Tibetan
ད་པ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་འཛིན་པ་ན། དགག་བྱའི་སྦྲོས་པ་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་མ་བཟུང་བར་དེ་ལས་གཞན་དུ་བདག་མེད་ཡོད་པ་སོགས་ཆོས་གཞན་འཕངས་པ་བཟུང་ན་བདེན་འཛིན་གྱི་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་ཀྱི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་དོན་སྒོམ་པ་མིན་པར་གསུངས་སོ། །དགག་བྱའི་སྤྲོས་པ་མེད་པར་དགག་བཙམ་དུ་བཟུང་ན་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་སྦྱོད་པ་མིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་དེ་དག་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་རྣམ་པར་ ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་བལྟའོ། ཞེས་དང་འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ཕྱིར་བདག་དང་བདག་གི་སྟོང་ལྟ་བའི། །རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར། ཞེས་སོགས་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་དུ་བལྟ་དགོས་པར་ཡང་མང་པོ་གསུངས་པ་མི་འགལ་བ་དེ་ལྟར་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་སྐྱེ་མེད་གནས་ལ་དང་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མེད་བ་ལ་སྤྱོད་ན་ཤེར་ཕྱིན་ལ་མི་སྤྱད་པར་གསུངས་པས་ཕན་ཚུན་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །དགག་པ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྤྲོས་པ་གཅོད་ལུགས་འདི་མ་ཕྱེད་པར་སྟོང་མི་སྟོང་དང་བདག་ཡོད་མེད་སོགས་གང་དུ་ཡང་མི་གཟུང་བར་གསུངས་པའི་ལུང་འགའ་ཞིག་ལ་འཁྲུལ་བས་བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་སྐྱོང་ལུགས་ཀྱི་གེགས་ཆེན་པོར་སོང་བ་མང་དུ་བྱུང་སྣང་ངོ༌། །གཞན་ཡང་འཇིག་རྟེན་བརྟག་པ་ལས། འདི་ནི་ཡོད་ཉིད་འགོག་པ་སྟེ། །མེད་ཉིད་ཡོངས་སུ་འཇིན་པ་མིན། །ནག་པོ་མིན་ཞེས་སྨྲས་པ་ན། །དཀར་པོ་ཡིན་ཞེས་མ་བརྗོད་བཞིན། ཞེས་གསུངས་པས་དགག་བྱ་བཀག་ཙམ་ཡིན་གྱི་དེ་བཀག་པ་རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་པ་མི་འཐད་དོ་སྙམ་ན། འདི་ནི་ཤེས་རབ་སྒྲོལ་མ་ལས། ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་དགག་པ་བྱས་པར་ཟད་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ནི་མ་སྨྲས་ཏེ་ཞེས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དྲངས་ཤིང་འགྲེལ་བཤད་ཀྱིས་ཀྱང་མེད་དགག་ཡིན་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ་བཀྲལ་ལོ། །དཔེར་བརྗོད་ཀྱིས་ཀྱང་ཤེས་ཏེ་འདི་ནག་པོ་མིན་ཞེས་བརྗོད་པ་ན་ནག་པོ་བཀག་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་གཞན་པའི་དཀར་པོར་མ་བརྗོད་ཅེས་གསུངས་པས་དཀར་པོར་བརྗོད་པ་ བཀག་གི་ནག་པོ་བཀག་པ་ཙམ་དེ་མ་བརྗོད་ཅེས་འགག་པ་ག་ལ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་མེད་ཅེས་པ་འདི་ནི་ཡོད་པ་འགོག་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་གཞན་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡོད་ཅེས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དགོས་པས། རང་བཞིན་ཡོད་པ་བཀག་ཙམ་དེ་ཚིག་དེས་མ་བརྗོད་པ་དང་བློ་དེས་ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་པ་དང་རྟགས་ཀྱིས་མི་སྒྲུབ་ཅེས་སྟོན་པ་མིན་ནོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་མ་སྨྲས་ཡང་རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས། ས་ལ་སོགས་པ་དོན་དམ་པར་འབྱུང་བ་ལ་དོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཙམ་ཞིག་བྱེད་བར་ཟད་ཀྱི་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་མི་སྒྲུབ། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རང་བཞིན་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་མིན་པ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གནས་པར་ཡང་མི་སྒྲུབ་པའི་དོན་ཏེ་དེ་ཉིད་ལས་ཡོད་བ་བཀག་པས་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པའི་ལམ་སྟོན་པར་འདོད་པར་བཤད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚིག་གསལ་ལས་ཀྱང༌། ཁོ་བོ་ཅག་འདི་མེད་པ་དང་ཡོད་པར་མི་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞན་གྱིས་ཡོད་པར་བཏགས་པ་དང་མེད་པར་བཏགས་པ་འགོག་སྟེ་མཐའ་གཉིས་བསལ་ནས་དབུ་མའི་ལམ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་ཕ་རོལ་པོས་ཁས་བླངས་པའི་ཡོད་མཐའ་དང་མེད་མཐའ་གཉིས་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དེ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་མི་སྒྲུབ་ཅེས་བའི་དོན་ནོ། །མཐའ་གཉིས་བཀག་པ་ཙམ་མ་བསྒྲུབས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་མཐའ་གཉིས་བསལ་ ནས་དབུ་མའི་ལམ་སྒྲུབ་པར་གསུངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བདག་སྐྱེ་འགོག་པའི་རིགས་པ་དང༌། གཞན་སྐྱེ་སོགས་འགོག་པའི་རིགས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། རང་གི་ལུགས་བཞག་པ་དང༌། དེ་ལ་གཞན་གྱིས་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་ཚུལ་དང་སྐྱོན་དེ་རང་ལུགས་ལ་མེད་བའི་རྒྱུ་མཚན་བཤད་པའོ། དང་པོ་ནི། གྲངས་ཅན་གྱིས་མིག་ལ་སོགས་པ་ནང་དང་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིའི་དངོས་པོ་རྣམས་རྒྱུ་དུས་ན་མེད་པ་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་པར་མཐོང་ནས། མེར་མེར་པོ་དང་ས་བོན་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུའི་བདག་ཉིད་དུ་མངོན་པར་མི་གསལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པ་རྣམས་དེ་དག་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་ཅིང་གསལ་ཟིན་ནས་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འདོད་དོ། །དེ་འགོག་པ་ན་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བས་འགོག་པ་ནི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཐོབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེ་བ་ནི་རང་གི་བདག་ཉིད་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ན་དེ་ཐོབ་ཟིན་ནས་སླར་ཡང་སྐྱེ་ན་དགོས་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཐོབ་ཟིན་ཀྱང་སྐྱེ་དགོས་བ་མི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ་བས་འགོག་པ་ནི། དེ་ལྟ་ན་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་དེ་ནམ་ཡང་སླར་མི་སྐྱེ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གྲུབ་ཟིན་ཀྱང་ཡང་སྐྱེ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཕ་རོལ་པོས་ནུས་པའི་ངོ་བོར་མི་གསལ་བར་ཡོད་པ་གསལ་བར་སྐྱེ་དགོས་པ་དང་གསལ་ཟིན་ནས་སྐྱེ་མི་དགོས་པས་ཐལ་བ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ལ་ཁྱབ་པ་མེད་ཅེས་སྨྲ་མོད་ཀྱང་སྐྱོན་
Chinese
如果执着于法和自性空性，如果没有仅仅抓住所破的戏论的断除，而是抓住除此之外的无我存在等其他法，那么就是以实执的相为行境，而不是修持般若波罗蜜多的意义，这样说了。如果没有所破的戏论，仅仅抓住破除，那么就是以相为行境，而不是以般若波罗蜜多为行境，考虑到这一点，所以说五蕴也应如实地观为空性。 《入行论》中也说：“因此观我及我所空性的瑜伽士，将获得解脱。”等等，也多次说到必须观空性和无我，应该这样理解，这并不矛盾。否则，如果说以相为行境不是安住于无生，那么如果以无生为行境，就不是以般若波罗蜜多为行境，这样说了，就会互相矛盾。如果没有区分开通过两种破除的方式来断除戏论的方法，而误解了有些经文中说的不执着于空与不空、有我与无我等任何一方，导致了在修持无我见方面出现了很多巨大的障碍。 此外，《世间品》中说：“此乃遮止有自体，非是全盘否定无。说非黑色之时，并非说即是白色。”这样说了，如果认为所破仅仅是遮止，而把遮止作为推理的所立是不合理的。那么，这在《般若波罗蜜多》中引用为“只是遮止了自性存在，并没有说成是事物不存在”的论证，而且解释也阐明了是无遮。通过比喻也可以理解，比如，说“这不是黑色”的时候，仅仅是遮止了黑色，并没有说成是除此之外的白色，这样说了，说成白色是 遮止的，但仅仅是遮止黑色并没有说，怎么会是遮止呢？同样，说“无自性”这仅仅是遮止有，而不是说除此之外的无自性存在，应该这样解释。因此，仅仅是遮止自性存在，并不是说那个词没有表达，那个心没有作为对境，也不是用推理来成立。虽然没有说成事物不存在，但
English
If one clings to the emptiness of phenomena and inherent existence, and if one does not merely grasp the severance of the elaborations to be refuted, but instead grasps other phenomena such as the existence of selflessness apart from that, then one is engaging with the characteristics of true clinging, and not meditating on the meaning of the Prajñāpāramitā, so it is said. If one grasps only the negation without the elaborations to be refuted, then one is engaging with the characteristics of engaging with the Prajñāpāramitā, and not engaging with the Prajñāpāramitā, considering this, it is said that the five aggregates should also be thoroughly viewed as empty of inherent existence. Also, in the Entering [the Middle Way], it says: "Therefore, the yogi who views the emptiness of self and what belongs to self will be completely liberated." And so on, it is also said many times that one must view emptiness and selflessness, and it should be understood that this is not contradictory. Otherwise, if it is said that engaging with characteristics is not abiding in the unborn, then if one engages with the unborn, one is not engaging with the Prajñāpāramitā, so it is said, and it would become contradictory. If one does not distinguish this method of severing elaborations through the two negations, and is confused by some scriptures that say not to cling to emptiness or non-emptiness, self or non-self, etc., then it seems that many great obstacles have arisen in the way of cultivating the view of selflessness. Furthermore, in the Chapter on the World, it says: "This is the negation of existence itself, it is not the complete grasping of non-existence. When it is said 'not black,' it is not said 'it is white.'" It might be thought that since the object of negation is merely a negation, it is not reasonable to make that negation the thesis to be proven by a sign. However, this is quoted in the Prajñāpāramitā as proof that "it is merely the negation of inherent existence that has been done, and it has not been said to be the very non-existence of things," and the commentary also explains that it is a means of knowing