Tibetan
ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པའི་དོན་གཅིག་ལ་འགྲོ་བ་མ་གཏོགས་པ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་མེད་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་དོན་ཙམ་ལ་ཚད་མར་འགྲོ་བ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་མེད་བའི་དོན་འཇལ་བའི་ཚད་མས་ཆོས་ཅན་གཉིས་དང་ཚུལ་སྒྲུབ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་ཟིན་པས་རང་བཞིན་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ལས་འདས་སོ། །རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པའི་དོན་འཇལ་བའི་ཚད་མས་སྒྲུབ་ན་དགག་བྱ་དགག་མི་ནུས་པས་གཞན་གྱི་ཁས་བླངས་ལ་མ་འཁྲིས་པར་ཚད་མས་དོན་གྱི་སྡོད་ལུགས་ནས་རང་དབང་དུ་ཚུལ་སྒྲུབ་མ་ནུས་པས་རང་རྒྱུད་མི་བཞེད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཚད་མས་གནོད་མེད་ཀྱི་དོན་ཕ་རོལ་པོས་ཁས་བླངས་པའམ་ལེན་དགོས་པ་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་གྲུབ་པའི་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པས་ཕྱིར་རྒོལ་རང་ལ་གྲགས་པ་ཞེའམ་སྔ་རྒོལ་ལ་ལྟས་ནས་གཞན་ལ་གྲགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་གིས་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་དག་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་དཀའ་བར་མཐོང་ནས་ལེགས་བཤད་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པར་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། མཐའ་གསུམ་གྱི་སྐྱེ་བ་དགག་པ་དང༌། །མཐའ་བཞི་བཀག་པས་གྲུབ་པའི་དོན་རྩོད་སྤང་དང་བཅས་པའོ། ། དང་པོ་ནི། གཞུང་ལས་གཞན་སྐྱེ་འགོག་པའི་རིགས་པ་མི་འདྲ་བ་མང་པོ་གསུངས་ཀྱང༌། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་རབ་བྱེད་ཉི་ཤུ་པར་གཞན་ལས་སྐྱེ་ན་རྒྱུ་ཡིན་མིན་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པའི་རིགས་པས་བཀག་ལ། ཟླ་བས་ཀྱང་འཇུག་པ་ལས་རིགས་པ་དེས་བཀག་གོ །ཆིག་གསལ་ལས་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་པའི་སྐབས་ལཁ་འཕངས་བ་དང་སྔར་གྱི་རིགས་པས་འགོག་པ་གཉིས་ཀ་མཛད་དོ། །སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་གཞན་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མེད་དེ་ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིར་གཞན་ལས་སྐྱེ་ན་ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་འཕེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་གཞན་སྐྱེའི་གཞན་ནི་དངོས་མིང་ཐ་དད་ཀྱིས་སོ་སོར་གོ་བའི་ཐ་དད་མིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་བའི་ཐ་དད་དོ། །དེར་གྲུབ་ན་མྱུ་གུ་དེ་ས་བོན་ལ་ལྟོས་པར་འགལ་བས་འབྲེལ་པ་འགོག་ནུས་ལ་འབྲེལ་མེད་དོན་གཞན་གཅིག་ལས་སྐྱེ་ན་ཐམས་ཅད་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ས་བོན་མྱུ་གུ་ལས་རང་གི་ངོ་བོས་ཐ་དད་པའི་དད་ཚུལ་དང་སོལ་བ་ལས་ཐ་དད་པའི་དད་ཚུལ་མཚུངས་ན་དེ་གཉིས་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་མི་སྐྱེ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ་འཇུག་པ་ལས། ཐམས་ཅད་ལས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར། །སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་མ་
Chinese
如果不是仅仅趋向于以自性存在的一个事物，那么对于没有以自性存在与否作任何区分的事物，就不会作为量而成立。因此，如果以衡量自性不存在的事物的量，来成立具有二者（能立与所立）的论式，那么因为所要成立的已经成立，所以就超出了主张自性存在的范围。如果以衡量自性存在的事物的量来成立，那么因为无法遮破所要遮破的，并且不依赖于他者的承诺，量就无法从事物的存在方式上自主地成立论式，因此不承认自续。然而，因为量所成立的无害之义，必须是他者所承诺或接受的，所以通过对敌论者成立的因，来成立所要成立的，也就是对于敌论者自身是现成的，或者观察前论者，通过为他人所知的比量来成立。因为这些被认为是极其难以理解的，所以在《善说精髓》等中已经详细阐述，应当从中了解。第二部分分为两点：一是遮破三种边（有、无、亦有亦无）的产生；二是遮破四种边（有、无、亦有亦无、非有非无）后，所成立的意义，包括辩论的舍弃。 第一点是：经论中虽然说了许多不同的遮破他生的理路，但佛护在《释论》第二十品中，以“如果从他而生，那么原因和非原因就会变得相同”的理路来遮破。月称也在《入中论》中以同样的理路来遮破。在《明句论》中，在“诸法自性”的章节中，既进行了口头上的驳斥，也使用了之前的理路来遮破。佛护说：“从他而生也是不存在的，因为这样一来，一切将从一切产生。”这里，说“如果从他而生，那么一切将从一切产生”而发出非常过分的推论的原因是，他生的“他”不是指通过事物名称不同而理解的各自不同的他，而是指以自性成立的差别。如果成立为自性成立，那么幼芽依赖于种子就是相违的，因此能够遮破关系，如果从没有关系的异体事物中产生，那么一切将从一切产生。因此，种子与幼芽以自性成立的差别方式，和木炭以自性成立的差别方式相同，那么从这两者中幼芽的产生与不产生也是相同的，如《入中论》所说：“一切也将从一切产生，因为什么原因？不是产生者，不是……”
