Tibetan
མུག་གི་རྒྱུའི་ཀུན་རྟོག་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྟེ་འཆད་པར་འགྱུར་ལ་ཆགས་སྡང་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུའི་ཀུན་རྟོག་ནི་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པའི་མཚན་མ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་དེ། །སློབ་དཔོན་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ཚིགས་བཅད་དང་པོའི་དོན་དུག་གསུམ་ལས་འབྱུང་བས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དོ་ཞེས་པའི་ལན་དུ་ཚིགས་བཅད་གཉིས་པས་དེ་འགོག་པར་མཛད་ཅིང་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཅེས་གཉིས་སུ་འཆད་དོ། །འབྲས་བུ་རྒྱུ་ལས་འབྱུང་བ་དབུ་མ་བས་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཞེད་ལ་དངོས་པོར་སྨྲ་བས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་སྨྲ་བས་སྒོ་གཉིས་ཀ་ནས་བཤད་དུ་རུང་བས་མི་འགལ་ལ། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་བའི་རང་འགྲེལ་དུ་སྡུག་པ་སོགས་གསུམ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་དུག་གསུམ་གྱི་རྒྱུར་གསུངས་སོ། །རྣམ་རྟོག་གི་དབང་གིས་སྐྱེ་བ་ལ་རང་མཚན་གྱིས་ཡོད་པས་སྟོང་པ་བསྒྲུབ་སླ་བས་དེ་ཉིད་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཡང་གསུངས་ཏེ། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ལས། གང་ཕྱིར་དེར་ཆགས་དེར་སྡང་དེར། །རྨོངས་པ་དེ་ཕྱིར་དེ་དག་ནི། །རྣམ་རྟོག་གིས་བསྐྱེད་རྣམ་རྟོག་ཀྱང༌། །ཡང་དག་ཉིད་དུ་ཡོད་མ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བདག་རྟེན་དུ་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱིས་དགག །སེམས་རྟེན་དུ་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱིས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་གི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ མེད་པ་ནི་བདག་བརྟག་པ་ལ་སོགས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་བདག་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡོད་པ་ཉིད་དང་མེད་པ་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འགྲུབ་པ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་གི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མི་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཡིན་སྙམ་ན། ཉོན་མོངས་རྣམས་ནི་རྩིག་ངོས་ཀྱི་རི་མོ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་རྟོག་པ་ལ་ལྟོས་པས་ཉོན་མོངས་འདི་དག་རྟེན་གང་ཞིག་གི་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི་རྟེན་མེད་པར་མད་དོ། །རྟེན་དེ་ཡང་བརྟགས་པ་ན་བདག་གམ་སེམས་ཅན་གཅིག་ཡིན་ན་དེ་ནི་སྔར་རྒྱས་པར་བཀག་ཟིན་པས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟེན་བདག་གམ་གང་ཟག་འགའ་ཡང་མེད་པར་ནི་རྟེན་གང་གི་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་དག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྟེན་སྔར་གྲུབ་པ་ཡང་ཁས་མི་ལེན་ལ་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་ཀྱང་མེད་མོད་ཀྱང༌། ཉོན་མོངས་ཅན་
Chinese
贪的因之分别念是颠倒，而嗔恨二者的因之分别念是于可爱与不可爱之相妄加增益的非理作意。其他两位论师以第二颂遮破第一颂之义，认为三毒生起是自性有的，并解释为可爱与不可爱之颠倒。中观应成派认为，果从因生是成立无自性的根据，而有部宗则认为，果从因生是成立自性有的根据，因此从两个方面说都可以，并不矛盾。《七十空性论》的自释中说，可爱等三者依次是三毒之因。由于由分别念所生是自相有的，因此容易成立空性，所以也说它本身就是成立空性的根据。《七十空性论》中说：何以于彼贪于彼嗔，于彼愚昧故彼等，由分别念生分别念，亦非真实而存在。第二，分二：以无我作为所依的理由而破斥，以无心作为所依的理由而破斥。第一：我的存在与不存在，无论如何也不是自性成立的，这在观察我等时已经说过了。因为没有我，所以依赖于我的烦恼的实有与非有，又怎么会是自性成立的呢？不会的。如果有人认为，因为我的存在与不存在不是自性有的，所以烦恼的存在与不存在也不是自性成立的，这是什么原因呢？烦恼就像墙上的画一样，是依赖于生起的分别念，那么这些烦恼会是谁的所依呢？没有所依是不行的。如果观察这个所依，要么是我，要么是一个有情，但这些以前已经详细破斥过了，所以不是自性成立的。在没有所依的我或补特伽罗的情况下，任何烦恼都不是自性有的。第二：如果烦恼的所依以前成立也不承认，作为所依的我也没有，但是有烦恼者
English
