Tibetan
ཚུངས། ཞེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དཔེ་དེ་དང་འདྲ་བར་བསྟན་ནོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི། གང་ནའང་ངོ་བོ་ཉིད་འགའ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ནི་ནམ་ཡང་གཞན་གྱི་རྒྱུར་མི་འགྱུར། །གང་ གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མི་རྙེད་པ། །རང་བཞིན་མེད་དེ་ཇི་ལྟར་གཞན་གྱི་རྐྱེན། ཞེས་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པ་དང༌། རང་བཞིན་མེད་པ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་སྐྱེད། རྒྱུ་དེ་བདེ་བར་གཤེགས་པས་བསྟན་པའོ། ཞེས་འབྲས་བུ་ལ་བསྐྱེད་བྱའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་རྒྱལ་བས་རྒྱུ་མཚན་དང་བཅས་ཏེ་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱང་མི་གཡོ་བརྟན་པར་གནས། མི་འགྱུར་འཚེ་བ་མེད་ཅིང་ཞི་བ་སྟེ། །ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་ཤེས་པ་མེད་པ་བཞིན། །དེ་ལ་མི་ཤེས་འགྲོ་བ་རྨོངས་པར་འགྱུར། ཞེས་པས་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་མི་གཡོ་བ་སོགས་སུ་བསྟན་ཞིང་དེ་ཡང་ནམ་མཁའ་རི་བོ་ལ་སོགས་པའི་ཐོགས་བཅས་བཀག་ཙམ་ལ་འཇོག་པ་མིན་པ་གཞན་དུ་ཤེས་པར་བྱར་མེད་པ་བཞིན་དུ་གཡོ་བ་དང་བརྟན་པ་སོགས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་བཅད་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང༌། དོན་དེ་མ་རྟོགས་པས་འཁོར་བར་གསུངས་སོ། །ཇི་ལྟར་རི་བོ་དག་ནི་མི་སྒུལ་བ། །དེ་བཞིན་ཆོས་རྣམས་རྟག་ཏུ་བསྐྱོད་མི་ནུས། །འཆི་འཕོ་མེད་ཅིང་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཡི། །ཆོས་རྣམས་དེ་ལྟར་རྒྱལ་བས་རབ་ཏུ་བསྟན། །ཞེས་པས་ནི་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་དྲང་དུ་མི་ནུས་པ་དང་འཆི་འཕོ་སོགས་མེད་པར་བསྟན་ནོ། །ཆོས་གང་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འབྱུང་བ་མེད། །འཆི་འཕོ་མེད་ཅིང་རྒ་བར་མི་འགྱུར་བ། །མི་ཡི་སེངྒེ་ཡིས་ནི་དེར་སྟོན་ཞིང༌། །སེམས་ཅན་བརྒྱ་ཕྲག་དག་ནི་དེ་ལ་བཀོད། །ཅེས་པས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་འཆི་མེད་པའི་དོན་དེ་གདུལ་བྱ་གཞན་དུ་མ་ཞིག་ཀྱང་འཛིན་དུ་བཅུག་ ཅེས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་གཞན་དག་གིས་ཀྱང་དེ་ལ་སེམས་ཅན་རྣམས་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ནོ། །གང་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་གང་ཡང་མེད། །གཞན་ཡང་མ་ཡིན་སུས་ཀྱང་མི་རྙེད་པ། །ནང་ན་མ་ཡིན་ཕྱི་རོལ་དག་ན་ཡང༌། །མི་རྙེད་དེ་དག་ལ་ནི་མགོན་པོས་བཀོད། །ཅེས་པས་ནི་ཆོས་གང་ལ་ཚོལ་བ་པོ་སུས་གནས་སྐབས་གང་དུ་བཙལ་ཡང་རང་དང་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མི་རྙེད་བའི་དོན་དེ་ལ་སེམས་ཅན་རྣམས་བཀོད་ཅེས་བསྟན་ཏེ་གདུལ་བྱ་ལ་ངེས་དོན་གྱི་གོ་བ་སྐྱེད་ལུགས་བསྟན་ནོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པས་ཞི་བའི་འགྲོ་གསུངས་ཀྱང༌། །འགྲོ་བ་གང་ཡང་རྙེད་པ
Chinese
