Tibetan
མ་མཐོང་བར་སྐྱེད་དང་པོ་ལྟར་ན། རྒྱུས་ནི་རང་གི་འབྲས་བུ་མཐོང་ནས་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་དེ། མཐོང་ན་ནི་གྲུབ་ཟིན་པས་དེ་སླར་ཡང་བསྐྱེད་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུས་རང་གི་འབྲས་བུ་མ་མཐོང་བར་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེད་པར་ཡང་མི་བྱེད་དེ་དེ་ལྟར་སྐྱེད་ན་རྒྱུ་གཅིག་གིས་ཀྱང་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཅོག་སྐྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་ བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་དམིགས་པར་གྲགས་པའོ། །གལ་ཏེ་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་དབང་བོ་མེད་པ་རྣམས་ལ་འདི་མི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། སྲིད་དམ་མི་སྲིད་ཀྱང་རུང་སྟེ་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་བརྒལ་བར་བྱ་བ་མིན་གྱི་འབྲས་བུ་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བར་སྨྲ་བ་ལ་བརྒལ་བར་བྱའོ། །དེས་ནི་ས་བོན་ལ་སོགས་པས་མཐོང་ནས་སྐྱེད་པར་སྨྲ་ན་དེ་དག་གིས་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་འདི་འཇིག་རྟེན་ན་མ་མཐོང་ངོ་ཞེས་སྨྲ་བར་བྱའོ། །ཅི་སྟེ་མ་མཐོང་བར་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེད་པར་སྨྲ་ན་ནི་སྔར་བཞིན་བརྗོད་པར་བྱའོ། །སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུར་སྨྲ་བ་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་བློ་སྔོན་དུ་བཏང་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང༌། གཅེར་བུ་པ་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་གཅིག་པ་ཅན་སེམས་པ་དང་ལྡན་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ནི་ཐལ་བ་འདི་མི་ལྡོག་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ཤེས་རབ་སྒྲོན་མར་མིག་ལ་སོགས་བས་རང་གི་རྣམ་ཤེས་སྐྱེད་ན་དེའི་ཡུལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དམིགས་ནས་སྐྱེད་དམ་མ་དམིགས་པར་སྐྱེད་ཅེས་རྒྱུ་འབྲས་བྱེ་བྲག་པ་དགག་པའི་ཕྱོགས་དང་སྦྱར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གཞན་ཡང་རྒྱུས་འབྲས་བུ་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེད་ན་དེ་གཉིས་ཕྲད་པ་སྟེ་ལྷན་ཅིག་ཚོགས་པ་དགོས་ཏེ་དེ་ལྟར་མིན་པའི་སྣང་མུན་དང་འཁོར་འདས་ལ་བསྐྱེད་བྱ་དང་སྐྱེད་བྱེད་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྲད་པ་ཡང་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་དཔྱད་པ་ན་དུས་གསུམ་ཆར་ལ་ཡང་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་འདས་ པ་ནི་ས་བོན་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་འདས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཕྲད་པར་འགྱུར་བ་ནི་ནམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཞིག་པའི་དུས་ན་དེ་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ས་མྱུག་གཉིས་ཞིག་པ་ཕྲད་དུ་ཆུག་ཀྱང་ས་མྱུག་གི་རྒྱུ་འབྲས་ཕྲད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་འདས་པ་ནི་རྒྱུ་མ་སྐྱེས་པ་མ་འོངས་པ་དང་ཕྲད་པ་ནམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འབྲས་བུ་ཞིག་ནས་དང༌། རྒྱུ་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་དུས་གཉིས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་འདས་པ་ནི་རྒྱུ་སྐྱེས་པ་ད་ལྟ
Chinese
如未见而生最初之理：因不于见自果后而生，见则已成，故不需再生。因不于未见自果时，以自性而生，若如是生，则一因亦将生一切果。见为何耶？此于世间名为对境。若谓种子等无感官者，此不应理耶？应理与否皆可，然非我等所应驳斥，而应驳斥说果以自性而生者。若彼等说种子等见后而生，则应说彼等见果，此于世间未曾见也。若谓未见而以自性生，则如前述。于说士夫等为因之行者，说有先具智慧之作者，及裸形外道说种子等具一感官者有心识者，此过失不可避免，故无过。于《般若灯论》中，若眼等生自之识，则彼之境色等为对境而生，抑或不对境而生耶？应与破斥因果差别之品相结合。三者，又，若因以自性生果，则二者需相遇，即需同时聚合，否则，于明暗及轮涅中，未见所生与能生之故。然以理智分析相遇，于三时中亦不可得。其中，暂且说，已灭之苗芽等果，与已灭之种子等因相遇，此决不可能，因二者于坏灭之时，二者皆已不存。纵使土与芽二者坏灭相遇，然非土芽之因果相遇。如是，已灭之果与未生之因未来相遇，亦决不可能，因果已灭，且因亦未生，故二者皆不存，且二时各异故。已灭之果与已生之因现在
English