The conceptual thought that is the cause of desire is inverted, while the conceptual thought that is the cause of hatred and anger is the non-reasoned attention that falsely imputes characteristics to what is pleasing and unpleasing. The other two teachers refuted the meaning of the first verse with the second verse, saying that the arising of the three poisons is inherently existent, and explained it as the inversion of pleasing and unpleasing. The Madhyamaka-Prasangika school believes that the arising of the effect from the cause is the basis for establishing selflessness, while the Vaibhashika school believes that the arising of the effect from the cause is the basis for establishing inherent existence. Therefore, it can be explained from both aspects without contradiction. The auto-commentary of the "Seventy Stanzas on Emptiness" states that the three, such as the pleasing, are in order the causes of the three poisons. Since what arises from conceptual thought is self-characterized, it is easy to establish emptiness, so it is also said that it itself is the basis for establishing emptiness. The "Seventy Stanzas on Emptiness" states: "Why is there desire for that, hatred for that, ignorance for that? Therefore, those are born from conceptual thought, and conceptual thought is also not truly existent." Second, there are two parts: refuting by the reason of not having a self as a basis, and refuting by the reason of not having a mind as a basis. First: The existence and non-existence of the self, in whatever way, is not inherently established, which has already been discussed in the examination of the self, etc. Since there is no self, how can the existence and non-existence of the afflictions that depend on that self be inherently established? It will not be. If someone thinks, "Since the existence and non-existence of the self are not inherently existent, what is the reason why the existence and non-existence of the afflictions are not inherently established?" The afflictions, like a painting on a wall, depend on the conceptual thought that is to be generated, so whose basis will these afflictions be? It is not possible without a basis. If this basis is examined, it is either a self or a sentient being, but these have been refuted in detail before, so they are not inherently established. In the absence of a basis, a self or a person, none of the afflictions are inherently existent. Second: If the basis of the afflictions is not admitted to be established before, and there is no self as a basis, but there is an afflicted one.
Tibetan
གྱི་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ལ་སེམས་དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །རང་གི་ལུས་ལ་ལྟ་བའི་འཇིག་ལྟས་བཟུང་བའི་ཡུལ་གྱི་བདག་དེ་རྣམ་པ་ལྔར་དཔྱད་པ་ན་ཡོད་པ་མིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཉོན་མོངས་པར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་ཅན་ལ་རྣམ་པ་ལྔར་མེད་དོ། །དེ་ལ་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་སེམས་དེ་ཉིད་སེམས་བྱུང་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་མི་རིགས་ཏེ་གཞན་དུ་ན་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཉིས་ རང་མཚན་གྱིས་གཞན་དུ་ཡང་མེད་དེ་གཞན་དུ་ནི་མི་ལྟོས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་གྱིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་དང་ལྡན་པ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་དོ། །རང་གི་ལུས་ལ་ལྟ་བའི་འཇིག་ལྟས་བཟུང་བའི་བདག་རྣམ་པ་ལྔར་མེད་པ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་ལ་རྣམ་པ་ལྔར་མེད་པ་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ་འདི་ནི་ཞར་ལ་བྱུང་བའོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་དེའི་རྒྱུ་སྡུག་མི་སྡུག་ཕྱིན་ཅི་ལོག་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཡུལ་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་རྣམས་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་ལས་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མིན་ཏེ་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་དེ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་འགོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྡུག་མི་སྡུག་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་གང་དག་བྱུང་བ་དེ་དག་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་དེ་དག་གི་དམིགས་པ་དྲུག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་གཟུགས་སུ་རུང་བས་གཟུགས་དང་སྒྲོགས་ཤིང་སྟོན་པས་སྒྲ་དང་བྲོ་ཞིང་མྱང་བས་རོ་དང་བརྡུབ་ཅིང་བསྣམ་པར་བྱ་བས་དྲི་དང་རེག་པར་བྱ་བས་རེག་བྱ་དང༌། མཚན་ཉིད་འཛིན་པས་སམ་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་མྱང་ངན་ལས་འདས་པ་འཛིན་པས་ཆོས་ཏེ་རྣམ་པ་དྲུག་ནི་འདིར་གནས་པས་གཞི་སྟེ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ན་སེམས་དགའ་བར་བྱེད་པས་འདོད་ཆགས་དང་སེམས་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པས་ཞེ་སྡང་དང་སེམས་གཏི་མུག་ཏུ་བྱེད་པས་གཏི་མུག་གི་ནི་གཞི་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ ལ་སྡུག་པའི་རྣམ་པར་སྒྲོ་བཏགས་པས་འདོད་ཆགས་དང་མི་སྡུག་པའི་རྣམ་པར་སྒྲོ་བཏགས་པས་ཞེ་སྡང་དང་རྟག་བདག་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་བཏགས་པས་གཏི་མུག་སྐྱེའོ།
Chinese
据说，烦恼是依赖心而生起的，而心也与烦恼一同生起。正如观察自身时，执著于我见所执持的对境之我，以五种方式观察时并不存在一样。能使成为烦恼的烦恼，对于应成为烦恼的烦恼者来说，以五种方式也不存在。因此，说烦恼者的心本身就是随心生起的烦恼是不合理的，因为那样一来，作者和行为就变成一体了。这两者以各自的自相也不存在于他处，因为那样一来就会变得不依赖。因为自性上既非一亦非异，所以互相依存和被依存也从本质上不存在。正如观察自身时，执著于我见所执持的我，以五种方式不存在一样，烦恼者的心对于烦恼也以五种方式不存在，如前所述，应以此类推，这只是顺便提及。第三，如果说烦恼是自性存在的，因为它们的因，可爱、不可爱和颠倒都是自性存在的。那么，可爱和不可爱的对境以及颠倒都不是来自它们的自性，即不是本质上存在的，因为它们是缘起，并且它们会阻止这些自性存在。因此，依赖于可爱、不可爱和颠倒而产生的任何烦恼都不是自性存在的。第四，如果说烦恼是自性存在的，因为它们的六种所缘是自性存在的。那么，对于此，能被看见的色，能发出声音和表达的声，能被品尝和体验的味，能被嗅闻和辨别的香，能被触摸的触，以及执持相状或者执持诸法之最殊胜的涅槃的法，这六种是安住于此的基础，即所缘。其中，使心愉悦的是贪欲，使心不悦的是嗔恨，使心愚昧的是愚痴的基础。因为对它们虚构了可爱的形象而生起贪欲，虚构了不可爱的形象而生起嗔恨，虚构了常、我等而生起愚痴。
English
It is said that afflictions arise dependent on the mind, and the mind also arises together with afflictions. Just as when examining oneself, the self of the object held by the view of self, when examined in five ways, does not exist. Likewise, the afflictions that cause affliction do not exist in five ways for the afflicted one who is to be afflicted. Therefore, it is unreasonable to say that the mind of the afflicted one is itself a mental affliction, because otherwise, the agent and the action would become one. These two do not exist elsewhere by their own characteristics, because otherwise they would become independent. Because they are neither one nor different by nature, mutual dependence and being depended upon also do not exist in essence. Just as when examining oneself, the self held by the view of self does not exist in five ways, likewise, the mind of the afflicted one does not exist in five ways for the affliction, as previously stated, this should be applied accordingly, and this is just a side note. Third, if it is said that afflictions exist by their own nature, because their causes, the pleasant, unpleasant, and inverted, exist by their own nature. Then, the objects of pleasant and unpleasant, and the inverted, are not from their own nature, that is, they do not exist essentially, because they are interdependent and they will prevent these from existing by their own nature. Therefore, any afflictions that arise dependent on the pleasant, unpleasant, and inverted are not self-existent. Fourth, if it is said that afflictions exist by their own nature, because their six objects of focus exist by their own nature. Then, for that, the form that can be seen, the sound that can make a sound and express, the taste that can be tasted and experienced, the smell that can be smelled and distinguished, the touch that can be touched, and the dharma that holds the characteristics or holds the most excellent nirvana of all dharmas, these six are the basis, the object of focus, that abides here. Among them, that which makes the mind happy is desire, that which makes the mind unhappy is hatred, and that which makes the mind ignorant is the basis of ignorance. Because attachment arises from fabricating a pleasant image of them, hatred arises from fabricating an unpleasant image, and ignorance arises from fabricating permanence, self, and so on.