Tibetan
འང་མི་འཐད་དེ། ཡོད་ན་རྐྱེན་གྱིས་སླར་ཡང་ཅི་ཞིག་བྱ་དགོས་ཏེ་སྣམ་བུ་གྲུབ་ཟིན་རྒྱུ་སྤུན་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཁོ་བོ་ནི་སྐྱེས་ཟིན་པ་ལ་སླར་ཡང་རྐྱེན་གྱི་བྱ་བ་ཡོད་དོ་ཞེས་མི་སྨྲའི་སྣམ་བུ་ཡོད་པའི་རྐྱེན་རྒྱུ་སྤུན་ཡིན་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་མ་གཏོགས་པའི་རང་སྡེས་འབྲས་བུ་གྲུབ་ཟིན་སླར་ཡང་རྒྱུས་སྐྱེད་མི་དགོས་ཀྱང་གྲུབ་པ་དེ་ཉིད་རྒྱུས་བསྐྱེད་པར་འདོད་ལ་དེ་བཞིན་དུ་སླར་ཡང་རྒྱ་ལ་རག་ལས་མི་དགོས་ཀྱང་གྲུབ་པ་དེ་ཉིད་རྒྱུའི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པས་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པའོ། །དེ་ཙམ་ཞིག་རང་ལུགས་ལའང་འདོད་པས་ཁྱད་པར་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་རྒྱུས་བསྐྱེད་ན་གྲུབ་ཟིན་ནས་སླར་ཡང་སྐྱེད་དགོས་པ་སོགས་ཀྱི་གནོད་པ་སྟོན་བས་བུད་ངྷ་པཱ་ལི་ཏ་དང་ཚིག་གསལ་ལས་ཡོད་པ་ལ་རྐྱེན་མི་དགོས་ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་གི་སྒྲ་སྨོས་སོ། །རིགས་པ་འདི་གཉིས་ནི་ལན་དུ་མར་འབྱུང་བས་སྐབས་གཞན་དུ་ཡང་འདིར་བཤད་པ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི། རྒྱུའི་རྐྱེན་གྱི་མཚན་ཉིད་དགག །དམིགས་རྐྱེན་གྱི་མཚན་ཉིད་དགག །དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་གྱི་མཚན་ཉིད་དགག །བདག་རྐྱེན་གྱི་མཚན་ཉིད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དངོས་པོ་རྣམས་ནི་མཚན་ཉིད་ལས་འགྲུབ་ལ་རྒྱུ་ནི་སྒྲུབ་བར་བྱེད་པའོ། ཞེས་རྒྱུའི་རྐྱེན་གྱི་ མཚན་ཉིད་ཀྱང་གསུངས་པས་མཚན་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་རྐྱེན་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། མཚན་ཉིད་དེ་དོན་དམ་པར་ཡོད་ན་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཡང་དོན་དམ་པར་ཡོད་ནའང་དེ་ནི་འཐད་དེ་གང་གི་ཚེ་འབྲས་བུའི་ཆོས་ནི་རྒྱུ་དུས་སུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་དཔྱད་ན་རྒྱུས་མི་འགྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་རྒྱུའི་རྐྱེན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བྱ་སྟེ་མིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རྒྱུའི་རྐྱེན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་རྐྱེན་དོན་དམ་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་མི་རིགས་སོ། །འདི་ཡི་རིགས་པ་སྔར་བརྗོད་མོད་ཀྱང་བུད་ངྷ་པཱ་ལི་ཏ་ལས་བཤད་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འབྲས་བུ་རྒྱུ་དུས་སུ་ཡོད་པ་རྒྱུས་འགྲུབ་ན་ནི་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་དང་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་ལ། རྒྱུ་དུས་སུ་མེད་པའི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་རྒྱུས་འགྲུབ་ན་ནི་རྒྱུ་དུས་སུ་མེད་པར་མཚུངས་བཞིན་དུ་མྱུ་གུ་སྐྱེ་ལ་རི་བོང་གི་རྭ་མི་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་བར་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་
Chinese
也不合理，如果存在，还需要缘做什么呢？就像氆氇已经完成，不需要用线来促成一样。如果说，我不是说已经产生的东西还需要缘的作用，而是说氆氇存在的缘是线，这样来定义的话。对此，除了分别说部之外，自宗认为果已经完成，不需要再由因来产生，但认为完成的那个本身是由因产生的，同样，虽然不需要再次依赖缘，但完成的那个本身是因的自在，所以依赖于因。仅仅这一点，自宗也承认，不同之处在于，如果自性成立是由因产生的，就会显示出已经完成还需要再次产生等等的过失，因此在佛护和明句论中，在“存在的东西不需要缘”的情况下，也说了“也”字。这两种理路多次出现，其他时候也应该像这里所说的那样理解。第二，分四：破斥因缘的定义，破斥所缘缘的定义，破斥等无间缘的定义，破斥增上缘的定义。第一，事物是通过定义来成立的，因是能成立者。这样也说了因缘的定义，如果因为有定义，因缘就自性存在，这也是合理的，如果那个定义是胜义存在的，因缘也是胜义存在的，这也是合理的，在果的法在因的时候，存在、不存在、存在与不存在两种情况进行观察时，因不能成立，那个时候，怎么能说能成立的定义自性存在是因缘的定义呢？不是的。如果是这样，因为有因缘的定义，所以说因缘胜义存在是不合理的。这个道理之前已经说过，现在说佛护所说的：如果果在因的时候存在，由因来成立，那么产生就变得没有意义和无穷无尽了。如果在因的时候不存在的芽等等，自性存在是由因来成立的，那么就像因的时候不存在一样，芽产生而兔角不产生是不合理的，因为自己的
English
It is also unreasonable. If it exists, what else is needed from the condition? Just as the pūlu (a type of woolen fabric) is already completed, it does not need to be accomplished by the thread. If you say, "I am not saying that something that has already arisen still needs the function of a condition, but rather that the condition for the existence of pūlu is the thread," then that is how it is defined. In this regard, apart from the Vaibhāṣikas, our own school believes that the result is already accomplished and does not need to be produced by the cause again, but it is believed that the accomplished itself is produced by the cause. Similarly, although it is not necessary to rely on the condition again, the accomplished itself is dependent on the cause, so it relies on the cause. Only this much is also admitted in our own system. The difference is that if self-established existence is produced by the