Tibetan
ལ་གོམས་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་པ་དངོས་སུ་མ་བཤད་ཀྱང་རྟེན་འབྱུང་གི་ཆོས་བཤད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བའི་བག་ཆགས་སད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྟ་ཐུལ་གྱིས་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་ཉེ་རྒྱལ་ལ་བདེན་པ་བཞིའི་རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་ཞིག་བཤད་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །རང་བཞིན་ མེད་པའི་སྟོང་པ་དེ་ནི་བརྟེན་ནས་གདགས་པར་བཞག་སྟེ། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་ཤིང་རྟའི་ཡན་ལག་ལ་བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟར་འདོགས་ལ། རང་གི་ཡན་ལག་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པའི་སྟོང་པའོ། །རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ནི་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པས་དབུ་མ་དང་དེའི་ལམ་སྟེ་དབུ་མ་པས་བགྲོད་པའི་ཤུལ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྩོད་ཟློག་ལས་ཀྱང༌། གང་གིས་སྟོང་དང་རྟེན་འབྱུང་དང༌། །དབུ་མའི་ལམ་དུ་དོན་གཅིག་པར། །གསུངས་མཆོག་མཚུངས་པ་མེད་པ་ཡི། །སངས་རྒྱས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་དེ་གསུམ་རྣམ་གྲངས་པར་གསུངས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། རྟེན་འབྱུང་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པ་ལས་ཀྱང༌། མཁས་པས་རྟེན་འབྱུང་ཆོས་རྣམས་རྟོགས་གྱུར་ཏེ། །མཐར་ལྟ་བ་ལ་རྟེན་པར་ཡང་མི་བྱེད། །རྒྱུ་དང་བཅས་ཤིང་རྐྱེན་བཅས་ཆོས་ཤེས་ཀྱི། །རྒྱུ་མེད་རྐྱེན་མེད་ཆོས་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་དྲུག །ཤེས་བྱ་བདེན་པ་བཞི་མི་རུང་བ་དང༌། བདེན་བཞི་ཤེས་པ་སོགས་དང་འབྲས་བུ་བཞི་མི་རུང་བ་དང༌། དཀོན་མཆོག་གསུམ་མི་རུང་བ་དང༌། བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་འབྲས་མི་རུང་བ་དང༌། འཇིག་རྟེན་བའི་ཐ་སྙད་མི་རུང་ བ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཐ་སྙེད་མི་རུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་ཀུན་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་མི་སྟོང་པ་ལྟར་ན་ནི་འབྱུང་བ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འཇིག་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཚེ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས་ཁྱོད་ལ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དེ་ནི་རྟེན་འབྱུང་མ་ཡིན་ལ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ན་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ་གང་མི་རྟག་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །
Chinese
应当对此加以习惯。如果这样做，即使在其他世中没有直接宣说无自性的空性，仅仅宣说缘起的法，也会唤醒空性见解的习气。如同马鸣对顺世外道仅仅宣说了四谛的缘起，他就证悟了真如一样。无自性的空性是依赖而安立的。就像车轮等依靠车子的支分而称为车子一样。依靠自己的支分而安立的，就是无自性而生的空性。这无自性而生的空性，是舍弃了有无二边的中观，以及它的道路，也就是中观行者所行走的足迹。同样，《诤返论》中也说：谁说空性与缘起，与中观道意义相同，无与伦比的殊胜导师，我向佛陀您敬礼！这样宣说了这三者是异名。因为没有不依赖缘起而生的法，而且缘起也是空性的，因为自性成立的缘故。因此，没有不空性的、自性存在的法。在《海龙王请问经》中也说：智者通达缘起诸法后，最终也不会依赖于见解。了知具有因和缘的法，没有无因无缘的法性。这样宣说了。第三（不容有）有六个方面：所知四谛不容有，以及了知四谛等和四果不容有，三宝不容有，作者和业果不容有，世间名言不容有，以及出世间名言不容有。第一（不容有）是：如果内外的一切事物都如你所说是自性成立而不空的话，那么生和灭都不会有。那样一来，你就不可能有四圣谛了。为什么呢？因为凡是自性成立的，就不是缘起。如果不是缘起，就不会是无常的，就像虚空中的花朵一样。因此，怎么会有苦谛呢？凡是无常的就是苦啊。
English
One should become accustomed to this. If this is done, even if emptiness without inherent existence is not directly explained in other lifetimes, merely explaining the Dharma of dependent origination will awaken the habitual patterns of the view of emptiness. Just as Ashvaghosa explained only the dependent origination of the four truths to the Tirthika Nirgrantha, and he realized suchness. Emptiness without inherent existence is established dependently. Just as a wheel and so on are designated as a chariot in dependence on the parts of a chariot. That which is designated in dependence on its own parts is emptiness that is unborn by its own nature. This very emptiness that is unborn by its own nature is the Middle Way, having abandoned the two extremes of existence and non-existence, and its path, the trace traversed by the Madhyamikas. Similarly, in the Vigrahavyavartani it says: Whoever said that emptiness and dependent origination, and the Middle Way are of one meaning, to that unequaled supreme teacher, I pay homage to the Buddha! Thus, these three are spoken of as synonyms. Because there is no Dharma that does not dependently arise, and dependent origination is also empty because it is established by its own nature. Therefore, there is no Dharma that is not empty, existing by its own nature. In the Sagaramati Sutra it also says: The wise, having realized the Dharmas of dependent origination, ultimately do not rely on views. They know the Dharmas with causes and conditions, but there is no Dharma nature without causes and conditions. Thus it is said. The third has six aspects: The knowable four truths are untenable, as well as knowing the four truths and so on, and the four fruits are untenable, the Three Jewels are untenable, the agent and karmic results are untenable, worldly conventions are untenable, and transcendent worldly conventions are untenable. The first is: If all these inner and outer phenomena are established by their own nature and not empty, then there would be no arising and no ceasing. In that case, you would not have the four noble truths. Why? Because whatever is established by its own nature is not dependently originated. If it is not dependently originated, it is not impermanent, like a flower in the sky. Therefore, how could there be the truth of suffering? Whatever is impermanent is suffering.
