Tibetan
དི་དག་འཇུག་ཚུལ་ནི་ཚེ་སྔ་ཕྱིའི་བདག་གཉིས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དུ་སྨྲ་ན། ཚེ་སྔ་ཕྱི་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པ་ལྷས་བྱིན་གྱིས་གང་ལ་དམིགས་ནས་ངའོ་སྙམ་པ་སྐྱེ་བའི་བདག་སྤྱི་ཙམ་པ་དེ། གང་ཟག་དེའི་ཚེ་འདིའི་དུས་ཀྱི་བདག་དང་རང་བཞིན་གྱིས་ཐ་དད་པ་མི་འཐད་པས་རང་བཞིན་གྱིས་གཅིག་ཏུ་འདོད་དགོས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཚེ་འདིའི་དུས་ཀྱི་བདག་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་རྣམས་སུ་མེད་པར་གསར་དུ་འདིར་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ། བདག་ཙམ་པོ་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བས་བདག་ཙམ་པ་དེ་ལ་ཐོག་མ་ཡོད་བ་དང་དེ་འདྲ་བའི་བདག་གམ་སེམས་ཅན་ཙམ་དེ། ཚེ་སྔ་མར་མ་བྱུང་བར་གསར་དུ་འདིར་འབྱུང་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཞིང་བདག་ཙམ་དེ་ཚེ་འདིར་གསར་དུ་བྱུང་ན། དེའི་སྔོན་དུ་དེ་སྒྲུབ་པའི་བདག་གཞན་ཞིག་འགྲོ་དགོས་ན་དེ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་བདག་ཙམ་དེ་ཚེ་འདིར་གསར་དུ་བྱས་པར་ཡང་མི་རིགས་པའོ། །ལྷས་བྱིན་གྱི་བདག་ཙམ་དེ་ཚེ་འདིར་གསར་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་ན་དེ་ལྟར་འབྱུང་བ་དེ་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེའི་སྔར་ལྷས་བྱིན་ དང་རྒྱུད་གཅིག་བའི་བདག་མ་སོང་བའི་ཕྱིར་དང་ཚེ་འདིའི་བདག་ལ་དེ་བྱེད་པ་པོ་བདག་ཅིག་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འམ་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་བརྟག་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། ཡང་ན་བདག་བྱས་པར་འགྱུར་ཡང་ན་བདག་འདས་དུས་སུ་མ་བྱུང་བར་ཁས་མི་བླང་ཞེས་པ་དང༌། ཡང་ན་བདག་འབྱུང་བ་རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་ཡང་ན་བདག་འདས་དུས་སུ་མ་བྱུང་བར་ཁས་མི་བླང་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་དུ་བདག་འདས་པའི་དུས་ན་བྱུང་བ་དང་བདག་འདས་བའི་དུས་སུ་མ་བྱུང་བའི་ངོ་བོར་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པར་ལྟ་བ་གཉིས་མི་འཐད་ལ། སོ་སོ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་བདག་འདས་དུས་སུ་བྱུང་མ་བྱུང་གཉིས་ཀ་ཚོགས་བར་ལྟ་བ་ཡང་མི་འཐད་དོ། །དེ་ལྟར་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་འདས་པའི་དུས་སུ་བྱུང་མ་བྱུང་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོར་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པར་ལྟ་བ་ཡང་མི་འཐད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་རྟེན་འབྱུང་ཇི་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ནི་སྔོན་གྱི་མཐའ་ལ་བརྟེན་པའི་ལྟ་བ་དེ་རྣམས་ལ་རྟེན་པར་མི་བྱེད་དེ། དེ་རྣམས་ནི་དངོས་པོ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་གནས་པ་ལ་དེ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་ལ་རྟེན་འབྱུང་རྟོགས་པ་ལ་ནི་དེ་ལྟར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ང་འདས་པའི་དུས་ན་འདིར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པའི་དོན་ཐ་སྙད་པའི་ང་ནི་དེ་སྐད་སྨྲ་བའི་དུ
Chinese
这些应用的道理是，如果说前后世的我和二者的自性是不同的，那么，对于没有被前后世等时间所区分的，天授所缘的生起“我”之念的普遍的我，与那个人今世的我和自性是相异的，这是不合理的，所以必须承许自性是一。如果是这样，那么今世的我像在之前的生世中没有而新出现一样，那个普遍的我也是同样出现的，因此那个普遍的我具有开端，并且像那样的我或者仅仅是众生，在之前的生世中没有出现而新出现在这里是有过失的，如果仅仅是我在今世新出现，那么在那之前需要有其他的我来成立它，但由于没有那个，所以仅仅是我在今世新出现也是不合理的。如果天授的仅仅是我在今世新出现，那么那样出现就变成了无因，因为在那之前没有天授和同一相续的我过去，并且对于今世的我，需要有一个作者我先于它。或者这个“或者”是分别的意思，也就是说，要么我会变成已作，要么我不承认我在过去时没有出现；要么我的出现会变成无因，要么我不承认我在过去时没有出现。第二种情况是，像之前所说的那样，认为我在过去时出现和我在过去时没有出现的体性以自性存在这两种观点是不合理的，由于各自不合理，所以认为我在过去时出现和没有出现二者集合也是不合理的。像这样，由于二者集合不合理，所以通过遮止二者，认为以既非过去时出现也非没有出现的体性以自性存在也是不合理的。像这样，如实地见到缘起就不会依赖那些依赖于前际的观点，因为那些观点是对于以其他方式存在的事物执著为其他方式，而证悟缘起则没有那样的执著。像这样，口头上说的“我在过去时曾在这里”的意义是
English
