Tibetan
་རྒྱུ་འགགས་པ་དང་འབྲས་བུ་སྐྱེས་པ་གཉིས་ཀྱང་དུས་གཅིག་གོ །དེས་ན་རྒྱུ་འགག་བཞིན་པའི་འགག་པའི་བྱ་བ་མྱུ་གུ་སྐྱེས་པའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བཞིན་པའི་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་ཡང་རྒྱུ་འགགས་པའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་ལ་དེ་གཉིས་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་སོ། །རྒྱུ་འགགས་པ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་དུས་མཉམ་ཡིན་པས་དེ་མ་ཐག་པའི་དོན་མེད་པར་བཞད་དོ། །འོ་ན་རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། ས་བོན་ནི་ཡོད་པའི་གནས་སྐབས་ཁོ་ནར་མྱུ་གུའི་རྒྱུར་མི་རྟོགས་ཀྱི་མེད་པར་གྱུར་པ་ན་མྱུ་གུའི་རྒྱུར་རྟོགས་པའི་དཔར། གཞན་གྱིས་རྣམ་ཤེས་སྔ་མ་མེད་པར་གྱུར་པ་རྣམ་ཤེས་ཕྱི་མའི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དུ་ཁས་བླངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། རྣམས་ཤེས་སྔ་མ་ཡོད་པའི་སྐབས་སུ་རྣམ་ཤེས་ གཞན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན་དེ་གཉིས་དུས་ཅིག་ཆར་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་འགགས་མ་ཐག་པ་ནི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ལྟར་མེད་པ་ཡང་རྒྱུ་ཉིད་དོ་ཞེས་རྒྱུ་ཟད་པ་འབྲས་བུ་ཟད་པའི་རྒྱུར་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་གསུངས་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་འདི་ནི་བརྒྱ་པ་ལས། རྒྱུ་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ན། །གཞན་གྱི་རྒྱུ་རུ་འགྱུར་བ་ལྟེ། ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། དེའི་འགྲེལ་པར་ས་བོན་གྱིས་སྔར་གྱི་གནས་སྐབས་མ་བཏང་བར་མྱུ་གུའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་ལྟར། འབྲས་བུའི་དུས་ན་རྒྱུའི་གནས་སྐབས་མ་བཏང་ན་རྒྱུར་འདོད་པ་དེ་འབྲས་བུ་དེའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་བ་ལ་ས་བོན་དང་རྣམ་ཤེས་སྔ་མ་མེད་པར་མ་སོང་བར་རྒྱུར་མི་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་མི་འདོད་པ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དུས་མཉམ་པར་འགྱུར་བར་གསུངས་པས་ཀྱང་ཤེས་ལ། རྒྱུ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མ་གྱུར་པར་དུ་རྒྱུར་མི་འགྱུར་ན་གྱུར་པའི་ཚེ་ནི་རྒྱུ་ལོག་པས་དེ་ལས་ཀྱང་རྒྱུར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་རབ་སྒྲོབ་མ་ལས། སྐད་ཅིག་མ་གཞན་གྱིས་བར་མཆོད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་སྔ་མ་འགག་བཞིན་པ་ནི་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བའི་གོ་འབྱེད་པས་དེ་ཡི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ནོ་ཞེས་འདོད་པ་ལ། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཡུལ་ན་མི་གནས་པས་གོ་སྐབས་འབྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཆོས་མངོན་པ་ལས། དྲུག་པོ་འདས་མ་ཐག་པ་ཡི། །རྣམ་ཤེས་གང་ཡིན་དེ་ཡིད་དོ། ཞེས་གསུངས་པས་འགགས་མ་ཐག་པའི་ཡིད་རྐྱེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བཀག་ལ་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་མ་འགགས་ པ་རྐྱེན་དུ་བཞེས་པ་ཡང་བཀག་གོ །རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས་ཀྱང༌། ས་བོན་འགགས་པ་ལས་མྱུ་གུ
Chinese
原因停止和结果产生也是同一时间。因此，原因停止之际的停止行为，如同幼芽产生之前一样，结果产生之际的产生行为也先于原因停止，而这两者也是因果。原因停止和结果两者是同时的，因此说“紧随”是没有意义的。那么，在《理六十颂》的注释中说：种子只在存在的时候不被认为是幼芽的原因，而当它不存在的时候才被认为是幼芽的原因。例如，其他人承认先前的识不存在是后续识的直接因。如果先前的识在存在的时候是识的原因，那么这两者就会同时存在。如同说“刚刚停止的原因是结果产生的条件”一样，当论证“不存在也是原因”时，如何解释说原因的消亡是结果消亡的原因呢？没有过失，因为《百论》中说：“原因在转变时，成为其他的原因。”并且，该论的注释中说，如同种子不放弃先前的状态就不会成为幼芽的原因一样。在结果产生的时候，如果不放弃原因的状态，那么被认为是原因的那个就不会成为那个结果的原因，因为据说种子和先前的识在没有消失之前不会成为原因。如果不是这样认为，就会变成因果同时，这也是可以理解的。如果原因不转变成其他形态，就不会成为原因，如果转变了，原因就消失了，因此也不会成为原因。在《般若摄颂》中说：被其他刹那间隔的先前刹那停止之际，为后续刹那的产生开辟道路，因此它是它的直接因。对于这种观点，由于非物质的事物不住在处所，因此没有开辟机会。并且，《阿毗达磨》中说：“六者刚过去，任何识即是意。”因此，由于刚停止的意是条件，所以是不合理的。这样进行了驳斥，而佛护（Buddhapālita）认为未停止的是条件，这也受到了驳斥。《正理之火》中也说：从种子停止中产生幼芽。
English