Tibetan
ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། །ཟག་བཅས་ཀྱི་མི་རྟག་པ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་དུ་གསུངས་པ་དེ་རང་བཞིན་ཉིད་ལ་སྟེ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་ན་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་མི་རུང་ངོ་། །སྡུག་བསྔལ་རང་བཞིན་ལས་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་པས་ཀུན་འབྱུང་ལས་ཅི་ཞིག་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ཀུན་འབྱུང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལས་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བས་ཀུན་འབྱུང་དུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ལ་སྟེ་ཡོད་ན་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པའི་བདེན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རང་བཞིན་དེ་འདྲ་ལ་དུས་ནམ་ཡང་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་དུས་ཀུན་ཏུ་ཡོངས་སུ་གནས་ དགོས་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་བཟུང་ནས་སྟོང་པ་སྨྲ་བ་ལ་ཕྱིར་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པའི་བདེན་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡོད་ན་ནི་དེ་མ་བསྒོམས་ཀྱང་ཡོད་པས་བསྒོམ་པ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་དེ་ལ་ཡང་བསྒོམས་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། ཅི་སྟེ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་དེ་བསྒོམ་པར་བྱ་བར་ཁས་ལེན་ན། ཁྱོད་ཀྱི་འཕགས་པའི་ལམ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དང་ཀུན་འབྱུང་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལམ་སྒོམ་པ་ཡིན་ན། དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་སྨྲ་བ་ལྟར་ན་གང་གི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཀུན་འབྱུང་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པའི་བདེན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། ལམ་བདེན་གྱིས་ཀུན་འབྱུང་སྤོང་བའི་སྒོ་ནས་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པའི་བདེན་པ་ནི་གང་ཞིག་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་འགོག་པ་མེད་པས་ལམ་སྒོམ་པ་མི་འཐད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་སྔར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་ཡིན་ན། དེ་ནི་ཕྱིས་ཇི་ལྟར་ན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དེ་ནི་མེའི་ཚ་བ་ལྟར་ཡང་དག་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནམ་སྟེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་གཉིས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མི་སྲིད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་ ལྟར་ན་ཀུན་འབྱུང་སྤང་བ་དང་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱ་བ་དང་ལམ་བསྒོམ་པ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། ཀུན་འབྱུང་སྔར་མ་སྤངས་པའི་
Chinese
如是，薄伽梵（bCom lDan 'Das）所说。如果说有漏的无常诸法被说为痛苦，那是自性，即承认自性存在，那么痛苦不应存在于诸法中。如果痛苦来自自性，那么它也是无生的，那么从集起中，什么会完全生起呢？不会生起。因此，痛苦由自性成立，对空性造成损害，集起是不存在的。因为从这（痛苦）生起集起，所以安立为集起。如果痛苦自性存在，那么痛苦的止灭真谛是不存在的，因为这样的自性在任何时候都不会改变。这样，如果自性存在，就必须永远存在，因此，抓住自性存在的立场来反驳说空性的人，就是在损害痛苦的止灭真谛。如果道之真谛自性成立，那么即使不修习也存在，因此修习是不合理的，修习它又有什么用呢？如果承认道之真谛是应该修习的，那么你的圣道就不是自性存在的，因为它是所作的。为了获得痛苦的止灭和断除集起而修道，如果像说事物自性成立那样，当痛苦的蕴聚生起和痛苦的止灭真谛不存在时，道之真谛通过断除集起的方式，想要获得什么止灭呢？因为没有止灭，所以修道是不合理的。 第二，如果痛苦以先前未完全了知的方式，以自性存在，那么它后来怎么会被完全了知呢？不会改变，因为自性成立就像火的热性一样真实存在，不是吗？因为自性成立和改变是相违的。就像完全了知是不可能的那样，按照你的说法，断除集起、实现止灭和修道也是不合理的，因为集起先前没有断除。
English
Thus spoke the Blessed One. If it is said that the impermanent phenomena with outflows are said to be suffering, that is self-nature, that is, if one admits that self-nature exists, then suffering should not exist in phenomena. If suffering comes from self-nature, then it is also unborn, so from the origin, what will arise completely? It will not arise. Therefore, suffering is established by self-nature, and the origin does not exist to harm emptiness. Because the origin arises from this (suffering), it is established as the origin. If suffering exists by self-nature, then the truth of the cessation of suffering does not exist, because such a self-nature will never change. Thus, if self-nature exists, it must always exist, therefore, those who hold the position that self-nature exists and refute emptiness are harming the truth of the cessation of suffering. If the truth of the path is established by self-nature, then it exists even without cultivation, so cultivation is unreasonable, and what is the use of cultivating it? If it is admitted that the truth of the path should be cultivated, then your noble path is not self-existent, because it is something that is done. If the path is cultivated in order to attain the cessation of suffering and to abandon the origin, if, as it is said that things are established by self-nature, when the aggregate of suffering arises and the truth of the cessation of suffering does not exist, what cessation does the truth of the path want to attain by abandoning the origin? Because there is no cessation, it is unreasonable to cultivate the path. Secondly, if suffering exists by self-nature in a way that was not completely known before, then how will it be completely known later? It will not change, because self-nature is established as truly existing like the heat of fire, isn't it? Because self-nature and change are contradictory. Just as complete knowledge is impossible, according to you, abandoning the origin, realizing cessation, and cultivating the path are also unreasonable, because the origin has not been abandoned before.