The way these apply is that if one says that the self of past and future lives and the nature of the two are different, then, for the general self that is not distinguished by times such as past and future lives, and upon which Devadatta focuses and from which the thought "I" arises, it is unreasonable for it to be inherently different from the self of this life of that person, so it must be accepted as inherently one. If that is the case, then just as the self of this life appears newly here without being in previous births, that general self also appears in the same way, so that general self has a beginning, and a self or mere sentient being like that has the fault of appearing newly here without having appeared in previous lives, and if the mere self appears newly in this life, then before that there needs to be another self that establishes it, but since there is none, it is also unreasonable for the mere self to be newly made in this life. If Devadatta's mere self appears newly in this life, then that appearance becomes causeless, because before that there was no Devadatta and no self of the same continuum that has passed, and for the self of this life, there needs to be an agent self that precedes it. Or the word "or" is the meaning of distinction, that is to say, either I will become made, or I will not admit that I did not appear in the past; either my appearance will become causeless, or I will not admit that I did not appear in the past. The second case is that, as said before, it is unreasonable to view the nature of appearing in the past and the nature of not appearing in the past as existing by nature, and since each is unreasonable, it is also unreasonable to view the appearance and non-appearance of the self in the past as a collection. In this way, since the collection of the two is unreasonable, it is also unreasonable to view, by negating the two, the nature of being neither appearing nor non-appearing in the past as existing by nature. In this way, seeing dependent arising as it is does not rely on those views that rely on the extreme of the past, because those views are grasping things that exist in another way as another way, but realizing dependent arising does not have such attachment. In this way, the meaning of the term "I was here in the past" is
Tibetan
ས་ཀྱི་གང་ཟག་དེ་ལ་མི་བྱེད་ཀྱི། དུས་སྔ་ཕྱི་ལ་སོགས་བས་ཁྱད་པར་དུ་ མ་བྱས་པར་དེ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་གང་ཟག་ཙམ་ཞིག་ལ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་དེ་རྟོགས་ན་ནི་མདོ་སྡེ་ལས། ང་སྔོན་ཚེ་འདིར་གྱུར་ཞེས་མང་པོ་གསུངས་པའི་དོན་དེ་སྐད་སྨྲ་དུས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་དེ། ཚེ་རབས་སྔ་མའི་དུས་སུ་བྱུང་བའི་གང་ཟག་རྣམས་དང་དངོས་པོ་གཅིག་ཏུ་ཡོད་དོ། །ཞེས་སྨྲ་བའི་སྔོན་གྱི་མཐའ་ལ་བརྟེན་པའི་ལྟ་བ་ངན་པ་རྣམས་ལྡོག་སྟེ་ཕྱི་མའི་མཐའ་ལ་བརྟེན་པའི་ལྟ་བ་ངན་པ་རྣམས་ཀྱང་ལྡོག་གོ །གཉིས་པ་ནི། བདག་མ་འོངས་པའི་དུས་གཞན་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དང་བདག་དུས་དེར་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བར་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པར་ལྟ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་དགག་བ་ནི། འདས་པའི་དུས་སུ་བྱུང་མ་བྱུང་དུ་ལྟ་བ་དགག་པ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་པས་དེའི་འདོན་པ་བསྒྱུར་ལ་དགག་གོ །དེ་ཡང་མ་འོངས་དུས་ན་འབྱུང་འགྱུར་ཞེས། །བྱ་བ་དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། །མ་འོངས་ཚེ་ལ་གང་འབྱུང་བ། །དེ་ཉིད་འདི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཚེ་སྔ་ཕྱིའི་བདག་གཉིས་གཅིག་པ་དགག་པ་དང༌། མ་འོངས་དུས་ན་མི་འབྱུང་ཞེས། །བྱ་བ་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། །མ་འོངས་ཆ་ལ་གང་འབྱུང་བ། །དེ་ལས་འདི་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བདག་གཉིས་གཞན་ཡིན་པ་འགོག་པ་རྣམས་མཚུངས་བར་སྦྱར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། རྟག་མི་རྟག་གི་མཐར་ལྟ་བ་དང་པོ་གཉིས་དགག །མཐར་ལྟ་བ་ཕྱི་མ་གཉིས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདི་ན་མིའི་འགྲོ་བ་ཁ་ཅིག་དགེ་བའི་ལས་བྱས་ ནས་ལྷའི་འགྲོ་བར་འགྲོའོ། །དེ་ལ་དེ་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་བའམ་ཐ་དད་པ་གང་ཡིན། གལ་ཏེ་དང་པོ་ལྟར་ན་ལྷ་དེ་ཉིད་མི་དེ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟ་ན་ནི་མི་དེ་རྟག་བར་འགྱུར་ཏེ་མིའི་དངོས་པོ་མ་དོར་བར་ལྷའི་སྐྱེ་བ་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དེ་ལྷར་ན་མི་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་ཏེ་རྟག་པ་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་གྱི་མཐའ་ལ་དམིགས་ནས་འཇིག་རྟེན་རྟག་གོ་ཞེས་ལྟ་བ་འཐད་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལྷ་ལས་མི་རང་བཞིན་གྱིས་གཞན་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་ཨ་མྲའི་ཤིང་ནི་མ་པའི་ཤིང་དང་རྒྱུད་མི་གཅིག་པ་བཞིན་དུ། ལྷ་མི་གཉིས་ཀྱང་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་རང་མཚན་གྱིས་སོ་སོ་བ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔར་གྱི་མིའི་རྒྱུན་མི་རྟག་པ་སྟེ་ཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ལྷ་ལས་མི་རང་བཞིན་གྱི
Chinese
不是对那个人的个体而言，而是不对时间先后等加以区分，仅是对那些随顺他们的人而言。如果理解了这个道理，那么经部中说：“我过去世曾是……”等很多话的含义是，说这些话时的佛陀，与过去世所出现的人们是同一事物。这样说，就能避免依赖于前际的邪见，也能避免依赖于后际的邪见。第二，驳斥那些认为“我将在未来的某个时候出现”或者“我不会在那个时候出现”的自性存在的观点，这与驳斥对过去是否存在的观点是相同的，因此可以改变其措辞来进行驳斥。也就是说，“未来时将生”这种说法是不合理的。未来世所生的，不是现在这个。等等，驳斥了前后世的我和二者是一体的观点。以及“未来时不会生”这种说法也是不合理的。未来部分所生的，不是与此不同的。等等，驳斥了我和二者是他体的观点，这些都同样适用。第三部分分为两点：驳斥常与无常的两种极端观点，驳斥后面的两种极端观点。第一点是：这里有些人行善后会转生到天界。那么，如果这两者是自性存在的，那么本质上是同一还是不同？如果像第一种情况那样，那么就会变成天就是人，这样一来，人就会变成常，因为没有舍弃人的本体而获得了天的生。如果人是天，那么也会变成不生，因为常没有生。因此，执着于前际而认为世界是常的观点是不合理的。如果人与天自性不同，那么就像芒果树与楝树的血统不同一样，天人二者也不会属于同一血统，因为各自的自相是不同的，因果是不相容的。因此，以前的人的延续是不常的，会断灭。如果人与天自性
English
It is not for that individual, but only for those who follow them, without distinguishing between past and future times, etc. If this principle is understood, then the meaning of the many statements in the sutras such as, "I was in the past life..." is that the Buddha at the time of speaking these words is the same entity as the people who appeared in the past lives. By saying this, one can avoid the wrong views based on the past extreme, and also avoid the wrong views based on the future extreme. Secondly, refuting those views that inherently hold that "I will appear at some other time in the future" or "I will not appear at that time" is the same as refuting the views on whether or not it existed in the past, so its wording can be changed to refute it. That is, the statement "will be born in the future" is unreasonable. What is born in the future is not this one now. And so on, refuting the view that the self of the past and future lives and the two are one. And the statement "will not be born in the future" is also unreasonable. What is born in the future part is not different from this. And so on, refuting the view that the self and the two are other, these are equally applicable. The third part is divided into two points: refuting the first two extreme views of permanence and impermanence, and refuting the latter two extreme views. The first point is: here some people perform virtuous deeds and are reborn in the realm of the gods. Then, if these two are inherently existent, are they essentially the same or different? If it is like the first case, then it will become that the god is the person, and in this way, the person will become permanent, because he has not abandoned the essence of the person and has obtained the birth of the god. If the person is the god, then he will also become unborn, because the permanent has no birth. Therefore, the view that the world is permanent by clinging to the past extreme is unreasonable. If the person and the god are inherently different, then just as the lineage of the mango tree is different from that of the neem tree, the two, god and man, will not belong to the same lineage, because their respective characteristics are different, and cause and effect are incompatible. Therefore, the continuation of the previous person is impermanent and will be cut off. If the person and the god are inherently