The cessation of the cause and the arising of the effect are also simultaneous. Therefore, just as the act of cessation at the moment of the cause's cessation precedes the arising of the sprout, so too the act of arising at the moment of the effect's arising precedes the cessation of the cause, and these two are also cause and effect. Since the cessation of the cause and the effect are simultaneous, it is meaningless to say "immediately following." Then, in the commentary on the *Sixty Stanzas on Reasoning*: "The seed is not considered the cause of the sprout only when it exists, but it is considered the cause of the sprout when it has ceased to exist." For example, others assert that the previous consciousness, having ceased to exist, is the immediately preceding condition for the subsequent consciousness. If the previous consciousness is the cause of the other consciousness when it exists, then the two would exist simultaneously. How can it be explained that the cessation of the cause is the cause of the cessation of the effect, as in the statement, "The immediately ceased cause is the condition for the arising of the effect," when arguing that non-existence is also a cause? There is no fault, because the *Hundred Treatises* says: "When the cause transforms, it becomes the cause of another." And its commentary says that just as the seed does not become the cause of the sprout without abandoning its previous state, so too, at the time of the effect, if the state of the cause is not abandoned, then that which is considered the cause will not become the cause of that effect, because it is said that the seed and the previous consciousness do not become the cause until they have disappeared. If this is not the case, it would become cause and effect simultaneous, which is also understandable. If the cause does not transform into another form, it will not become the cause, and if it transforms, the cause is reversed, so it will not become the cause either. In the *Perfection of Wisdom Abridged*, it says: "The previous moment, interrupted by another moment, at the moment of ceasing, opens the way for the arising of the subsequent moment, therefore it is its immediately preceding condition." To this view, since non-material things do not abide in a place, there is no opening of opportunity. And the *Abhidharma* says: "The six just passed, whatever consciousness is, that is mind." Therefore, since the mind that has just ceased is a condition, it is unreasonable. This was refuted, and Buddhapālita's view that the unceased is a condition was also refuted. The *Blazing Syllogism* also says: "From the cessation of the seed, the sprout..."
Tibetan
་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ས་བོན་མ་འགགས་པར་ཡང་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་ནི་སྦྱང་ལ་སོགས་པ་ན་འདུག་པ་ཡང་སྐྱེ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། འགག་བཞིན་པ་དང་སྐྱེ་བཞིན་པ་གཉིས་དུས་མཉམ་པས་རྐྱེན་མིན་ཞེས་ཀྱང་སྨྲའོ། །ཕྱོགས་འདི་ལ་མྱུ་གུ་ས་བོན་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེ་བ་དང་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རིགས་འདྲ་སྔ་མས་རྣམ་ཤེས་ཕྱི་མའི་དངོས་ཀྱི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པའི་སྐྱན་གཟིགས་ནས་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱིས་སྔར་ལྟར་བཤད་དོ། །འོ་ན་དྲུག་པོ་འདས་མ་ཐག་པ་ཞེས་པ་དང་དེ་མ་ཐག་པ་ནི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་པ་འགགས་མ་ཐག་པ་རྣམས་ཏེ་ཐ་མ་མ་གཏོགས་པའོ། ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་དྲང་ཞེ་ན། འབྲས་བུའི་དུས་ན་འགགས་ཤིང་དེའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བ་ལ་དགོངས་ནས་འགགས་མ་ཐག་པ་ཞེས་གསུངས་ཀྱི་འབྲས་བུའི་སྔ་ལོགས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འགགས་པ་ལ་དགོངས་པ་མིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དྲུག་པོ་འདས་མ་ཐག་པའི་རྣམ་ཤེས་ཡིད་ཡིན་པར་གསུངས་མི་རིགས་ཏེ་རྣམ་ཤེས་ཞིག་པ་ཡིད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འགགས་ཞེས་པས་རྐྱེན་འདི་ལ་རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱི་བ་དང་དེ་མ་ཐག་ཅེས་བས་དངོས་རྒྱུ་དགོས་པར་བསྟན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། གང་ཡོད་ན་གང་འབྱུང་ལ་གང་མེད་ན་གང་མི་འབྱུང་བ་དེ་ནི་ཡི་བདག་པོ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་བོ་ཞེས་སྨྲ་ན། གང་གི་ཕྱིར་ རྟེན་འབྱུང་ཡིན་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་དངོས་བོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ཡི་ཚེ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡོད་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་འདི་ཡོད་པས་ན་ཞེས་བྱ་བར་བསྙད་པའི་རྒྱུ་འདི་དང་འདི་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བར་བསྙད་པའི་འབྲས་བུ་འདི་ལ་ནི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མི་འཐད་ན་གང་གི་བདག་པོར་ཅི་ཞིག་འགྱུར་དེའི་ཕྱིར་བདག་རྐྱེན་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་མཚན་ཉིད་ལས་ཀྱང་རྐྱེན་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་བོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ། འབྲས་བུ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རྐྱེན་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པ་དགག །འབྲས་བུ་རྐྱེན་ཡིན་མིན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པ་དགག །རྐྱེན་དང་རྐྱེན་མིན་གྱི་རང་བཞིན་ངེས་པ་དགག་པའོ། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རྐྱན་གྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་འདི་ལྟར་སྒྲུབ་པོ་ཞེས་པ་དེ་སྨྲ་མི་ནུས་ཀྱང་སྣལ་མ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བར་མཐོང་ནས་འབྲས་བུའི་རྐྱེན་ནི་འདི་དག་གོ་ཞེས་བྱ་པར་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། སྣལ་མ་དང་ཚིག་པ་དང་ཐག་ཟངས་དང་སོད་ཤི
Chinese
等产生，因为显现如此。如果种子没有坏灭也能生出苗芽，那么棉花等物中存在的也应生出。如是说。坏灭和产生二者同时，故不是因，也如是说。对于此方，苗芽从种子真实产生，以及相似的识类，前一识类作为后一识类的真实近取因是不可能的，看到此过失，前代论师如是说。那么，如何理解“六者才灭”以及“近取因是心和心所灭后才有的，除了最后的心和心所”等语呢？应理解为，是在果位时坏灭，并且在那之后立即产生的意义上说的坏灭才有的，而不是在果位之前立即坏灭的意义上说的。如果不是这样，则不应说六者才灭的识是意，因为识灭坏不能成为意。因此，以“坏灭”表示此因有因果先后，以“近取”表示需要真实因。第四，如果有人说：有此则有彼，无此则无彼，这就是主宰者，而且是自性成立的。那么，因为 是缘起，所以一切事物都是无自性的，在那时，它们的有也不是自性有的。因此，对于被称为“有此则有”的因，以及被称为“此生”的果，都不应许有自性。如果不应许，那将成为谁的主宰者呢？因此，俱有因也不是自性有的，所以从定义上也不能成立诸因有自性。第三有三：以产生果的理由破斥因有自性；破斥果是否为因的自性成立；破斥因和非因的自性决定。第一，如果有人说：虽然不能说因如何产生事物，但是因为见到从棉花等产生氆氇等，所以知道这些是果的因。那么，棉花、油脂、铜线和木梭
English
etc., because it appears that they will arise. If sprouts could arise even without the destruction of seeds, then things that are present in cotton, etc., would also arise. It is said thus. It is also said that destruction and arising are simultaneous, so they are not causes. In this regard, the earlier teachers explained in the same way, seeing the fault that it is impossible for sprouts to actually arise from seeds, and for the preceding similar consciousness to be the actual immediately preceding condition for the subsequent consciousness. Then, how should we understand the words "the six just ceased" and "the immediately preceding condition is the mind and mental factors that have just ceased, except for the last one"? It should be understood that "just ceased" is said in the sense of ceasing at the time of the result and arising immediately after that, not in the sense of ceasing immediately before the result. If it were not so, it would not be appropriate to say that the consciousness of the six that have just ceased is the mind, because the destruction of consciousness cannot be the mind. Therefore, "destruction" indicates that this cause has a cause-and-effect sequence, and "immediately preceding" indicates that a real cause is needed. Fourth, if someone says: "If this exists, then that arises, and if this does not exist, then that does not arise, that is the lord, and it is established by its own nature." Then, because it is dependent arising, all things are without inherent existence, and at that time, their existence is not inherently existent. Therefore, it is not appropriate to assert that the cause called "because this exists, then this exists" and the result called "this arises" have inherent existence. If it is not appropriate, then what will become the lord of whom? Therefore, the co-emergent cause is also not inherently existent, so even from the definition, it cannot be established that the causes have inherent existence. The third has three parts: refuting that causes have inherent existence by the reason of producing the result; refuting the inherent establishment of whether the result is a cause or not; refuting the definite inherent nature of cause and non-cause. First, if someone says: "Although it cannot be said how the cause produces things, but because we see that woolen cloth, etc., arises from cotton, etc., we know that these are the causes of the result." Then, cotton, oil, copper wire, and wooden shuttle