cause, it will show the faults of having to produce again after it is already completed, etc. Therefore, in Buddhapālita and the Prasannapadā, the word "also" is mentioned in the context of "things that exist do not need conditions." These two lines of reasoning appear many times, and at other times they should be understood as explained here. Second, there are four: refuting the definition of the causal condition, refuting the definition of the objective condition, refuting the definition of the immediately preceding condition, and refuting the definition of the dominant condition. First, things are established through definitions, and the cause is the establisher. Thus, the definition of the causal condition is also stated. If the causal condition exists by its own nature because there is a definition, then it is reasonable. If that definition is ultimately existent, then the causal condition is also ultimately existent, which is also reasonable. When the qualities of the result are examined at the time of the cause, whether they exist, do not exist, or both exist and do not exist, the cause cannot be established. At that time, how can it be said that the definition of the establisher existing by its own nature is the definition of the causal condition? It is not. If that is the case, it is unreasonable to say that the causal condition is ultimately existent because there is a definition of the causal condition. This reasoning has been stated before, but now I will state what Buddhapālita said: If the result exists at the time of the cause and is established by the cause, then production becomes meaningless and endless. If sprouts, etc., which do not exist at the time of the cause, are established by the cause as self-established existences, then just as they do not exist at the time of the cause, it is unreasonable that sprouts arise while rabbit horns do not arise, because of their own.
Tibetan
ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པས་དེ་ལ་འདི་ནི་འདིའི་རྒྱུའོ། །འདི་ནི་འདིའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁྱད་པར་དབྱེ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དུས་སུ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ཡང་འགྲུབ་པར་མི་བྱེད་དེ། ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་དོན་གཅིག་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་སྐྱོན་གཉིས་ཀར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དམིགས་པའི་རྐྱེན་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དམིགས་རྐྱེན་དེ་དམིགས་པའི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་ལ་རྟོག་གམ་མེད་པའི་ཤེས་ པ་ལ་རྟོག་གྲང༌། དམིགས་བྱ་དམིགས་པའི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་པ་ལ་ནི་དམིགས་རྐྱེན་མི་དགོས་ཏེ། ཆོས་དེ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་དམིགས་རྐྱེན་རྟོག་པ་ཡིན་ན་ཆོས་དེ་ནི་དམིགས་བྱ་དམིགས་བའི་སྔ་རོལ་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ལྟར་ཆོས་རང་གི་བདག་ཉིད་ནི་དམིགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་གྲུབ་ན་འདི་ལ་དམིགས་པ་ཡོད་པར་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། དེའི་ཕྱིར་ཡོད་པའི་ཆོས་སེམས་ལ་སོགས་པ་འདི་དམིགས་པ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ན་ཁྱེད་ཅག་གི་རང་འདོད་ཀྱིས་དམིགས་བ་དང་བཅས་སོ་ཞེས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་འདི་ལ་དམིགས་པ་དང་འབྲེལ་བ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་དམིགས་བྱ་དམིགས་པའི་སྔ་རོལ་དུ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་རྟོག་ན། དེའི་དུས་སུ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་ནི་དམིགས་བྱའི་རྐྱེན་དང་འབྲེལ་པ་མེད་དེ། དམིགས་བྱ་ཡོད་བའི་དུས་སུ་དམིགས་བྱེད་མེད་ཅིང་དམིགས་བྱེད་ཡོད་པའི་དུས་སུ་དམིགས་བྱ་མེད་པས་སོ། །དེ་ལ་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ཐ་སྙད་དུ་དགག་མི་ནུས་ཀྱང་འདིར་དམིགས་རྐྱེན་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པར་སྨྲ་བ་འགོག་པ་ཡིན་པས། དོན་དམ་པར་འབྲེལ་པ་འགོག་ནུས་ཏེ་འབྲེལ་པ་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་ན་ཆོས་གཉིས་ཀྱི་ཡིན་ལུགས་སུ་གྲུབ་དགོས་ཤིང་ཡིན་ལུགས་རང་གི་ཆོས་དེ་ལ་ནམ་ཡང་མི་འཁྲུལ་བས་ཡུལ་དུས་ཀུན་ཏུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་འབྲས་བུའི་ཆོས་སེམས་སེམས་བྱུང་འདི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་པ་སྟེ་ མེད་པར་གྱུར་པ་ཁོ་ན་ཁྱེད་ཀྱིས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པར་ཉེ་བར་བསྟན་ནོ། །སྔར་ཡོད་པར་བསྒྱུར་བ་འདིར་ཡིན་པར་བསྒྱུར་ཏེ་མེད་པ་ལ་དམིགས་རྐྱེན་འགོག་པའི་སྐབས་ཡིན་པ་ལ་བསམས་སོ། །རྐང་པ་གཉིས་པོ་དེ་ལ་ཁྱད་པར་དེ་མ་གཏོགས་པ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་འདྲ་ལ་ཅི་སྟེ་ཞེས་པ་གཉིས་མི་འདྲའོ། །ཤེས་རབ་སྒྲོན་མར་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་འདི་དོན་པར་དམིགས་པ་མེད་པར་གྱུར་