English
If it does not merely tend towards a single thing that exists by its own nature, then for things that are not distinguished by whether they exist by their own nature or not, it will not be established as a valid cognition. Therefore, if a valid cognition that measures things that do not exist by their own nature is used to establish a thesis with two aspects (probandum and probans), then because what is to be established is already established, it goes beyond asserting inherent existence. If a valid cognition that measures things that exist by their own nature is used to establish it, then because what is to be refuted cannot be refuted, and without relying on the assertions of others, the valid cognition cannot independently establish the thesis from the way things exist, therefore it does not accept autonomy. However, because the meaning of harmlessness established by valid cognition must be asserted or accepted by the opponent, the probandum is established through the sign that is established for the opponent, that is, it is known to the opponent himself, or by observing the previous proponent, it is established through inference known to others. Because these are considered extremely difficult to understand, they have been explained in detail in the Essence of Eloquence and other texts, and should be understood from them. The second part has two aspects: first, refuting the arising of the three extremes (existence, non-existence, both existence and non-existence); and second, after refuting the four extremes (existence, non-existence, both existence and non-existence, neither existence nor non-existence), the meaning that is established, including the abandonment of debate. The first point is: Although many different reasonings for refuting other-arising are mentioned in the scriptures, Buddhapālita, in the twentieth chapter of his commentary, refutes it with the reasoning that "if it arises from another, then the cause and non-cause would become the same." Chandrakirti also refutes it with the same reasoning in the Madhyamakāvatāra. In the commentary Prasannapadā, in the section on "the nature of phenomena," both verbal refutation and the previous reasoning are used to refute it. Buddhapālita said, "Arising from another is also non-existent, because everything would arise from everything." Here, the reason for making the extreme inference that "if it arises from another, then everything would arise from everything" is that the "other" in other-arising does not refer to the different others understood through different names of things, but to the difference established by its own nature. If it is established as inherently established, then the sprout's dependence on the seed is contradictory, therefore it can refute the relationship, and if it arises from a different thing that has no relationship, then everything would arise from everything. Therefore, the way in which the seed is different from the sprout by its own nature is the same as the way in which charcoal is different, so the arising or non-arising of the sprout from these two is also the same, as stated in the Madhyamakāvatāra: "Everything would also arise from everything, because of what reason? Not the producer, not..."
