Tibetan
ག་པར་སྨྲ་ན་རྟག་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་ལ་མི་རྟག་པར་སྨྲ་ན་ནི་ངེས་པར་ཏེ་ཆད་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་གང་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ། །དེ་ནི་མེད་པ་མིན་པས་རྟག །ཅེས་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དེ་ནམ་ཡང་མེད་པར་མི་འགྱུར་བས་རྟག་ལྟ་དང༌། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དུས་དང་པོར་ཡོད་ལ་གཉིས་པར་མེད་ན་ཆད་ལྟར་འགྱུར་གྱི་ཡོད་པ་ཙམ་དང་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པ་ ཁས་བླངས་པས་རྟག་ཆད་དུ་ལྟ་བར་སྟོན་པ་མིན་ཏེ། རྟག་ཆད་ནི་རྟེན་འབྲེལ་ཁས་བླངས་ནས་སྤོང་ལ་རྟེན་འབྲེལ་གསུང་བ་ན་འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང༌། ཅི་ཆོས་མངོན་པ་བསྐད་ཅིག་མར་འཇིག་པ་ཁས་མི་ལེན་ནམ་གལ་ཏེ་ཁས་མི་ལེན་ན་ནི། དེ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྐད་ཅིག་མ་ཁས་མི་ལེན་ན་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་མིན་པར་ཐལ་བའི་གནོད་པ་གསུངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཁས་བླངས་ནས་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་དང༌། དེ་དགག་པའི་ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། དངོས་པོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང་ཆད་པར་ལྟ་བ་དང་རྟག་པར་ལྟ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་འབྱུང་བ་སྟེ་སྐྱེས་པ་དང་རྒྱུ་ཡི་འཇིག་པ་སྟེ་ཞིག་པ་གཉིས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་འབྱུང་བའི་རྒྱུན་ད་སྲིད་པ་འཁོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རྒྱུ་འགགས་ནས་དེའི་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེ་ན་ཆད་པ་དང་རྒྱུ་མི་འགག་པར་རང་གི་ངོ་བོས་གནས་ན་རྟག་པར་འགྱུར་ཡང་དེ་ལྟར་མི་འདོད་པས་རྟག་ཆད་ཀྱི་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རྒྱུན་ཁས་བླངས་ཀྱང་རྟག་ཆད་སྤོང་མི་ནུས་པ་དང༌། རྒྱུན་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། འབྲས་བུའི་འབྱུང་བ་དང་རྒྱུ་ཡི་འཇིག་པའི་རྒྱུན་དེ་སྲིད་པ་ཡིན་པར་གྱུར་ན་རྒྱུའི་སྐད་ཅིག་འཇིག་པ་སྟེ་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་བྱ་བ་བྱས་ནས་འགགས་པ་ལ་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་རྒྱུན་ནི་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འདོད་ ན་འབྲས་བུ་རྒྱུ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་གཞན་དུ་འགྱུར་བས། འབྲས་བུ་སྐྱེས་ཀྱང་རྒྱུའི་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ལ་མི་ཕན་ལ་རྒྱུ་འགགས་པ་སླར་ཡང་སྐྱེ་བའི་རྒྱུན་མེད་པས་རྒྱུའི་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་རོ། །རང་ལ་ཉེས་པ་དེ་མེད་དེ་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་དང༌། གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་གང་འབྱུང་བ། ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་རང་གི་ངོ་བོས་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ་རྟག་ལྟར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་ནི་ཕྱིས་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་རང་བཞིན་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྟག་པར་ཐལ་བ་སོ་ན་འདུག་གོ །རིགས་པ་དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་རྒྱུ་སྔ་མ་ལས་སྐྱེ་བ་དང་རྒྱུ་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་འགགས་པ་མི་རུང་བས་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྟག་ཆད་སྤོང་མི་ནུས་པའོ། །གཞན་ཡང་ཁྱེད་ལྟར་ན་ཕུང་པོ་ལྷག་མེད་ཀྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དུས་ན། སྲིད་པ་སྟེ་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་རང་བཞིན་གྱིས་འཇུག་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་སྟེ་ཆད་པས་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ན་སྟོན་པས་ཆད་ལྟ་ནི་སྤང་བར་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་འདྲ་བའི་རྒྱུན་ཆད་པར་འཛིན་པ་ནི་ཆད་ལྟ་མིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འཁོར་བའི་སྐབས་སུ་ཡང་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ཆད་ལྟ་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕ་རོལ་པོས་སྔར་ལྟར་བཤད་པའི་སྲིད་པའི་རྒྱུན་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ནི་མི་འཐད་དོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདིར་སྲིད་པ་ཐ་མ་ནི་ཚེ་འདིའི་སེམས་ ཐ་མ་འཆི་སྲིད་ཡིན་ལ་སྲིད་པ་དང་པོ་ནི་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མའི་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་སེམས་སོ། །དེའི་ཐ་མ་འགག་བཞིན་པ་ནི་རྒྱུར་གནས་ལ་དང་པོ་ནི་འབྲས་བུར་གནས་ཤིང་སྲིད་པ་དེ་གཉིས་ལ་ནི་འཁོར་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་སྲིད་པ་དང་པོ་དེ་སྲིད་པ་ཐ་མ་འགགས་པའམ་མ་འགགས་བའམ་འགག་བཞིན་པ་ལས་སྐྱེ་གྲང༌། དེ་ལ་སྲིད་པ་ཐ་མ་འགགས་པར་གྱུར་པ་ན་དེ་ལས་སྲིད་པ་དང་པོའི་སེམས་སྐྱེ་བར་རིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་རྒྱུ་རང་གི་སྔ་རོལ་དུ་འགགས་ན་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་མེད་པ་དང༌། ས་བོན་ཚིག་པ་ལས་ཀྱང་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་དེ་ནི་འདོད་པ་ཡང་མིན་ནོ། །སྲིད་པ་ཐ་མ་འགགས་པར་མ་གྱུར་པའི་ཚེ་ཞེས་པ་ནི་འགག་བཞིན་པ་ལོགས་སུ་བཤད་པས་འཆི་སྲིད་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་མ་ཕྱོགས་པའོ། །འདི་འདྲ་མེད་ཀྱང་བརྟག་པའི་མཐའ་བཟུང་ནས་འགོག་པའོ། །དེ་ལས་སྲིད་པ་དང་པོ་སྐྱེ་བ་རིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་འགྱུར་ན་ནི་ཉེས་པ་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཉེས་པ་ནི་འཆི་སྲིད་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་མ་ཕྱོགས་པའི་དུས་སུ་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མའི་སེམས་དང་པོ་སྐྱེ་ན་དེ་གཉིས་དུས་གཅིག་ཏུ་གནས་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟ་ན་རྒྱུས་མི་སྐྱེད་
Chinese
如果说存在，就会变成常见，如果说不存在，就一定会变成断见。因为就像“这个如果是自性存在的，就不会不存在，所以是常”中所说的那样，自性成立的东西永远不会变成没有，所以是常见；如果自性成立的东西一开始存在，后来不存在，就会变成断见，仅仅是存在和刹那毁灭 如果承认，就不是在显示常断二见。常断是通过承认缘起而断除的，说缘起时，因为说了“有了这个，就会有那个”。《百论》的注释中也说：“难道不承认法相是刹那毁灭的吗？如果否认，那就会变成不是善逝的弟子”，因此，如果不承认刹那，就会陷入不是佛教徒的过失。第二部分分为两点：承认自性成立后断除常断的方式，以及对此的回答。第一点是：即使承认事物是自性存在的，也不会变成断见或常见。因为果的生起，即出生，和因的坏灭，即毁灭，这两者是持续发生的，这个持续存在就是轮回。这样，如果因停止了，它的果就不会产生，那就是断灭；如果因不停止，以自己的体性存在，那就是常。但我们不这样认为，所以没有常断的过失。第二部分分为两点：即使承认相续，也无法断除常断，以及显示相续本身不是自性成立的。第一点是：如果果的生起和因的坏灭的相续是存在，那么因的刹那毁灭，即产生果的作用后停止，因为不会再次产生，所以因的相续就会变成断灭。如果认为事物是自性成立的， 那么果就会变成不依赖于因的其他东西。即使果产生了，对因的相续不中断也没有帮助，而且因停止后没有再次产生的相续，所以因的相续就会变成断灭。自己没有那个过失，因为不承认事物是自性成立的，而且“依赖于什么而产生什么”的语
English
If one says it exists, it becomes an eternalist view; if one says it doesn't exist, it definitely becomes a nihilistic view. Because, as it is said in the context of "If this is inherently existent, then it will not be non-existent, therefore it is permanent," what is established by its own nature will never become non-existent, so it is an eternalist view; if what is established by its own nature exists at first and then does not exist later, it becomes a nihilistic view, merely existing and being destroyed in an instant. If one acknowledges this, it is not showing the views of eternalism and nihilism. Eternalism and nihilism are abandoned by acknowledging dependent origination, and when dependent origination is spoken of, it is said, "When this exists, that arises." Also, in the commentary on the *Hundred Verses*, it says, "Do you not acknowledge that phenomena are destroyed in an instant? If you do not acknowledge it, then you will become a non-Sugata follower," so if one does not acknowledge the momentary, one falls into the fault of not being a Buddhist. The second part has two points: how to abandon eternalism and nihilism by acknowledging inherent existence, and the answer to that refutation. The first point is: even if one acknowledges that things exist by their own characteristics, one will not fall into views of nihilism or eternalism. Because the arising of the effect, i.e., birth, and the destruction of the cause, i.e., disintegration, both occur continuously, and this continuous existence is samsara. Thus, if the cause ceases and its effect does not arise, that is nihilism; if the cause does not cease and remains in its own essence, that is eternalism. But we do not accept it that way, so there is no fault of eternalism and nihilism. The second part has two points: even if one acknowledges continuity, one cannot abandon eternalism and nihilism, and showing that continuity itself is not inherently established. The first point is: if the continuity of the arising of the effect and the destruction of the cause is existence, then the momentary destruction of the cause, i.e., having