Tibetan
ང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་ལ་དེ་དག་འཇོག་པ་བློ་ལ་མི་བདེ་ཡང༌། འཇོག་ཚུལ་གཉིས་ལས་ནི་མེད་ལ་སྔ་མ་ལ་མི་འཐད་ན་ཕྱི་མ་ལ་འཇོག་པ་འོས་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བློ་དེ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་དྲང་དགོས་སོ། །བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཡོད་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དོན་ཡོད་པས་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་མོ་ཞེས་པ་མི་འཐད་དོ་སྙམ་པ་ཡང་མི་རིགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཙམ་གྱི་སྒྲས་མིང་མིན་པའི་དོན་ཡོད་པ་དང་དོན་ཚད་མས་ གྲུབ་པ་མི་གཅོད་པ་དང༌། མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཡོད་ཅེས་པས་ཀྱང་མིང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་མ་བཞག་པའི་ཡོད་པ་མི་སྲིད་ཀྱང་མིང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་གང་བཞག་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྟོན་པ་མིན་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་ནང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་དང་དབང་པོ་དང་ཡུལ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་ཤེས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུ་གང་རྣམ་པ་གསལ་བ་ཞིག་གཞིར་གཟུང་ལ། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་འཛིན་པས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བལྟས་ཏེ་དེ་ནས་འབྲས་ཕྱོགས་དང་རྒྱུ་ཕྱོགས་གང་རུང་གཅིག་ནས་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་འགོག་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལྷག་མ་མ་ལུས་པར་དགག་སྟེ་ཅུང་ཟད་མ་ཁེགས་ནའང་དེ་ཡི་འཛིན་པས་བཅིངས་ནས་གྲོལ་དུ་མི་སྟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་རྒྱུ་འབྲས་དེ་དག་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་འཆར་ལ་ཕན་གནོད་བྱེད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་ནི་བསྙོན་ས་མེད་པས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་འདུག་པ་ལ། བདག་གིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ལ་དེ་དག་བཟུང་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གོ་སྙམ་དུ་ངེས་པར་བྱས་ལ་རྒྱུ་འབྲས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ངེས་པ་ལ་མི་གནོད་པར་བྱ་སྟེ། རང་ལུགས་ལ་དེ་དག་རྒྱུ་འབྲས་སུ་བཞག་ས་མེད་པར་འཁྲུལ་པའི་ངོར་ཡོད་པ་ཙམ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་བཞག་ན་ལྟ་བའི་གོལ་སའི་སྐུར་འདེབས་ཆེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྐྱེན་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཅུ་ བཞིའི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དང་པོའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །།གཉིས་པ་འགྲོ་འོང་གི་བྱ་བྱེད་ལ་བཏགས་ནས་གང་ཟག་ལ་རང་བཞིན་དགག་པ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་བཤད་པ། ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱར་བ། དོན་བསྡུས་ཏེ་མཚན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་སྨྲས་པ་གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་བཀག་པས་འགག་པ་མེད་པ་སོགས་འགྲུབ་པར་ཡང་བཤད་མོད་ཀྱང་རྟེན་འབྱུང་ལ་འགྲོ་འོང་མེད་པ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་འགོག་པའི་རིགས་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་དགོས་སོ། །འདིར་འགྲོ་འོང་འགོག་པ་ནི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་འགྲོ་འོང་འགོག་པར་བཤད་པ་དང༌། རབ་བྱེད་བརྒྱད་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང་འགྲོ་བ་པོ་དང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཉིས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་གྲུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མིན་བར་གསུངས་པས་འགྲོ་འོང་ངོ་བོ་ཉིད་གྱིས་ཡོད་པ་དགག་བྱའོ། །འདི་དགག་པ་ལ་གཉིས། རྒྱས་བར་བཤད། མཇུག་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ལ་བྱ་བ་སོ་སོར་དགག །ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ལ་བྱ་བ་ཐུན་མོང་དུ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། ལས་ལ་བརྟགས་ནས་དགག །བྱེད་པ་པོ་ལ་བརྟགས་ནས་དགག །བྱ་བ་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག །བྱ་བ་ལ་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ལམ་གསུམ་ལ་ཐུན་མོང་དུ་བྱ་བ་དགག །བགོམ་པ་ལ་བྱ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་ལམ་གསུམ་གང་རུང་གཅིག་ལ་ཡོད་དགོས་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྔར་སོང་བའི་ལམ་ལ་མི་འགྲོ་བ་སྟེ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མེད་དེ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ནི་ད་ལྟར་བ་ཡིན་ལ། ལམ་གྱི་རྣམ་པ་འགྲོ་བའི་བྱ་པ་འགགས་པ་ནི་སོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེ་ཞིག་ནི་དགག་པའི་རིམ་པ་སྟོན་པའོ། །ད་དུང་མ་སོང་བའི་ལམ་ལའང་འགྲོ་བ་མིན་ཏེ་མ་སོང་བ་ནི་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ནི་ད་ལྟར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བགོམ་པ་ལ་ཡང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དེ་འགྲོ་བ་བོས་སྔར་བརྒལ་བའི་ཡུལ་སོང་བ་དང༌། ད་དུང་མ་བརྒལ་བའི་ཡུལ་མ་སོང་བ་གཉིས་མ་གཏོགས་པར་ཏེ་དེ་གཉིས་གང་ཡང་མིན་པ་བགོམ་བཞིན་པའི་ལམ་བདེན་པ་བ་ཚད་མས་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་འགྲོ་བཞིན་པའི་རྐང་པས་མནན་པའི་ཕྱོགས་དེ་ཉིད་བགོམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་འགགས་པའི་སོང་པ་དང་བྱ་བ་མ་སྐྱེས་པའི་མ་སོང་བ་མིན་པས་སོང་དང་མ་སོང་མ་གཏོགས་ཞེས་པ་མ་གྲུབ་བོ་སྙམ་ན། རྐང་པ་ཡང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་འདུས་པ་ལ་བཏགས་ནས་བཞག་པའི་ཕྱིར་མདུན་རྒྱབ་ཀྱི་ཆ་དུ་མ་ཡོད་དོ། །དེ་ཡི་ཚེ་རྐང་པའི་སོར་མོ་ལ་གནས་པའི་རྡུལ་གྱི་རྒྱབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ནི་དེ་ཡི་སོང་བའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་ལ། རྟིང་པ་ལ་གནས་པའི་རྡུལ་གྱི་མདུན་ཕྱོགས་ནི་དེ་ཡི་མ་སོང་བའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་ཤིང་རྡུལ་རྣམས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་རྐང་པ་ཡང་མེད་པས་སོང་མ་སོང་ལས་མ་གཏོགས་པའི་བགོམ་པ་མེད་དོ། །ཚིག་གསལ་ལས་དེ་བཞིན་དུ་བཤད་པ་ལ་ དེས་གཉིས་མ་ཡིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་འགོག་པ་མི་འཐད་དེ་འཐད་ན་ནི། རྐང་པས་རྟིང་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་སོར་མོའི་རྩེ་མོའི་བར་གྱི་ཡུལ་ནོན་པ་ཡང་མི་
Chinese
我只是稍微放置一下，但把它们放置在那里心里也不舒服。放置的方式只有两种，如果不喜欢前一种，就觉得没有理由放置在后一种，必须把心导向那个方向。如果生者和能生者存在，就有因果的意义，仅仅是名言而已，这样想也是不合理的，因为仅仅凭借不合情理的理由之声，就否定了非名言的意义存在，并且以正量成立的意义也不应断灭。仅仅是名言而存在，也说明了虽然不可能存在不依名言假立的存在，但也不能因为名言假立就显示一切存在。已经这样说过了。这样，内外因缘，如种子和苗芽等，以及依靠根和境而产生识等，无论哪种显现清晰的事物作为基础，观察如前所说的执着是如何执取的，然后从果的一方或因的一方，完全遮破以自性存在的道理，即使稍微没有遮破，也会被它的执着束缚而无法解脱。然后，这些因果仅仅显现为名言，对于能带来利益和损害的因果，是无可否认的，仅仅是假立的因能产生果，我执着于仅仅以自性成立的那些事物，是颠倒的，必须这样确定，并且不损害因果缘起的定解。如果自宗错误地认为没有安立这些为因果的地方，仅仅在名言中存在，那就是诽谤见解过失的巨大罪过。缘起观察名为十四偈颂的本体，第一品释。第二，对于行走的作者假立，而遮破补特伽罗的自性，有三种：解释论典的品，与了义的教证结合，总结意义并标明名称。第一：这里说道，即使阻断生，也能成立无灭等，但为了成立缘起没有行走，必须宣说遮破它的不共道理。这里遮破行走，是无漏智慧的境的自性之遮
English
Even though I'm just placing them for a moment, I feel uneasy leaving them there. There are only two ways to place them, and if I don't like the first, I feel there's no reason to place them in the second, so I must direct my mind in that direction. If there is a producer and something produced, there is a meaning of cause and effect, but it's just a name, and it's unreasonable to think that way, because just by the sound of an unreasonable reason, it denies the existence of non-name meaning, and the meaning established by valid cognition should not be cut off. Just existing as a name also shows that although it is impossible to exist without relying on the imputation of a name, it does not show that everything that is imputed by name exists. It has already been said. Thus, external and internal causes and conditions, such as seeds and sprouts, and the arising of consciousness dependent on faculties and objects, whatever clearly appears as a basis, observe how the grasping, as previously described, grasps, and then from either the side of the result or the side of the cause, completely refute the reasons for existing by their own nature, and even if it is not refuted slightly, it will be bound by its grasping and cannot be liberated. Then, these causes and effects appear only as names, and there is no denying the causes and effects that bring benefit and harm. The cause of mere imputation produces the result. I grasp only those things that are established by their own nature, which is a reversal, and I must be sure of this, and not harm the certainty of cause and effect dependent origination. If one mistakenly thinks that there is no place to establish these as cause and effect in one's own system, and only exists in name, then it is a great fault of accusing the view. The examination of conditions is called the essence of fourteen verses, the explanation of the first chapter. Second, there are three ways to negate the self-nature of a person by imputing it to the actions of going and coming: explaining the text of the treatise, combining it with the definitive meaning of the scriptures, and summarizing the meaning and indicating the name. First: Here it is said that even if birth is blocked, the absence of cessation can be established, but in order to establish that dependent origination has no going and coming, it is necessary to state the uncommon reason for blocking it. Here, blocking going and coming is the blocking of the nature of the object of uncontaminated wisdom.
