Tibetan
ང་དོན་དམ་པར་མེད་པས་རྐྱེན་རྣམས་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་རྟོག་པ་དོན་མེད་དོ་ཞས་པ་རིགས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ་བུད་ངྷ་པཱ་ལི་ཏའི་ དགོངས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རྐྱེན་བྱ་བ་དང་ལྡན་མི་ལྡན་དཔྱོད་པ་འདིས་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ཅི་བྱ། གང་གི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་འདི་དག་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བས་དེའི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་བ་འདི་དག་རང་གི་ངོ་བོས་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་བའི་རང་བཞིན་དུ་འཇོག་གོ་ཞེ་ན། གྲག་ཅེས་པ་ནི་རྩོམ་པ་པོ་མི་བཞེད་པར་སྟོན་པའོ། །འདི་ནི་མདོ་སྡེ་པས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་དུས་སུ་རྐྱེན་རྣམས་བྱ་བ་དང་ལྡན་གྱི་དེའི་སྔོན་དུ་མི་ལྡན་པར་འདོད་པའི་ལུགས་སོ་ཞེས་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་ལས་བཤད་དོ། །དེ་ལ་སྔར་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་བཀག་ནས་རྐྱེན་མི་འཐད་ཅེས་བསྟན་མ་ཐག་ཡིན་པས་འདི་སྨྲ་བར་མི་རིགས་ལ་སྨྲ་ནའང་སྐྱོན་ཡོད་དེ། ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ལས་ཇི་སྲིད་དུ་འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་མི་སྐྱེ་བ་སྟེ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་མ་མཐོང་བ་དེ་སྲིད་དུ་འདི་དག་འབྲས་བུའི་རྐྱེན་མིན་པ་ཇི་ལྟར་མིན་ཏེ་རྐྱེན་མིན་པ་ཁོ་ན་འོ། །དེ་ཡང་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ཁོ་ནས་རྐྱེན་དུ་འཇོག་པའི་གནད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ཁས་བླང་དགོས་སོ། །རྐྱེན་མིན་ན་ནི་དེ་དག་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་བྱེ་མ་ལས་ཏིལ་མར་བཞིན་ནོ། །འབྲུ་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་སྔ་རོལ་དུ་རྐྱེན་མིན་ཀྱང་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་དུས་སུ་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། མི་རིགས་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་བའི་ ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་རྐྱེན་མིན་པ་དག་ཀྱང་རྐྱེན་གཞན་འགའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་ནས་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་བས་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན། འབྲུ་ལ་སོགས་པ་སྔར་རྐྱེན་མ་ཡིན་ཀྱང་རྐྱེན་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་བའི་རྐྱེན་གཞན་དེ་ཡང༌། རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་སྐྱེ་བ་དང་མི་ལྡན་པའི་དུས་སུ་རྐྱེན་མིན་པས། དེ་ཡང་གཞན་ལ་ལྟོས་ལ་དེ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་བསམ་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེར་གྱུར་ན་ནི་རྩ་བའི་རྐྱེན་མི་འགྲུབ་བོ། །འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་འཇོག་ཏུ་འདོད་ན་ནི་དེ་དང་མི་ལྡན་བའི་སྔ་མ་རྣམས་རྐྱེན་མིན་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟ་ན་ཕྱིས་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་དུས་སུ་ཡང་རྐྱེན་དུ་མི་འགྱུར་བས་རྐྱེན་མེ
Chinese
因为我不是真实存在的，所以认为诸法具有自性的想法是没有意义的，这是那些推理的结果，是佛护（Buddhapālita）的观点。第二点是：如果对因是否具有作用进行考察，这对我们有什么用呢？因为依赖于眼等因，识等产生，因此眼等被认为是具有因的自性。如果有人这样说，那么“གྲག་”这个词表明作者不赞同。经部宗认为，在果产生的时候，因具有作用，在此之前则不具有作用。《智慧之灯》中是这样说的。既然之前已经否定了产生的行为，并立即表明因是不合理的，那么说这些是不合适的，即使说了也有过失。因为从种子等产生果实，比如苗芽等，只要没有产生，也就是没有看到产生的行为，那么这些怎么不是果实的因呢？它们本来就不是因。而且，由于只有与果实产生行为相关的才被认为是因，所以必须这样承认。如果不是因，那么果实也不会从它们那里产生，就像从沙子里榨不出油一样。如果认为种子等在果实产生之前不是因，但在显现的时候会变成因，那是不合理的，因为那样一切都会变成一切的因。如果说即使不是因，也会依赖于其他因变成因，所以没有过失，那么种子等虽然之前不是因，但依赖于其他因，会变成苗芽等的因，而那个其他的因，在它自己的果实产生之前，由于不具备产生的行为，所以也不是因。因此，它也依赖于其他的因，而那个因也需要这样考虑，这样就会没有止境。如果那样，根本的因就无法成立。如果认为与果实产生行为相关的才是因的定义，那么与此不相关的之前的那些就不是因，如果是那样，那么在后来显现的时候也不会变成因，因此没有因。
English