Chinese
由于以自性成立的事物在任何时候都不存在，因此无法区分“这是此的因”和“这不是此的因”。原因在于，因在时间上存在与不存在都不能成立，因为相互矛盾的事物不可能同时存在，而且会导致两种过失。第二种情况是：有人说，所缘的条件是自性存在的，因为它成为了识等存在的基础。那么，这个所缘条件是缘于所缘之前存在的识，还是缘于不存在的识呢？如果所缘在所缘之前已经存在，那么就不需要所缘条件了。如果为了生起该法而设立所缘条件，那么该法在所缘之前就已经存在了。如果这样，法自身的体性不依赖于所缘而完全成立，那么考察这个法是否有所缘有什么用呢？因此，你们仅仅是接近地宣称，存在的法，如心等，是你们自己臆想的与所缘相关的，实际上它与所缘没有任何关系。如果认为所缘是缘于所缘之前不存在的识，那么对于那时不存在的识来说，与所缘的条件没有任何关联，因为所缘存在的时候，能缘不存在，能缘存在的时候，所缘不存在。虽然在名言上不能否认存在关联，但这里是为了遮止声称所缘条件在胜义中成立的观点。因此，能够在胜义中遮止关联，如果关联在胜义中成立，那么必须成立为两种法的实相，并且由于实相永远不会迷惑自己的法，因此它会在任何时间和地点都起作用。如果是这样，那么作为果的法，心和心所，就是没有所缘的，你们仅仅是接近地宣称不存在的事物与所缘相关。将先前存在的转化为现在存在，这是在遮止对于不存在的事物的所缘条件的情况下考虑的。除了这个区别之外，两个偈颂的前后两部分是相同的，只是两个“如果”的说法不同。《般若灯论》中说，眼识等法在胜义中是没有所缘的。
English
Since things established by their own nature do not exist at any time, it is impossible to distinguish "this is the cause of this" and "this is not the cause of this." The reason is that neither the existence nor the non-existence of the cause in time can be established, because mutually contradictory things cannot exist simultaneously, and it would lead to two faults. The second case is: someone says that the condition of the object of perception exists by its own nature, because it has become the basis for the existence of consciousness and so on. Then, does this object-condition rely on the consciousness that exists before the object of perception, or does it rely on the non-existent consciousness? If the object of perception already exists before the object of perception, then there is no need for an object-condition. If an object-condition is established for the purpose of generating that dharma, then that dharma already exists before the object of perception. If this is the case, if the nature of the dharma itself is completely established without relying on the object of perception, then what is the use of examining whether this dharma has an object of perception? Therefore, you are merely approaching the claim that existing dharmas, such as the mind, are related to the object of perception according to your own imagination, but in reality, it has no relationship with the object of perception. If it is thought that the object of perception relies on the consciousness that does not exist before the object of perception, then for the consciousness that does not exist at that time, there is no connection with the condition of the object of perception, because when the object of perception exists, the perceiver does not exist, and when the perceiver exists, the object of perception does not exist. Although it cannot be denied in name that there is a connection, here it is to prevent the view that the object-condition is established in the ultimate sense. Therefore, it is possible to prevent the connection in the ultimate sense. If the connection is established in the ultimate sense, then it must be established as the reality of the two dharmas, and since the reality will never confuse its own dharma, it will function at any time and place. If this is the case, then the dharma of the result, the mind and mental factors, is without an object of perception, and you are merely approaching the claim that non-existent things are related to the object of perception. Transforming what existed before into what exists now is considered in the case of preventing the object-condition for non-existent things. Apart from this difference, the first and second parts of the two verses are the same, except that the two "if" statements are different. The *Prajna Pradipa* says that dharmas such as eye consciousness are without an object of perception in the ultimate sense.