Chinese
对于遮止行来的论述，以及第八品释中也说，行者和行的行为二者互相观待而成立，并非自性存在，因此应当遮止行来自性存在。遮止这个分二：广说，结尾。初者分二：对业和作者分别遮止行为，对业和作者共同遮止行为。初者分四：从业方面观察而遮止，从作者方面观察而遮止，遮止行为存在的论证，从行为方面观察而遮止。初者分二：对三路共同遮止行为，对跨步分别遮止行为。初者是：如果行之行为自性存在，则必须存在于三路中的任何一个，但那也不合理， 因为不在先前已过的路上行走，即没有行走的行为，因为行走的行为是现在的。路的形态，行走的行为止息，是因为已过。暂时是显示遮止的次第。而且也不在尚未行走的路上行走，因为尚未行走是行走的行为尚未产生，而行走的行为是现在的。跨步也没有行走的行为自性存在，因为行走者先前跨越的地方是已过的，尚未跨越的地方是未过的，除了这两个之外，即不是这两个的正在跨步的路，真实者不能以量识知。如果认为，正在行走的脚所踩踏的那一面就是跨步，那也不是行走的行为止息的已过和行为未生的未过，因此说除了已过和未过之外不成立。脚也是依赖微尘聚合而安立的，因此有前后诸多的部分。那时，脚的脚趾所住的微尘的后方属于已过的范畴，脚后跟所住的微尘的前方属于未过的范畴，而且除了微尘之外也没有脚，因此除了已过未过之外没有跨步。《明句论》中也同样宣说， 因此，遮止非二的三个蕴不合理，如果合理的话，脚从脚后跟开始到脚趾尖端之间的处所踩踏也不
English
The discussion on preventing going and coming, and the commentary on the eighth chapter also states that the goer and the act of going are established in dependence on each other, and are not inherently existent. Therefore, the inherent existence of going and coming should be refuted. There are two parts to this refutation: an extensive explanation and a conclusion. The first part has two sections: refuting actions separately in relation to the object and the agent, and refuting actions jointly in relation to the object and the agent. The first part has four sections: refuting based on the object, refuting based on the agent, refuting the proof of the existence of action, and refuting based on the action. The first part has two sections: refuting action in general on the three paths, and refuting action specifically in relation to stepping. The first is: If the act of going exists inherently, it must exist on one of the three paths, but that is also unreasonable. Because one does not go on the path that has already been traversed, i.e., there is no act of going, because the act of going is present. The form of the path, the act of going has ceased, because it is past. For the moment, this is to show the order of refutation. Moreover, one does not go on the path that has not yet been traversed, because not yet traversed means that the act of going has not yet arisen, and the act of going is present. There is also no inherent act of going in stepping, because the place that the goer has previously crossed is the past, and the place that has not yet been crossed is the future. Apart from these two, i.e., the path being stepped on, which is neither of these two, cannot be known by a valid cognizer of truth. If it is thought that the side stepped on by the foot that is currently going is the stepping, and that is not the past where the act of going has ceased, nor the future where the act has not arisen, then the statement that there is nothing apart from the past and the future is not established. The foot is also established by being designated as an aggregation of subtle particles, therefore it has many parts, front and back. At that time, the back side of the particle residing on the toe of the foot belongs to the category of the past, and the front side of the particle residing on the heel belongs to the category of the future, and there is no foot apart from the particles, therefore there is no stepping apart from the past and the future. The Clear Words also similarly state, Therefore, it is unreasonable to refute the three aggregates that are not two. If it were reasonable, then the place stepped on by the foot from the heel to the tip of the toe would also not