Tibetan
ལུས་པ་ཡང་གཞན་ཉིད་མཚུངས། ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། གང་དག་རང་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོ་བ། །དེ་དག་རྒྱུད་ གཅིག་གཏོགས་པར་རིགས་མ་ཡིན། ཞེས་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་བའི་སོ་སོ་བ་ལ་རྒྱུད་གཅིག་པ་དང་རྒྱུ་འབྲས་བཀག་ཅིང་རང་མཚན་གྱིས་སོ་སོར་གྲུབ་ན་ལྟོས་པ་མི་རུང་བ་ལེན་དུ་མར་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ཁ་ཅིག་ལྡོག་པ་གཅིག་པའི་དཔུང་འཕུལ་དང་ཁ་ཅིག་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སྔ་ཕྱི་བས་ཁྱབ་ཅིང་གཞན་ལ་དུས་མཉམ་པ་དགོས་པའི་གནད་ཀྱིས་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་འཕེན་ཞེས་པ་ནི་རིགས་པ་འདི་ཡི་གནད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཡང་ལེགས་ལྡན་གྱིས་དངོས་ཟིན་གྱི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་མི་ཟློག་པར་སོ་ན་འཇོག་ན་ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་རྟགས་སུ་མི་རུང་བས་རང་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པ་མེད་ལ། གཞན་གྱིས་གཞན་སྐྱེ་ཁས་བླངས་པ་ལ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པ་གང་ཡང་མ་བསྟན་པས་གཞན་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པ་ཡང་མེད་དེ་སའུ་བཅུ་པའི་ངག་བཞིན་འབྲེལ་མེད་དོ། །ཟློག་ན་ནི་རྟགས་བཟློག་པའི་དོན་འགའ་ཞིག་ལས་འགའ་ཞིག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། གཞན་སྐྱེ་མེད་པ་བཟློག་པའི་དོན་གཞན་སྐྱེ་ཡོད་པ་ལ་བྱ་མི་རུང་སྟེ་དོན་དམ་པར་གཞན་སྐྱེ་མེད་པར་སྟོན་བའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། །དེས་ན་འགའ་ཞིག་ལས་འགའ་ཞིག་སྐྱེ་བའི་རྟགས་ཀྱིས་དངོས་པོ་ལ་གཞན་སྐྱེ་རྣམས་པར་བཅད་ཙམ་མིན་པ་ཞིག་ཡོད་པར་བསྟན་དགོས་པས་བདག་གམ་གཉིས་ཀའམ་རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་ཡོད་པས། གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་མིན་ཞེས་པའི་དོན་གཞན་སྐྱེ་རྣམས་པར་བཅད་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་གོང་མ་དང་འགའ་ལོ། །འགྲེལ་ བཤད་ཀྱིས་དངོས་པོ་གང་དག་ཅེས་པའི་རྐང་པ་གཉིས་དང་འགའ་ལོ་ཞེས་བཤད་དོ། །འདི་ལ་ཡང་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པ་ནི་མེད་ཀྱང་སྐྱོན་མིན་ལ་ཕ་རོལ་པོས་གཞན་སྐྱེ་ཁས་བླངས་པ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་རིགས་པས་སུན་དབྱུང་ནུས་པས་སུན་འབྱིན་པའི་ཐལ་བའོ། །འདི་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གཞན་སྐྱེ་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་ཡང་ནུས་པས་བཟློག་པ་འཕངས་ཀྱང་གྲུབ་མཐའ་དང་འགལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དེ། གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཙམ་ཞིག་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་སྙད་དུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཁས་ལེན་པའི་དབུ་མ་པས་གཞན་སྐྱེ་ཐ་སྙད་དུ་ཁས་ལེན་ཀྱང་སློབ་དཔོན་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མི་བཞེད་དོ། །ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་འཛིན་པ་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་བདག་ཡོད་པར་འཛིན་པ་སོགས་ཡོད་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པའི་གཞན་དུ་འཛིན་པ
Chinese