Since I am not truly existent, the idea that phenomena have inherent existence is meaningless, and this is the result of those reasonings, which is the view of Buddhapālita. The second point is: if we examine whether a cause has an action or not, what is the use of this to us? Because, relying on causes such as the eye, consciousness and so on arise, therefore the eye and so on are considered to have the nature of being a cause. If someone says this, then the word "གྲག་" indicates that the author does not agree. The Sautrāntikas believe that at the time when the effect arises, the cause has an action, and before that it does not. This is what is said in the "Lamp of Wisdom." Since the act of arising has already been denied and it has just been shown that the cause is unreasonable, it is inappropriate to say these things, and even if they are said, there is a fault. Because from seeds and so on, as long as the fruit, such as sprouts, does not arise, that is, as long as the act of arising is not seen, how can these not be the cause of the fruit? They are simply not the cause. Moreover, since only that which is related to the act of arising of the fruit is considered to be the cause, it must be admitted in this way. If it is not a cause, then the fruit will not arise from them either, just as oil cannot be extracted from sand. If it is thought that seeds and so on are not causes before the fruit arises, but become causes at the time of manifestation, that is unreasonable, because then everything would become the cause of everything. If it is said that even if they are not causes, they become causes by depending on some other cause, so there is no fault, then seeds and so on, although they were not causes before, become causes of sprouts and so on by depending on another cause, and that other cause, before its own fruit arises, is not a cause because it does not possess the act of arising. Therefore, it also depends on other causes, and that cause also needs to be considered in this way, so there will be no end. If that happens, the fundamental cause will not be established. If it is thought that only that which is related to the act of arising of the fruit is the definition of a cause, then those previous ones that are not related to it will not be causes, and if that is the case, then they will not become causes even at the time of later manifestation, therefore there is no cause.
Tibetan
ད་པར་འགྱུར་རོ། །རང་ལུགས་ནི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་བྱེད་བས་འཇོག་ལ་བྱེད་པ་ལ་ནི་དངོས་དང་བརྒྱུད་ནས་བྱེད་པ་གཉིས་ཀ་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། འདི་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་སྐྱེའོ་ཞེས་པའི་འབྲེལ་པ་འདི་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དོན་འདིའི་རྐྱེན་འདིའོ་ཞེས་ཟེར་ན། འབྲེལ་པ་དེ་དོན་ཡོད་མེད་གང་རུང་གཅིག་ལ་ནི་བརྟག་དགོས་ལ་མེད་པའི་དོན་ལ་རྐྱེན་ནི་རུང་བ་མ་ཡིན་ཞིང༌། དེར་མ་ཟད་ཡོད་པའི་དོན་ལ་ཡང་རྐྱེན་ནི་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དམ་ནི་དེ་གཉིས་གང་རུང་གཅིག་གི་རྐྱེན་དུ་བརྟག་དགོས་པའོ། །ཏེ་ནི་ལྷག་མ་འདྲེན་པའོ། །ཇི་ལྟར་མི་རུང་བ་ནི། ཤེས་བྱ་ལ་མེད་པ་རྒྱུས་སྐྱེད་པར་སུས་ཀྱང་མི་འདོད་པས་རྒྱུའི་དུས་ན་འབྲས་བུ་ མེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྒྱུ་དུས་ན་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཙམ་གྱི་དངོས་མེད་སྐྱེ་བ་ཡང་མི་འདོད་པས་རྒྱུ་དུས་ན་མེད་པའི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་འགོག་གོ །དེ་ལ་སྐྱེས་པའི་སྔ་རོལ་དུ་འབྲས་བུ་དེ་མེད་ན་རྐྱེན་འདི་གང་གི་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་གང་གི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་སའི་དོན་དེ་མེད་པས་ཇི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ་སྣམ་བུ་མེད་བའི་རྐྱེན་ནི་རྒྱུ་སྤུན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་སྤུན་ལས་སྣམ་བུ་འབྱུང་བས་ད་ལྟ་མེད་ཀྱང་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་རྒྱུ་སྤུན་སྣམ་བུའི་རྐྱེན་དུ་བསྟན་དུ་རུང་ངོ་ཞེ་ན། རེས་འགའ་འགའ་ཞིག་ཏུ་འབྱུང་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་འདིར་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་བ་འགོག་པ་ན་དེའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྐྱེ་བ་དུས་ནམ་ཡང་མེད་པས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་སྣམ་བུ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་དེའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ག་ལ་ནུས། འཇིག་རྟེན་ན་རྒྱུ་སྤུན་ལས་སྣམ་བུ་འབྱུང་བར་མཐོང་ནས་ཕྱིས་ཀྱི་སྣམ་བུ་ལ་བསམས་ནས་སྔར་གྱི་རྒྱུ་སྤུན་ལ་འདི་སྣམ་བུའི་རྐྱེན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