that it is a non-affirming negation. It can also be understood through examples, for example, when it is said "this is not black," it is merely the negation of black, and it is not said to be white other than that, so it is said that saying it is white is negated, but merely negating black is not said, how could it be a negation? Similarly, saying "without inherent existence" is merely the negation of existence, and it should be explained that it is not the complete grasping that there is non-inherent existence other than that. Therefore, merely negating inherent existence does not mean that that word does not express it, that mind does not take it as an object, and that it is not proven by a sign. Although it is not said to be the very non-existence of things, but
Chinese
《འོག་གེ་འབར་བ།》中说：“对于地等在胜义中生起，仅仅是否定彼性，而不是成立异体的自性。”如是说，并非仅仅是断除自性，也不成立安住于无自性的自性。意思是，从那上面遮止有，不是以成立的方式成立无自性，而是宣说远离二边的道路。同样，《显句论》中也说：“我们不是成立无和有，而是遮止他人安立的有和安立的无，因此想要断除二边而成立中观之道。”这样说，也仅仅是破斥对方承诺的有边和无边，除此之外不成立其他。并非仅仅是遮止二边而不成立，因为说了断除二边而成立中观之道。第二，分二：破斥自生之理和破斥他生等之理。第一分三：建立自己的宗派，以及他人对彼进行责难的方式，以及说明此过失在自宗中不存在的理由。第一，数论师认为眼等内物和苗芽等外物在因位时不存在，生是不合理的。因此，认为以种子等因的自性不明显的方式存在的事物，从它们产生，并且已经明显后就不认为会产生。在破斥它时，以生无意义而导致的过失来破斥，即苗芽等再次产生将变得无意义，因为已经获得了自己的自性。如果生是为了获得自己的自性，那么在获得之后再次产生就没有必要了。如果说即使获得了自己的自性，也必须产生，这并不矛盾，那么以无穷尽的过失来破斥，即如果是这样，那么苗芽等将永远不会停止再次产生，因为即使已经成立也必须再次产生。对此，对方辩解说，以能力的方式不明显存在的事物必须明显地产生，而已经明显的事物则不必产生，因此前后两个推论并不普遍适用，但这是过失。
English
In the 《Og Ge Barwa》, it says, "Regarding the arising of earth and so on in the ultimate sense, it is merely negating that nature, not establishing a self-nature of a different entity." As it is said, it is not merely cutting off self-nature, nor does it establish abiding in the self-nature of no self-nature. The meaning is that from that, it does not establish the self-nature of non-existence by way of establishing it by negating existence, but rather explains that it is intended to show the path of abandoning the two extremes. Similarly, in the 《Clear Words》, it is also said, "We do not establish non-existence and existence, but rather prevent others from establishing existence and establishing non-existence, therefore we want to eliminate the two extremes and establish the Middle Way." Saying this, it is also merely refuting the extremes of existence and non-existence that the other party has promised, and does not establish anything else other than that. It is not that merely negating the two extremes is not established, because it is said that the Middle Way is established by eliminating the two extremes. Second, there are two divisions: the reasoning that refutes self-arising and the reasoning that refutes other-arising and so on. The first has three divisions: establishing one's own tenets, the way in which others criticize them, and explaining the reasons why that fault does not exist in one's own tenets. First, the Samkhyas see that it is unreasonable for internal objects such as the eyes and external objects such as sprouts to arise when they do not exist in the causal state. Therefore, they believe that things that exist in an unclear way as the self-nature of causes such as seeds arise from them, and they do not believe that they arise once they are clear. When refuting it, the refutation is made by the fault of becoming meaningless, that is, the sprouts and so on will become meaningless to arise again, because they have already obtained their own self-nature. If arising is for the purpose of obtaining one's own self-nature, then there is no need to arise again after it has been obtained. If it is said that even if one's own self-nature has been obtained, it is not contradictory to have to arise, then the refutation is made by the fault of becoming endless, that is, if this is the case, then the sprouts and so on will never stop arising again, because even if they have been established, they must arise again. To this, the other party argues that things that exist unclearly in the form of potential must arise clearly, and things that have already become clear do not need to arise, so the previous and subsequent inferences are not universally applicable, but this is a fault.