Tibetan
ན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་པ་བཞི་སྟེ་ས་དགུ་ལ། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་དགུ་དགུར་ཕྱེ་བའི་ཉོན་མོངས་རེ་རེ་ལ་ཡང་གཉེན་པོ་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་རྣམ་གྲོལ་ལམ་གཉིས་གཉིས་སོ། །ཕྱིར་འོང་ཞུགས་པ་ནི་མཐོང་ལམ་གྱི་འོག་ཏུ་སྔར་བཤད་པའི་ཕྱིར་འོང་གི་འབྲས་བུའི་དོན་དུ་ཞུགས་ཤིང་སྦྱོར་བ་ལ་གནས་པའོ། །འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་དྲུག་པ་སྤངས་པའི་འོག་ཏུ་འཕགས་པ་འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་དགུ་པའི་གཉེན་པོ་རྣམ་གྲོལ་ལམ་གྱི་སྔ་རོལ་དུ་ཕྱིར་མི་འོང་གི་འབྲས་བུའི་དོན་དུ་ཞུགས་ཤིང་དེའི་སྦྱོར་བ་ལ་གནས་པའོ། །འགྲེལ་པར་དེ་བཞིན་དུ་བཤད་པ་ནི་འབྲས་བུ་མཐར་གྱིས་པའི་དབང་དུ་མཛད་པའོ། །འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་དགུ་པ་སྤངས་པའི་འོག་ཏུ་སྲིད་རྩེའི་སྒོམ་སྤང་དགུ་པའི་གཉེན་པོ་རྣམ་གྲོལ་ལམ་གྱི་སྔ་རོལ་དུ་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུའི་དོན་དུ་ཞུགས་ཤིང་དེའི་སྦྱོར་བ་ལ་གནས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་འབྲས་གནས་བཞི་དང་ཞུགས་པ་བཞི་སྟེ་སྐྱེས་བུ་གང་ཟག་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་མེད་ན་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་རྣམས་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་ཟག་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་མེད་ན་འཕགས་པ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་སུ་གྱུར་པ་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འགོག་པ་ནི་འབྲས་བུ་དང་ལམ་ནི་དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཆོས་ཏེ་རྟོགས་པའི་ཆོས་སོ། །དེ་དག་གསལ་བར་བྱེད་པའི་བསྟན་པ་ནི་ལུང་གི་ཆོས་སོ། །དམ་པའི་ཆོས་ཡོད་པ་མིན་ན་སངས་རྒྱས་ཇི་ལྟར་ཡོད་པར་འགྱུར་ ཞེས་པ་མི་འགྱུར་ཏེ། དམ་པའི་ཆོས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་ཀྱི་ནན་ཏན་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་ལས་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགེ་འདུན་མེད་པ་ཡིན་ན་སངས་རྒྱས་ཇི་ལྟར་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ནི་བཞི་སྟེ། དང་པོ་ནི་དགེ་འདུན་གྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དང་དེ་ལ་འབུལ་བ་དང་རིམ་འགྲོ་དང་སྐྱབས་འགྲོ་ལ་སོགས་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པ་ལས་སངས་རྒྱས་འཐོབ་དགོས་པའོ། །ཡང་ན་དགེ་འདུན་མེད་ན་རྒྱུན་ཞུགས་ཞུགས་པ་སོགས་མེད་ལ་དེ་དག་སྔར་མ་ཐོབ་པར་ནི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྲས་བུ་འགའ་ཞིག་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་མི་སློབ་པའི་དགེ་འདུན་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཞེས་སྡེ་བ་ཁ་ཅིག་གིས་བརྗོད་པ་ལྟར་རོ། །དེའི་ལུགས་ལྟར་ན་དགེ་འདུན་མེད་ན་སངས་རྒྱས་མེད་པ་ཆེས་གསལ་ལོ། །ལུ
Chinese
四禅天和四无色定，即九地。如前所述，将九地分为九品，每一品烦恼都有各自的对治道，即无间道和解脱道两种。入流向是指在见道之下，为了获得如前所述的入流果而进入并安住于加行位。断除欲界修所断第六品之后，圣者为了获得欲界修所断第九品的对治道，即解脱道之前的不还果，而进入并安住于加行位。注释中如此解释，是就果位次第渐进而言。断除欲界修所断第九品之后，为了获得有顶修所断第九品的对治道，即解脱道之前的阿罗汉果，而进入并安住于加行位。第三，如果不存在四果位和四向位，即这八种补特伽罗，那么僧宝就不存在。如果因为不存在圣谛，所以不存在这八种补特伽罗，那么作为圣者之法的圣法也不存在。其中，灭是果，道是趣入灭的法，即证悟之法。阐明这些的教法是教证之法。如果没有圣法，那么佛陀怎么会存在呢？ 这不会改变，因为通过与圣法相符的法的精进，通达一切法才能成佛。如果僧伽不存在，那么佛陀怎么会存在呢？不存在的方式有四种：第一，必须依靠僧伽的教导，以及对僧伽的供养、侍奉和皈依等积累的福德资粮才能成佛。或者，如果没有僧伽，就不会有入流向等，如果没有先前获得的这些，就不会成佛，因为薄伽梵也必定会趣入某些果位。或者，薄伽梵也是无学僧伽，正如某些部派所说，佛陀等是比丘僧伽。按照他们的观点，如果没有僧伽，那么佛陀不存在就非常明显了。
English
The four dhyanas and four formless absorptions, namely the nine grounds. As previously stated, dividing the nine grounds into nine categories, each category of affliction has its own antidote path, namely the path of immediate consequence and the path of liberation. Entering the stream-enterer's path refers to entering and abiding in the stage of application below the path of seeing, in order to attain the fruit of the stream-enterer as previously stated. After abandoning the sixth category of what is abandoned by cultivation in the desire realm, the noble one enters and abides in the stage of application before the path of liberation, which is the antidote to the ninth category of what is abandoned by cultivation