་པ་ནི། སྣམ་བུ་ལ་ལྟོས་ནས་རྒྱུ་སྤུན་རྐྱེན་དུ་འཇོག་ལ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཀྱང་སྣམ་བུ་འབྲས་བུར་འཇོག་པ་ཕན་ཚུན་གྱི་དོན་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་འབྱུང་འགྱུར་གྱི་སྣམ་བུ་ལ་ལྟོས་ནས་སྔར་གྱི་རྒྱུ་སྤུན་རྐྱེན་དུ་འཇོག་ན་ནི་ལྟོས་བཏགས་ཁས་བླང་དགོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ལ་དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །འདི་ནི་ཕ་རོལ་པོ་འགོག་ནུས་པ་དང་རང་ལ་མི་མཚུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནོ། ། གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་དེ་སྐྱེས་པའི་སྔ་རོལ་དུ་ཡོད་པས་ཡོད་པའི་རྐྱེན་དུ་རྟོག་ན
Chinese
现在开始翻译。自宗认为，果产生的行为是作用，而作用有直接和间接两种。第二种是：如果说“依靠这个，这个产生”的关系存在，因为这个理由，就说“这个是这个事情的因缘”，那么这个关系就必须考察对于有或者无的任何一种情况，对于不存在的事物来说，因缘是不合理的。不仅如此，对于存在的事物来说，因缘也是不合理的。或者必须考察为这二者中任何一种的因缘。te是引导剩余部分。如何不合理呢？因为没有人会认为以所知中不存在的事物产生结果，所以在因位时果是不存在的。而且，也不认为因位时果存在仅仅是断除了的无实体产生，所以遮止了认为因位时不存在的苗芽等产生。如果在那之前果不存在，那么会说“这个因缘是谁的呢？”，因为没有成为因缘的对境，所以说什么呢？不能说没有氆氇的因缘是毛线。如果说从毛线中产生氆氇，所以即使现在没有，但以将来产生的形式，毛线可以被认为是氆氇的因缘，那么，如果在某些时候会产生，那样说是可以的，但是在这里，在遮止以自性成立的产生时，以那个为前提的产生无论何时都不存在，所以即使考虑到将来产生的氆氇，也不能说它是那个的因缘。世间上看到从毛线中产生氆氇，考虑到后来的氆氇，就说之前的毛线是氆氇的因缘，这是相对于氆氇而安立毛线为因缘，并且依靠那个也安立氆氇为果，仅仅是依靠相互的关系而假立，自性是不存在的。因此，如果考虑到将来产生的氆氇，而安立之前的毛线为因缘，那么就必须承认观待假立，对于以自性成立来说，那是无论如何都不合理的。这是能够遮止对方并且与自己不相同的理由。 如果认为果在那之前存在，所以认为是存在的因缘
English
Now, let's begin the translation. The self-tradition posits that the action of a result arising is a function, and this function has both direct and indirect aspects. The second aspect is: if we say, "This arises in dependence on this," and because of this relationship, we say, "This is the condition for this thing," then this relationship must be examined in terms of either existence or non-existence. A condition is not reasonable for something that does not exist. Moreover, a condition is also not reasonable for something that exists. Or, it must be examined as a condition for either of these two. 'Te' introduces the remainder. How is it unreasonable? Because no one would assert that a result arises from something that does not exist within the knowable, therefore, the result does not exist at the time of the cause. Furthermore, it is not asserted that the arising of a non-entity, which is merely a severance of the existence of the result at the time of the cause, occurs. Therefore, the assertion that sprouts, etc., which do not exist at the time of the cause, arise is refuted. If the result does not exist prior to its arising, then if one were to say, "Whose condition is this?" since there is no object to become a condition, what is there to say? It is not appropriate to state that the condition for the non-existent cloth is yarn. If it is said that cloth arises from yarn, so even if it does not exist now, yarn can be considered a condition for cloth in the form of future arising, then if it arises at certain times, that may be the case. However, here, when refuting arising that is established by its own nature, the arising predicated on that never exists, so even considering the cloth that will arise in the future, how can it be said that it is its condition? In the world, seeing cloth arising from yarn, and considering the later cloth, one says that the previous yarn is the condition for the cloth. This is establishing yarn as the condition relative to the cloth, and also establishing the cloth as the result relying on that. It is merely established as a designation relying on mutual relations, and it does not exist by its own nature. Therefore, if one considers the cloth that will arise in the future and establishes the previous yarn as the condition, then one must acknowledge dependence and designation. For something established by its own nature, that is in no way reasonable. This is the reason that can refute the opponent and is dissimilar to oneself. If one thinks that the result exists before it arises, so it is the condition of existence