Tibetan
་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། །འདིས་ནི་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་ན་འགྲོ་བ་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་རྙེད་དགོས་ན། དེ་ལྟ་ན་འགྲོ་བ་པོ་ལ་ལྟོས་པ་དགག་ནུས་པས་འགྲོ་བ་པོ་མེད་པའི་འགྲོ་བར་འགྱུར་ན་དེ་སྔར་བཀག་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྟེན་འགྲོ་བ་པོ་མེད་དེ་བརྟེན་པ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འགྲོ་བ་པོ་བྱ་བའི་རྟེན་ཡིན་པ་བཀག་གོ །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་དེ་དེའི་སྒོ་ནས་དེ་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་འགྲོའོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲོ་བ་མེད་ན་དེ་དང་ལྡན་པའི་ལྷས་བྱིན་ལ་འགྲོའོ་ཞེས་མི་བརྗོད་དེ། ཁར་བ་མེད་ན་ཁར་བ་ཅན་དུ་མི་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། འགྲོའོ་ཞེས་པའི་དོན་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་ལས་མི་འདའ་ལ་དེ་ཡང་འགྲོ་བ་པོ་ཡིན་པ་ནི་མི་འགྲོ་སྟེ་དེ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །རེ་ཞིག་ནི་སྔོན་ལ་འགྲོ་བ་པོ་བཀག་ནས་དེ་ནས་གཞན་འགོག་པའི་རིམ་པ་སྟོན་པའོ། །འགྲོ་བ་པོ་མིན་པ་ཡང་འགྲོ་བ་མིན་ཏེ་དེ་ནི་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲོ་བ་པོ་ལས་གཞན་དང་འགྲོ་བ་པོ་མིན་པ་ལས་ཀྱང་གཞན་པའི་གསུམ་པ་གང་ཞིག་འགྲོ་བར་འགྱུར་ཞེས་པ་མི་འགྱུར་ཏེ་དེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་པོ་མིན་པ་དང་ཡིན་མིན་ལས་གཞན་པ་མི་འགྲོ་ཡང་འགྲོ་བ་པོ་འགྲོའོ་སྙམ་ན། གང་གི་ཚེ་ལྷས་བྱིན་གཅིག་འགྲོ་བ་ན་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ནི་ གཅིག་ལས་མེད་ལ་དེ་ཡང་འགྲོའོ་ཞེས་པའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་ཡོད་ཅིང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཚིག་གི་དོན་དུ་མེད་པར་ནི་འགྲོ་བ་པོ་ཞེས་པ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ཡི་ཚེ་རེ་ཞིག་འགྲོ་བ་པོ་འགྲོའོ་ཞེས་པའི་དོན་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་ཇི་ལྟར་འཐད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་བྱེད་ཚིག་དོན་དང་བཅས་ན་བྱེད་པ་པོའི་ཚིག་དོན་གྱིས་སྟོང་པའོ། །ཅི་སྟེ་འགྲོ་བ་པོའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། རྒོལ་བ་གང་གི་ཕྱོགས་ལ་འགྲོ་བ་པོའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ། འགྲོའོ་ཞེས་པའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མེད་པའི་འགྲོ་བ་པོ་འགྲོ་བ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ལས་མེད་ལ་དེ་ཡང་འགྲོ་བ་པོའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་ཡོད་པའི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བ་པོ་འགྲོ་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་བྱེད་པ་པོའི་ཚིག་དོན་དང་བཅས་ན་བྱེད་ཚིག་དོན་གྱིས་སྟོང་པའོ། །འདི་ཡང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཅིག་ལས་མེད་ཅིང་བྱ་བ་དེ
Chinese
也不會改變。因為如果行走的行為以其自身本性存在，就必須從行者那裡找到本性上的差異。如果這樣，就能否定對行者的依賴，那麼就會變成沒有行者的行走，因為這已經在之前被否定了，所以它的所依行者不存在，因為所依不存在，行走也不存在，這樣就否定了行者是行為的所依。第二種情況是：如果行走以其自身本性存在，因此可以說與之相連的人在行走。如果沒有行走，就不會說與之相連的天授在行走，就像沒有柱子就不會說有柱子一樣。如果這樣說，那麼「行走」的意義以其自身本性存在，就不會超出三種情況，而且是行者的行走是不可能的，這將在後面解釋。暫時先否定行者，然後再顯示否定其他的次第。不是行者的也不是行走，因為它與行走的行為分離。除了行者和不是行者之外的第三者又怎麼會行走呢？不會，因為那是不可能的。第三種情況是：如果不是行者和既非行者又非非行者不行走，但行者行走，那麼，當天授一個人在行走時，行走的行為只有一個，而且它也存在於「行走」這個詞的意義中，如果沒有行走的行為作為詞的意義，那麼行者這個詞就不會成立，在這種情況下，行者行走這個意義以其自身本性存在又怎麼會成立呢？不會成立的。那是能作的詞有意義，而作者的詞卻沒有意義。如果行者的詞的意義中有行走的行為，那麼，對於任何主張行者的詞的意義中有行走的行為的論敵來說，就會推論出沒有行走的行為作為「行走」這個詞的意義的行者在行走，因為行走的行為只有一個，而且由於它存在於行者的詞的意義中，所以認為行者在行走。那是作者的詞有意義，而能作的詞卻沒有意義。這也是因為行走的行為只有一個，而且這個行為
English