in the desire realm, in order to attain the fruit of the once-returner. The commentary explains it in this way, in terms of the gradual progression of the fruits. After abandoning the ninth category of what is abandoned by cultivation in the desire realm, one enters and abides in the stage of application before the path of liberation, which is the antidote to the ninth category of what is abandoned by cultivation in the peak of existence, in order to attain the fruit of the Arhat. Thirdly, if there are no four fruitions and four paths, namely these eight types of individuals, then the Sangha Jewel does not exist. If because the noble truths do not exist, these eight types of individuals do not exist, then the sacred Dharma, which is the Dharma of the noble ones, also does not exist. Among them, cessation is the fruit, and the path is the Dharma that leads to cessation, namely the Dharma of realization. The teachings that clarify these are the Dharma of scriptural transmission. If there is no sacred Dharma, then how can the Buddha exist? This will not change, because through the diligence of the Dharma that is in accordance with the sacred Dharma, one can become a Buddha by comprehending all Dharmas. If the Sangha does not exist, then how can the Buddha exist? There are four ways in which it does not exist: Firstly, one must rely on the teachings of the Sangha, and accumulate the accumulation of merit through offerings, service, and refuge to the Sangha, in order to attain Buddhahood. Alternatively, if there is no Sangha, there will be no stream-enterer's path, etc., and if these have not been previously attained, one will not attain Buddhahood, because the Bhagavan will also necessarily enter certain fruits. Alternatively, the Bhagavan is also a Sangha of non-learners, as some schools say that the Buddhas, etc., are the Sangha of monks. According to their view, it is very clear that if there is no Sangha, then the Buddha does not exist.
Tibetan
ང་བར་མ་འདོན་པར་བྱེད་པ་དག་ནི་གཞི་ཆེན་པོ་ལས་སའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་བསྟན་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་དང་པོ་ལ་གནས་པ་མཐོང་བའི་ལམ་སྐྱེས་པར་སྨྲ་བ་ན་དགེ་འདུན་གྱི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པར་འདོད་དོ། །དེ་ལྟ་ནའང་དོན་དེ་ཉིད་ཆེས་གསལ་ལོ། །དེ་དག་ནི་ཉན་ཐོས་སྡེ་པའི་རྩོད་པ་ཡིན་པས་དེ་དག་གི་ལུགས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་སྨྲས་པ་བརྗོད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ ཀྱི་དོན་དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་ན་རྙེད་པར་དཀའ་བ་དང་རེས་འགའ་འབྱུང་བ་དང་བསོད་ནམས་ཆུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དང་མི་ཕྲད་བ་དང་རིན་ཐང་ཆེ་བའི་ཕྱིར་ན། དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་ཡང་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། གཞན་ཡང་དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་དེ་སྐད་སྨྲ་ན་དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར། ཆོས་མ་ཡིན་པ་མི་དགེ་བ་དང་ཆོས་དགེ་བ་གཉིས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་ཡང་མེད་ལ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་གྱིས་ཤིག་ཟོ་ཞིག་འདུག་ཅིག་སོང་ཞིག་ཤོག་ཅིག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཀུན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་ཚུལ་འདི་ནི་མི་ལེགས་སོ་ཞེས་འཛེར་ཏོ། །སྔར་རབ་བྱེད་དང་པོ་ནས་ཉེར་གསུམ་པའི་བར་གྱིས་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་མེད་པར་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཚེ། དེ་ཁོ་ནར་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་སྐྱེ་འཇིག་དང་འཆིང་གྲོལ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་བཀག་གོ་སྙམ་ནས་རྩོད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི། གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ་རྟེན་འབྱུང་གི་དེ་ཉིད་མ་རྟོགས་པའི་རྩོད་པར་བསྟན་པ། རང་གི་བཞེད་པ་སྟོང་པའི་དོན་རྟེན་འབྱུང་གི་དོན་དུ་བསྟན་པ། དེ་ལྟར་མི་འདོད་པ་ལ་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་མི་འཐད་པའི་ཚུལ། རྟེན་འབྱུང་གི་དེ་ཉིད་མཐོང་ན་བདེན་བཞིའི་དེ་ཉིད་མཐོང་བར་འགྱུར་བའོ། །དང་པོ་ ལ་གཉིས། གཞན་གྱིས་བཀོད་པའི་སྐྱོན་རང་ལ་མི་འཇུག་བའི་ཚུལ། སྐྱོན་འགོད་པ་པོ་ཉིད་ལ་སྐྱོན་དེ་འཇུག་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། སྐྱོན་བརྗོད་མི་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང༌། སྐྱོན་བརྗོད་མི་འཇུག་པར་བསྟན་པ་དངོས་དང༌། སྐྱོན་མེད་པར་མ་ཟད་ཡོན་ཏན་ཡོད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དོན་གསུམ་མ་རྟོགས་པའི་རྩོད་པར་བསྟན་པ། དེ་ལྟར་རྩོད་པས་བདེན་གཉིས་མ་རྟོགས་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་གྱིས་རྩོད་པ་སྨྲས་པ་
Chinese
那些不做中间排除的人，是从大根本中显示安立地的方式中说，菩萨安住于初地，生起见道时，认为是属于僧团的。即使那样，那个意义也是非常明显的。那些是声闻部派的诤论，因此是讲述他们是如何说的。因此，如果那样说空性 的意义，那么对于难以获得、偶尔出现、福德浅薄的人来说，因为不会遇到它，而且价值很高，所以也会损害三宝佛、法、僧。第二是：另外，如果像那样一切法以自性成立，那么如果那样说空性，那时因为包含在一切之中。非法的非善和法善二者的果报，可意不可意也没有了。世俗的言语，做啊、吃啊、坐啊、走啊、来啊等等，也因为包含在一切之中，所以会损害那些一切，因此说空性如所说的方式是不好的，这样责难。以前从第一品到第二十三品之间，以内外的所有法以自性成立的自性不存在，以理成立之时。认为仅仅以成立不成立的理，生灭和系缚解脱等的所有行为都被遮止了，因此诤论。第二有四：显示他人所说是未证悟缘起的诤论。自己的观点是显示空性的意义为缘起的意义。像那样不承认时，一切安立都不合理的道理。见到缘起的实相，就会见到四谛的实相。第一 有二：他人所安立的过失不落到自己身上的道理。过失安立者自身落入那个过失的道理。第一有三：不落入过失的原因，以及真实显示不落入过失，以及不仅没有过失而且有功德的道理。第一有二：显示未证悟三种意义的诤论。像那样诤论而显示未证悟二谛。第一是：他人所说的诤论
English
Those who do not make intermediate exclusions, from the great root, in the way of showing the establishment of the ground, say that when a Bodhisattva abides on the first ground and the path of seeing arises, it is considered to belong to the Sangha. Even so, that meaning is very clear. Those are the arguments of the Sravaka schools, so it is telling how they spoke. Therefore, if the meaning of emptiness is spoken of in that way, then for those who are difficult to obtain, occur occasionally, and have little merit, because they will not encounter it and because it is of great value, it will also harm the Three Jewels: Buddha, Dharma, and Sangha. The second is: Furthermore, if all dharmas are established by their own nature in that way, then if emptiness is spoken of in that way, at that time, because it is included in everything, the results of non-dharmic non-virtue and dharmic virtue, both desirable and undesirable, will also be absent. Worldly terms such as "do," "eat," "sit," "go," "come," and so on, also because they are included in everything, will harm all of those, so it is criticized that the way emptiness is taught as it is said is not good. Previously, from the first chapter to the twenty-third chapter, when it was established by reason that all internal and external dharmas do not have the nature of being established by their own nature. It is thought that merely with the reason of examining whether it is established or not, all actions such as arising, ceasing, bondage, and liberation are prevented, therefore the argument. The second has four: Showing that what others say is an argument of not realizing the truth of dependent arising. One's own view is showing the meaning of emptiness as the meaning of dependent arising. The way that all establishments are unreasonable when one does not accept it in that way. If one sees the truth of dependent arising, one will see the truth of the Four Noble Truths. The first has two: The way that the faults established by others do not fall on oneself. The way that the fault falls on the fault establisher himself. The first has three: The reason why faults do not fall, and the actual showing that faults do not fall, and the reason why there are not only no faults but also virtues. The first has two: Showing the argument of not realizing the three meanings. Showing that the two truths are not realized by arguing in that way. The first is: The argument spoken by others