done the work of producing the effect and then ceasing, since it does not arise again, the continuity of the cause will become nihilistic. If one believes that things are established by their own characteristics, then the effect will become something else that does not depend on the cause. Even if the effect arises, it does not help the continuity of the cause not ceasing, and since there is no continuity of the cause ceasing and then arising again, the continuity of the cause will become nihilistic. One does not have that fault, because one does not acknowledge that things are inherently established, and the words "depending on what, what arises"
Chinese
因为依赖于缘起之理，所以认为因果二者在自性上既非一亦非异。如果承认事物是自性成立的，也会变成常，因为事物如果是自性存在的，那么后来就不会消失，因为自性没有改变，所以必然会变成常。这些道理是说，如果事物是自性存在的，那么结果就不应该从先前的因产生，因也不应该在结果产生时消失，因此无法通过这两种方式避免常断二边。此外，按照你们的观点，在无余涅槃之时，有，也就是蕴的相续，自性寂灭，也就是断灭，那么就会陷入断见，而佛陀曾说断见是应该舍弃的。如果认为如此相续断灭不是断见，那么在轮回的时候也这样认为，也会变成不是断见，因为理由相同。第二，对方像先前一样所说的有之相续是自性存在的，这是不合理的。怎么说呢？这里最后的有是今生的最后心识，也就是死有，而最初的有是来世结生的心识。最后的有正在消失，是作为因存在，而最初的有是作为果存在，这两个有被称为轮回。那么，最初的有是从最后的有已经消失、尚未消失还是正在消失时产生的呢？如果最后的有已经消失，那么从它产生最初有的心识是不合理的，因为自己的因在自己之前已经消失，那时就没有因了，而且也会变成从烧焦的种子中也能长出苗芽，这不是所希望的。所谓的最后的有尚未消失之时，因为正在消失是另外说的，所以不是指死有正在消失。即使没有这种情况，也是抓住考察的极端而遮止的。从它产生最初的有是不合理的，如果产生，就会有很多过失。其中，没有因的过失是，在死有尚未消失的时候，来世的最初心识产生，那么二者就会同时存在，这样因就不能产生。
English
Because of relying on the reason of dependent origination, it is held that cause and effect are neither one nor different in their own nature. If one admits that things are established by their own nature, it will also become permanent, because if things exist by their own nature, then they will not disappear later, because there is no change in their own nature, so it will inevitably become permanent. These reasons are that if things exist by their own nature, then the result should not arise from the previous cause, and the cause should not disappear when the result arises, so it is impossible to avoid the two extremes of permanence and annihilation through these two ways. Furthermore, according to your view, at the time of nirvana without remainder, existence, that is, the continuum of aggregates, is inherently pacified, that is, annihilated, then it will fall into the view of annihilation, and the Buddha said that the view of annihilation should be abandoned. If it is thought that holding such a continuum to be annihilated is not a view of annihilation, then holding it in the same way during samsara will also become not a view of annihilation, because the reason is the same. Second, the continuum of existence that the other party said earlier is inherently existent, which is unreasonable. How so? Here, the last existence is the last consciousness of this life, that is, the dying existence, and the first existence is the consciousness that connects the next life. The last of these is disappearing, existing as a cause, and the first is existing as a result, and these two existences are called samsara. Then, does the first existence arise from the last existence that has disappeared, has not disappeared, or is disappearing? If the last existence has disappeared, then it is unreasonable for the first consciousness to arise from it, because one's own cause has disappeared before oneself, and there is no cause at that time, and it will also become possible for sprouts to grow from burnt seeds, which is not what is desired. The so-called time when the last existence has not disappeared, because disappearing is said separately, it does not refer to the dying existence disappearing. Even if there is no such situation, it is stopping by grasping the extreme of investigation. It is unreasonable for the first existence to arise from it, and if it arises, there will be many faults. Among them, the fault of having no cause is that when the dying existence has not disappeared, the first consciousness of the next life arises, then the two will exist at the same time, so the cause cannot produce.