如是，宣说了那与真如成为一体，如同无戏论之智慧的例子。何为真如？无论何处，皆无自性存在，此亦永不成为他者之因，其自性不可得，无自性者，如何为他者之缘？如是，宣说了因和缘无有生起之自性。无自性者，何者能生？如来已宣说此因。如是说，胜者以理说明了果无生起之自性的空性。一切法亦不摇动，安住稳固，不变异，无损害，寂静，如虚空无有知觉一般，于此不识，众生则会愚昧。如是，宣说了诸法之真如是不动等，并且如同虚空并非仅是阻挡山等有碍之物，而是无法以他法知晓一般，应知仅是断除了动摇和稳固等戏论。并且，宣说了由于未证悟此义而流转轮回。犹如诸山不动摇，如是诸法恒常不能动，无有死殁与生起，诸法如是胜者善宣说。如是，宣说了诸法自性空，无法以其他方式引导，并且无有死殁等。何法无生亦无灭，无有死殁不变老，人狮于彼作开示，百千有情置于此。如是，宣说了自性无生灭之义，即使不摧毁其他所化，亦令其执持，如是，以直接开示的威力，也宣说了其他人也应将众生安置于此。于何者无有任何自性，亦非他者，无人能寻得，非于内，亦非于外，不可得，于彼等怙主安置之。如是，宣说了无论寻者于何处寻觅，亦不可得自与他之自性的意义，于此安置众生，如是宣说了于所化生起真实义之理。善逝虽说寂静之行境，然任何行境皆不可得
English
Thus, it is shown that it becomes one with suchness, like the example of non-conceptual wisdom. What is suchness? Wherever, there is no self-nature, it will never become the cause of others. Whose self-nature cannot be found, how can the self-natureless be the condition for others? Thus, it is taught that causes and conditions do not have the nature of arising. What can the self-natureless produce? The Tathagata has taught this cause. Thus, it is said that the Victorious One has explained the emptiness of the fruit without the nature of arising, along with the reason. All dharmas are also unmoving and abide firmly, unchanging, harmless, and peaceful, like the sky without consciousness. Ignorant beings become deluded by this. Thus, the suchness of all dharmas is taught as unmoving, etc., and it is not just stopping the obstructed things like the sky, mountains, etc., but it is like not being able to know it in other ways, and it should be understood only as cutting off the proliferation of movement and stability, etc. And, it is said that one wanders in samsara because one has not realized this meaning. Just as the mountains do not move, so the dharmas can never move constantly. There is no death or birth. The Victorious One has well taught the dharmas in this way. Thus, it is taught that the dharmas are empty of self-nature and cannot be led in other ways, and there is no death, etc. What dharma has no birth and no arising, no death and does not become old, the lion of men shows it there, and hundreds of thousands of sentient beings are placed there. Thus, it is taught that the meaning of self-natureless birth and death, even if other disciples are not destroyed, they are allowed to hold it. Thus, by the power of direct teaching, it is also taught that others should also place sentient beings there. In what there is no self-nature, nor is it other, no one can find it, not inside, nor outside, it cannot be found, the protector places them in those. Thus, it is taught that no matter where the seeker seeks, the meaning of not finding the self-nature of self and others, sentient beings are placed in this, thus it is taught the way to generate the understanding of the ultimate meaning for the disciples. Although the Sugata spoke of the peaceful realm, no realm can be found.