it will not change. This is because if the act of walking exists by its own nature, then a difference in nature must be found from the walker. If this is the case, then the dependence on the walker can be negated, so it will become walking without a walker, because this has already been negated before, so its basis, the walker, does not exist, and because the dependent does not exist, walking does not exist, thus negating that the walker is the basis of the act. The second case is: if walking exists by its own nature, therefore it can be said that the person connected to it is walking. If there is no walking, it would not be said that Devadatta connected to it is walking, just as if there is no pillar, it would not be said that there is a pillar. If this is said, then the meaning of "walking" exists by its own nature, it will not exceed three cases, and it is impossible for the walker to walk, which will be explained later. For the time being, first negate the walker, and then show the order of negating others. That which is not a walker is also not walking, because it is separate from the act of walking. Other than the walker and the non-walker, how could a third party walk? It won't, because that is impossible. The third case is: if the non-walker and neither the walker nor the non-non-walker do not walk, but the walker walks, then, when Devadatta is walking alone, there is only one act of walking, and it also exists in the meaning of the word "walking," and if there is no act of walking as the meaning of the word, then the word walker will not be established, in this case, how can it be established that the meaning of the walker walking exists by its own nature? It will not be established. That is, the word of the agent has meaning, but the word of the actor is empty of meaning. If the act of walking exists in the meaning of the word walker, then, for any opponent who claims that the act of walking exists in the meaning of the word walker, it will be inferred that the walker who does not have the act of walking as the meaning of the word "walking" is walking, because there is only one act of walking, and since it exists in the meaning of the word walker, it is considered that the walker is walking. That is, the word of the actor has meaning, but the word of the agent is empty of meaning. This is also because there is only one act of walking, and that act
Tibetan
་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་ན་ཚིག་གཅིག་དོན་དང་བཅས་ན་ཅིག་ཤོས་དོན་གྱིས་སྟོང་པར་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་འགྲོ་བ་པོ་ཞེས་པ་དང་འགྲོའོ་ཞེས་པའི་ཚིག་གཉིས་ཀའི་དོན་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཡོད་པར་འདོད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་པོ་འགྲོའོ་ཞེས་པའི་ངག་འདི་གཉིས་ཀའི་དོན་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ནི། རྐང་པའི་འདེགས་འཇོག་གི་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་རིགས་མཐུན་གཉིས་གཉིས་དུས་རེར་ཡོད་པར་ཐལ་བར་ འགྱུར་ཏེ། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གང་གིས་འགྲོ་བ་པོར་མངོན་པ་སྟེ་བརྗོད་པའི་འགྲོ་བ་དེ་དང༌། འགྲོ་བ་པོར་གྱུར་ནས་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གང་ཞིག་བྱེད་པའི་འགྲོ་བ་གཉིས་པོར་འགྱུར་རོ། །དེ་འདོད་ན་འགྲོ་བ་པོ་ཡང་གཉིས་སུ་འགྱུར་བ་སྔ་མ་བཞིན་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ནའང་ལྷས་བྱིན་འགྲོའོ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་ཡོད་པས་འགྲོ་བ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཐ་སྙད་ཡོད་པ་ལ་ཡང་འགྲོ་བ་པོ་ཡིན་མིན་གང་ལ་ཡོད་བརྟགས་ན་མི་འཐད་པར་དཔྱད་ཟིན་པས་དེ་ནི་གྱི་ནའོ། །རེ་ཞིག་ཅེས་སོགས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་འདི་འགྲོ་ཞེས་པའི་གང་འགྲོ་བའི་འགྲོ་མཁན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་བཀག་གོ །གསུམ་པ་ལ་ལྔ། དང་པོའི་རྩོམ་པ་ཡོད་པ་དགག །འགྲོ་སའི་ལམ་ཡོད་པ་དགག །འགྲོ་བའི་གཉེན་པོ་ཡོད་པ་དགག །ཐ་མའི་ལྡོག་པ་ཡོད་པ་དགག །གནས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འགྲོ་བ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་དེ་ལྷས་བྱིན་སྡོད་པ་བཏང་ནས་འགྲོ་བ་རྩོམ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡོད་ནའང་ཡོད་ས་གསུམ་ལས་མི་འདའ་བས་འགྲོ་བ་མཐར་ཕྱིན་པའི་སོང་བ་ལ་འགྲོ་བའི་རྩོམ་པ་མེད་དེ་དེ་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་འགགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མ་སོན་པའི་མ་སོང་བ་ལའང་འགྲོ་བའི་རྩོམ་པ་མེད་དེ་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བ་གཉིས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པའི་བགོམ་པ་ལ་ཡང་འགྲོ་བའི་རྩོམ་པ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ་འདས་མ་འོངས་ཀྱི་སོང་མ་སོང་མ་ཡིན་པའི་བགོམ་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཡོད་ན་བྱ་བ་དེ་གཉིས་སུ་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་དེ་ལྟ་ན་འགྲོ་བ་པོ་གཉིས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བའི་རྩོམ་པ་མ་གཟིགས་ནས་གང་དུ་འགྲོ་བ་རྩོམ་པར་བྱེད་ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་ནི་ལམ་ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་འགྲོ་རྩོམ་མི་འཐད་པའི་རིགས་པའོ། །ད་ནི་འགྲོ་བ་རྩོམ་པའི་ལམ་ཉིད་དགག་པར་བྱ་སྟེ། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་རྩོམ་པའི་སྔ་རོལ་ལྷས་བྱིན་བསྡད་པའི་སྐབས་ན
Chinese
如果自性成立，那么一个词有意义，另一个词就如先前所说的那样是空洞的。如果认为“行者”和“行”这两个词都有行走的行为，那么，如果“行者”、“行”这两个词的意义中，行走的行为以自性存在，那么，就会出现每次都有两种同类的行走行为的过失。即，以哪个行走的行为显现为行者，也就是所说的行走，以及成为行者后，做什么行走的行为，这两种行走。如果承认这一点，那么行者也会变成两个，如前所述。如果即使那样，也有“天授行”这样的名称，所以有行走，那么，对于有名称的，如果考察存在于行者还是非行者，已经考察完毕，是不合理的，所以那是无稽之谈。暂时等等，那些否定了“此行”的，即所行的行者以自性存在。第三部分有五点：第一，破斥开始存在；第二，破斥存在可行之路；第三，破斥存在行走的对治；第四，破斥最终的返回；第五，破斥存在的论证。第一点是：行走以自性存在，因为天授放弃了坐着而开始行走。如果那样存在，也不会超出三种存在之处，因此在行走完成的已行之处，没有行走的开始，因为在那里行走的活动已经停止。在行走活动尚未到达的未行之处，也没有行走的开始，因为未来和现在两者是相违的。在具有行走活动的步履中，也没有行走的开始，因为过去未来已行未行的步履以自性不存在。并且，如果那里有行走的行为，那么行为就会变成两种，如果那样，行者就会变成两个。如果是那样，那么在任何时候都没有见到行走的开始，所以说在哪里开始行走呢？那些即使假设有路，行走开始也不合理的道理。现在要破斥行走开始的路本身，在行走活动开始之前，天授坐着的时候。
English
If it were established by its own nature, then one word would be meaningful and the other would be empty, as previously stated. If it is thought that both the words "goer" and "goes" have the activity of going as their meaning, then, if the activity of going exists by its own nature in the meaning of both the words "goer" and "goes," then it would follow that there are two similar activities of going each time. That is, the going by which the goer is manifested, that is, the going that is spoken of, and the going that does some activity of going after becoming a goer, these two goings. If that is admitted, then the goer will also become two, as stated before. If even so, there is the term "Devadatta goes," so there is going, then, for what has a term, if it is examined whether it exists in the goer or the non-goer, it has already been examined that it is unreasonable, so that is absurd. For a while, etc., those deny that what goes in "this goes," that is, the goer who goes exists by its own nature. The third has five: First, refuting that the beginning exists; Second, refuting that there is a path to go; Third, refuting that there is an antidote to going; Fourth, refuting the final return; Fifth, refuting the proof of existence. The first is: Going exists by its own nature, because Devadatta abandons sitting and begins to go. If that exists, it will not go beyond the three places of existence, so in the gone where going is completed, there is no beginning of going, because there the activity of going has ceased. In the not-gone where the activity of going has not arrived, there is also no beginning of going, because the future and the present are contradictory. In the step that has the activity of going, there is also no beginning of going, because the step that is neither past nor future, neither gone nor not-gone, does not exist by its own nature. And, if there is an activity of going there, then the activity will become two, and if that is so, the goer will become two. If that is so, then the beginning of going is not seen at all, so where does it say to begin going? Those are the reasons why even if there is a path, the beginning of going is unreasonable. Now, the path itself where going begins will be refuted, before the activity of going begins, when Devadatta is sitting.