As for the principle of arising without seeing initially: The cause does not arise after seeing its own effect, because if it sees, it is already accomplished, so there is no need to arise again. The cause also does not arise by its own nature without seeing its own effect, because if it arises in that way, then one cause would give rise to all effects. What is seeing? This is known in the world as an object of perception. If it is said that this is not possible for those without senses, such as seeds, is it not? Whether it is possible or not, it is not for us to refute, but we should refute those who say that the effect arises by its own nature. If they say that seeds and so on arise after seeing, then it should be said that their seeing of the effect has not been seen in this world. If it is said that it arises by its own nature without seeing, then it should be stated as before. For those who say that individuals and so on are the cause, who say that there is an agent with prior intelligence, and for the naked ascetics who say that seeds and so on, which possess one sense, have consciousness, this fault is unavoidable, so there is no fault. In the "Lamp of Wisdom," if the eye and so on give rise to their own consciousness, then do the objects of that, such as forms, arise by focusing on the object or without focusing on the object? It should be combined with the section that refutes the specific differences of cause and effect. Thirdly, furthermore, if the cause arises the effect by its own nature, then the two must meet, that is, they must gather together simultaneously, otherwise, in light and darkness and samsara and nirvana, the arising and the cause of arising are not seen. However, analyzing the meeting with reason, it is not found in any of the three times. Among them, for the time being, the past effect, such as a sprout, meeting with the past cause, such as a seed, is never possible, because when the two are destroyed, the two no longer exist. Even if the destruction of the earth and the sprout meet, it is not the meeting of the cause and effect of the earth and the sprout. Likewise, the past effect meeting with the unarisen cause of the future is never possible, because the effect has ceased, and the cause itself has not arisen, so the two do not exist, and because the two times are different. The past effect and the arisen cause are now
Tibetan
ར་བ་དང་ལྷན་ཅིག་ཕྲད་པ་ནམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དུས་གཉིས་སོ་སོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། འབྲས་བུ་ཞིག་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་དང་ལྷས་བྱིན་བཞིན་ནོ། །འབྲས་བུ་སྐྱེས་པ་སྟེ་ད་ལྟར་བ་དང་དེའི་རྒྱུ་མ་སྐྱེས་པ་སྟེ་མ་འོངས་པ་དང་རྒྱུ་འདས་པ་དང་སྐྱེས་པ་སྟེ་ད་ལྟར་བ་དང་ལྷན་ཅིག་ཕྲད་པར་འགྱུར་བ་ནི་ནམ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། རྒྱུ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་གཉིས་ནི་དུས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱུ་འབྲས་ད་ལྟར་བ་གཉིས་ལ་ཕྲད་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་དུས་སྔ་ཕྱི་བ་མི་རུང་བས་ཅིག་ཅར་ཡོད་དགོས་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། གྲུབ་ཟིན་པའི་འབྲས་བུ་རྒྱུས་བསྐྱེད་པའི་དོན་དུ་ཕྲད་པ་རྟོག་པ་ཡིན་ན་དེ་ལ་དེ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་མ་སྐྱེས་པ་སྟེ་མ་འོངས་པ་ནི་རྒྱུ་སྐྱེས་པ་ད་ལྟར་བ་དང་མ་སྐྱེས་པ་མ་འོངས་པ་དང་འདས་པ་གཉིས་དང་ལྷན་ཅིག་ཕྲད་པར་འགྱུར་བ་ནི་ནམ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་འདས་ད་ལྟར་དང་ནི་དུས་ཐ་ དད་པའི་ཕྱིར་དང་རྒྱུ་འབྲས་མ་འོངས་པའི་དུས་སུ་དེ་གཉིས་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ལ་དཔྱད་པ་ན་ཕྲད་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་རྒྱུས་ནི་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་ན་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ་མི་བྱེད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་ཕྲད་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་ཡང་རྒྱུས་ནི་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་ན་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེད་དེ་མི་སྐྱེད་དེ། འབྲས་བུ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མ་ཚོགས་ན་ཕྲད་པ་མི་འཐད་ཅིང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཚོགས་ན་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་འབྲས་བུས་སྟོང་པའི་རྒྱུས་ཇི་ལྟར་ན་འབྲས་བུ་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ་མི་བྱེད་དེ། གཞན་དུ་ན་ཆུ་དང་ཞོ་ལ་མར་མེད་པར་མཚུངས་བཞིན་དུ་ཞོ་ལས་མར་འབྱུང་ལ་ཆུ་ལས་མི་འབྱུང་བའི་ཁྱད་པར་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་འབྲས་བུས་མི་སྟོང་པའི་རྒྱུས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ན་འབྲས་བུ་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ་མི་བྱེད་དེ། འབྲས་བུ་ཡོད་པ་སླར་ཡང་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ་བུ་ཡོད་པའི་ལྷས་བྱིན་བཞིན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི། འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པས་མི་སྟོང་པའམ་སྟོང་པ་ཞིག་སྐྱེ་གྲང༌། དེ་ལ་འབྲས་བུ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པས་མི་སྟོང་པ་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བ་སྟེ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཞིང་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲ་བའི
Chinese
因和合永远不会存在，因为二者是不同的时间。果坏灭是因为没有果，如同石女的儿子和天授一样。已生的果，即现在，和其未生的因，即未来，以及已过的因和已生的因，即现在，将要和合，这永远不是自性存在的。因为已过的因和未来的因是不同的时间。如果现在二者的因果和合是自性存在的，那么前后时间是不允许的，必须同时存在，但那是不存在的。如果认为已经成立的果是为了因生起而和合，那么那是不需要的。未生的果，即未来，和已生的因，现在，以及未生的未来和已过的二者和合，这永远不是自性存在的。因为已过的因和现在是不同的时间，并且在因果未来的时间里，二者都不存在。这样，在观察因果二者时，如果和合不是自性存在的，那么因如何能生果呢？它不会生。如果因果二者和合是自性存在的，那么因又如何能自性生果呢？它不会生。如果不与果聚集，和合是不合理的，如果聚集，再次生起是没有意义的。第四，另外，如果空无果的因如何能自性生果呢？它不会生。否则，就像水和酸奶没有酥油一样，无法找到酸奶能生酥油而水不能生的差别。如果不是空无自己果的因，又如何能自性生果呢？它不会生。因为已有的果不会再次生起，如同有儿子的天授一样。第五，果的生起，是自性存在的非空还是空生起呢？对此，如果是自性存在的非空，那么就不会生起，因为不是缘起，而是自性存在的。像那样的
English
The union with the cause never exists, because the two are different times. The destruction of the effect is because there is no effect, like the son of a barren woman and Devadatta. The born effect, i.e., the present, and its unborn cause, i.e., the future, and the past cause and the born cause, i.e., the present, will unite, which is never self-existent. Because the past cause and the future cause are different times. If the union of the cause and effect in the present is self-existent, then the previous and subsequent times are not allowed, and they must exist simultaneously, but that does not exist. If it is thought that the established effect unites for the purpose of the cause arising, then that is not needed. The unborn effect, i.e., the future, unites with the born cause, the present, and the unborn future and the past two, which is never self-existent. Because the past cause and the present are different times, and in the time of the future cause and effect, neither of them exists. Thus, when observing the two causes and effects, if the union is not self-existent, then how can the cause produce the effect? It does not produce it. If the union of the two causes and effects is self-existent, then how can the cause self-produce the effect? It does not produce it. If it does not gather with the effect, the union is unreasonable, and if it gathers, it is meaningless to arise again. Fourth, furthermore, if the cause empty of the effect, how can it self-produce the effect? It does not produce it. Otherwise, just as there is no butter in water and yogurt, the difference that yogurt can produce butter but water cannot cannot be found. If the cause is not empty of its own effect, how can it self-produce the effect? It does not produce it. Because the existing effect will not arise again, like Devadatta who has a son. Fifth, is the arising of the effect the arising of the non-empty or the empty that is self-existent? To this, if it is the non-empty that is self-existent, then it will not arise, because it is not dependent arising, but is self-existent. Like that