Tibetan
ར་མི་འགྱུར་ཏེ། །དེ་དག་འགྲོ་ལས་གྲོལ་བར་རྣམ་པར་གསུངས། །གྲོལ་ནས་སེམས་ཅན་མང་པོ་གྲོལ་བར་མཛད། །ཅེས་པས་ནི་ཞི་བར་འགྲོ་མཁན་དེ་ཡང་བཙལ་ན་མི་རྙེད་པ་དང༌། དེ་ལྟ་ནའང་དེ་དག་འགྲོ་བ་ལྔའི་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་དང་རང་གྲོལ་ནས་གཞན་མང་པོ་སྒྲོལ་བར་གསུངས་ཏེ་རིགས་པས་དཔྱད་ན་མི་རྙེད་པས་ཐར་པ་དང་དེ་ཐོབ་མཁན་དང་དེས་དེ་ཐོབ་པ་སོགས་ཐམས་ཅད་མི་འགོག་པའི་དོན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རབ་བྱེད་དང་པོའི་རིགས་པ་འདི་རྣམས་ནི་འདི་དང་འདི་འདྲ་བའི་སྐྱེ་མེད་སྟོན་པའི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་ལྟ་བའི་མིག་ཏུ་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །གསུམ་པ་ནི། རབ་བྱེད་འདིས་གང་འགོག་པའི་དགག་བྱ་འཛིན་ལུགས་དང་དེ་རིགས་པས་བཀག་པའི་འོག་ཏུ་ཇི་འདྲ་ཞིག་ཏུ་གྲུབ་པ་དང༌། དེ་ཉིད་ལ་རྒྱུ་རྐྱེན་དང་འབྲས་བུ་འཇོག་ཚུལ་གསུམ་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བརྗོད་ན། ས་བོན་དང་བུད་ ཤིང་ལ་སོགས་པས་མྱུ་གུ་དང་མེ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་མཐོང་བ་དང་དེ་ལྟར་བྱེད་ཅེས་ཐོས་པ་ན། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་ཡང་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་མིན་པར་ཐ་སྙད་བཏགས་པའི་བཏགས་སའི་དོན་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་བསྐྱེད་བྱ་དང་སྐྱེད་བྱེད་དུ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི་དགག་བྱ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བཟུང་བའི་དོན་དེ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་ན་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་དེ་རྒྱུ་རྐྱེན་དང་རང་བཞིན་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པའི་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་ཞེས་དཔྱད་ནས་འབྲས་ངོས་ནས་བསྐྱེད་བྱའི་རང་བཞིན་དང༌། རྐྱེན་གྱིས་ཀྱང་འབྲས་བུ་རྒྱུ་དུས་ན་ཡོད་མེད་གང་སྒྲུབ་ཅེས་སོགས་ཀྱིས་རྒྱུའི་ངོས་ནས་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རང་བཞིན་འགོག་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་དེ་ལ་རྒྱུ་རྐྱེན་དང་འབྲས་བུ་གང་ཡང་གཞག་ས་མེད་པར་དགག་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་གཙོ་བོར་མཛད་ནས་སྟོན་ནོ། །དེ་ལྟར་མཛད་དགོས་པ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཡོད་པ་དེ་རང་གི་ངོ་བོའི་དབང་གིས་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གོམས་ཆེས་བས་དེ་བཟློག་དཀའ་བའི་ཕྱིར་དང༌། རང་བཞིན་དེ་ཁེགས་ན་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་བྱ་བྱེད་འཐད་པ་བདེ་བླག་ཏུ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ལ་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བྱེད་འཇོག་ལུགས་རྣམས་གཙོ་བོར་མ་མཛད་དོ། །དེ་ལྟར་འགོག་པའི་ཆ་བདག་ལས་སམ་གཞན་ལས་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཐ་སྙད་བཏགས་པའི་བཏགས་སའི་དོན་དེ་ཇི་ལྟར་ཡོད་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་ཤ་སྟག་འབྱུང་བས་བཏགས་པ་ཙམ་མིན་པའི་སྐྱེ་བ་འགོག་གི་སྐྱེ་བ་ཙམ་མི་འགོག་པར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ལ་དགོངས་ནས་རབ་བྱེད་ཕལ་མོ་ཆེར་དགག་བྱ་ལ་ཁྱད་པར་ མ་སྦྱར་ཞིང༌། ཁྱད་པར་སྦྱ
Chinese