身體也是同樣的他性，如是說。凡是自性各別的，它們不可能是同一相續的，因為自性成立的各別，遮止同一相續和因果，如果自性各別成立，則說不能容忍觀待。因此，有些人以反體相同來推翻，有些人認為因果必須有先後，而對其他則需要同時的要點，說這是過分的推論，這並非此理的要點。對此，樂天的意思是，如果將已成立的所立和能立不作反駁地放置在那裡，則一切將從一切產生，這是不成立的理由，因此沒有成立自方。對於他人承許他生，由於沒有指出任何現量等的損害，因此也沒有破斥他方，如同薩烏十的言論一樣，是沒有關聯的。如果反駁，那麼理由反駁的意義是從某些產生某些，不能將遮止他生之義施加於他生存在者，因為這是顯示勝義中無他生的時候，他是這樣想的。因此，以從某些產生某些的理由，必須顯示事物存在著不僅僅是斷除他生的東西，因為存在著從自或二者或無因而生。所謂非從他生，其意義僅僅是斷除他生的方面與前述的某些相違。釋論解釋說：事物凡是等等的兩句和某些相違。對此，即使沒有以自續成立自方也沒有過失，因為能以先前所說的道理來破斥他者承許的他生，所以是破斥的太過。對此，由於以因果決定的理性能夠成立無他生，即使拋出反駁，也沒有與宗義相違的過失。因為僅僅是作遮止從他而生而已。名言中，承許以自性成立的中觀師，雖然在名言中承許他生，但兩位論師則連名言中也不認可。俱生執著中，雖然有執著自性成立的我存在等等，但因果執著自性各別的他
English
The body is also similar to otherness, as it is said. Those that are distinct by their own characteristics, it is not reasonable for them to belong to the same continuum. Because distinctness established by own characteristics prevents the same continuum and cause and effect, and if distinctness is established by own characteristics, it is said that it cannot tolerate dependence. Therefore, some push with the force of the same opposite, and some think that cause and effect must have before and after, and for others, the key point that simultaneity is needed, saying that this is an excessive inference, this is not the key point of this reasoning. On this, Legden means that if the established object to be proven and the means of proof that have been realized are placed without refuting them, then everything will arise from everything, which is not a valid reason, so there is no proof of one's own side. Since no harm of direct perception etc. has been shown to those who accept other-birth, there is also no refutation of the other side, just like the words of Sau Tenpa, it is irrelevant. If it is refuted, then the meaning of refuting the sign is that some arise from some, and the meaning of negating other-birth cannot be applied to those who have other-birth, because this is the time to show that there is no other-birth in the ultimate sense, that is what he thought. Therefore, with the reason that some arise from some, it must be shown that there is something in things that is not just a mere separation of other-birth, because there is arising from self or both or without cause. The meaning of not arising from others is that the aspect of merely separating other-births is somewhat contradictory to the former. The commentary explains that the two lines of "things whatever" and "somewhat contradictory." On this, even if there is no establishment of one's own side by one's own continuum, there is no fault, because the other's acceptance of other-birth can be refuted by the reasoning mentioned earlier, so it is an excessive refutation. On this, since the reason of definite cause and effect can also establish the absence of other-birth, even if a refutation is thrown out, there is no fault of contradicting the tenet. Because it is only making a separation from arising from others. In name, although the Madhyamikas who accept establishment by their own characteristics accept other-birth in name, the two teachers do not even approve of it in name. In innate clinging, although there is clinging to the existence of a self established by its own characteristics, etc., but cause and effect cling to others distinct by their own characteristics.