不变异，他们从轮回中解脱出来，如是宣说。解脱后，使众多有情解脱。因此，寻求寂灭者也无法找到，即使如此，也说他们从五道的轮回中解脱，自己解脱后，又救度了许多众生，以理智分析也无法找到，因此，解脱和获得解脱者以及由此获得解脱等等，都不否认。因此，要知道第一个论式的这些理路，是所有像这样宣说无生的经典，作为观看的眼睛。第三，简略地说，这个论式所要遮止的，是执着于所破之法的方式，以及被理智遮止后，是如何成立的，以及对它安立因、缘、果的方式这三者。当我们看到种子和木柴等产生苗芽和火焰等作用，或者听到说它们这样作用时，我们认为因和果不仅仅是名称，而是名言施设处的意义，以自己的自性成立为所生和能生，这就是执着于所破之法的方式。如果承认这样执着的意义是存在的，那么果的产生，是与因缘自性相同还是相异的产生呢？这样分析后，从果的角度遮止所生之自性，并且缘也证明果在因时存在或不存在等等，从因的角度遮止能生之自性。对于以自己的自性存在的事物，不留下任何安立因缘和果的地方，主要着重于遮止的方面来阐述。之所以要这样做，是因为执着于因果存在，是以自己的自性的力量而存在，从无始以来就非常习惯，难以扭转，并且如果遮止了自性，那么对于无自性而言，行为作用的合理性就很容易成立。在自己的宗派中，并没有主要着重于名言中安立行为作用的方式。像这样，在遮止的部分，以“从自生还是从他生”等等，分析名言施设处的意义是如何存在的，结果完全是遮止，因此，遮止的不是仅仅是产生，而是遮止了非仅仅是安立的产生，对此非常清楚，因此，大多数论式都没有对所破之法附加差别，并且附加差别
English
Without change, they are said to be liberated from samsara. Having liberated, they cause many sentient beings to be liberated. Therefore, even the one who goes to peace cannot be found, and yet it is said that they are liberated from the cycle of the five realms, and having liberated themselves, they liberate many others. Since they cannot be found by reasoning, liberation, the one who attains it, and the attainment of it, etc., are not denied. Therefore, know that these reasonings of the first chapter are the eyes for viewing all the scriptures that teach non-arising in this way. Thirdly, to briefly state what this treatise refutes, how the object to be refuted is apprehended, how it is established after being refuted by reason, and how cause, condition, and effect are established in it: When we see seeds and firewood, etc., producing sprouts and fire, etc., or hear that they act in this way, we believe that both cause and effect are not merely names, but that the meaning of the object of designation is established by its own nature as the produced and the producer. This is how the object to be refuted is apprehended. If we accept that the meaning apprehended in this way exists, then is the arising of the effect the same as or different from the nature of the cause and condition? After analyzing in this way, from the perspective of the effect, the nature of the produced is refuted, and the condition also proves whether the effect exists or does not exist at the time of the cause, etc. From the perspective of the cause, the nature of the producer is refuted. For something that exists by its own nature, there is no place to establish cause, condition, and effect, and it mainly focuses on the aspect of refutation to explain. The reason for doing so is that the belief that cause and effect exist by the power of their own nature has been habitual since beginningless time and is difficult to reverse, and if self-nature is refuted, then the rationality of action for non-self-nature is easily established. In our own school, the way of establishing actions in name is not mainly emphasized. In this way, in the part of refutation, by "from self or from other," etc., analyzing how the meaning of the object of designation exists, the result is entirely refutation. Therefore, what is refuted is not merely arising, but the arising that is not merely designated is refuted. This is very clear, therefore, most treatises do not add distinctions to the object to be refuted, and adding distinctions