Tibetan
་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱོད་པ་མིན་པར་འདོད་པས་དེ་འདྲས་བཙལ་བའི་དོན་ཡོད་པར་ཡང་འདོད་ལ་དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་ཡང་སྨྲ་སྟེ་དེ་ཙམ་ཞིག་ཐ་སྙད་དུ་མེད་ན་རྒྱུ་འབྲས་སོགས་གཏན་མི་རུང་ངོ་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །འོ་ན་འདི་པའི་ལུགས་ཀྱིས་དོན་དམ་པར་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱོད་པའི་མཚམས་གང་ནས་འཛིན་ཞེ་ན། འདིས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མིང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པའི་ཡོད་པར་མི་འདོད་པས་ཐ་སྙད་པའི་དབང་པོ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྣང་ཞེན་གྱི་ཡུལ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པའི་དོན་ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་དབང་གིས་ བཞག་པ་མིན་པར་དོན་རང་གི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དབང་གིས་ཡོད་པ་ནི་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པ་དང༌། དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་འདོད་པས་དེ་འདྲ་བའི་ངོ་བོར་ཡོད་མེད་དཔྱོད་པ་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱོད་པར་འགྱུར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པ་དང་གྲུབ་མཐའི་དཔྱོད་ལུགས་དང་གྲུབ་མཐའ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱོད་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་མ་ཤེས་ན། དཔྱོད་པའི་དོན་ཁས་ལེན་པ་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མི་འདོད་དོ་ཞེས་དབུ་མ་པ་གཉིས་ཀས་མང་དུ་བཤད་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་ཞིང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་འབྱེད་པ་ཡང་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བས་གཞན་དུ་ཞིབ་ཏུ་བཤད་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་དཔྱད་ནས་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི་གྲུབ་མཐས་བཞག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གཉིས་ཀས་ནི་དེ་ལྟར་མི་འཛིན་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པར་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་འདྲར་ཡོད་ན་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱིས་བཙལ་བའི་ཚེ་རྙེད་དགོས་ལ་དེ་འགོག་པ་ན་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་ཡང་འཐད་དོ། །སྔར་བསྟན་པའི་དཔྱོད་ཚུལ་དེ་ལྟར་བྱས་ན་མི་རྙེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་རྒྱུ་འབྲས་འཇོག་པ་ནི་ཐལ་འགྱུར་པ་མིན་པ་སུས་ཀྱང་མི་ཤེས་པས་དེ་ལྟར་དཔྱད་ནས་མ་རྙེད་པ་ལ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་རྒྱུ་འབྲས་སོགས་ཐམས་ཅད་བཀག་པ་འདི་ཡི་ལུགས་སུ་འཛིན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་སོ། །སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ལས་ཀྱང༌། འདི་རྟེན་འདི་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བའི། །འཇིག་རྟེན་ཚུལ་འདི་འགེག་མི་མཛད། །ཅེས་དང་རྩོད་ ཟློག་ལས་ཀྱང༌། ཐ་སྙད་ཁས་ནི་མ་བླངས་པར། །ངེད་ཅག་འཆད་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་ལུགས་ཀྱི་དོན་རིག་པ་ནི་མ་རིག་པས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བའི་ཡུལ་དེ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ཡུལ་དེ་ཡོད་པ་ལ་གནོད
Chinese
因此，他们认为不应考察是否真实存在，他们也认为寻找这样的事物是有意义的，并且他们也说这是由自己的特征所决定的。他们认为，如果没有这些世俗概念，因果等将完全不可能。那么，按照这些人的观点，从哪里开始确定考察是否真实存在的界限呢？因为他们不认为因果等事物是依靠名称的世俗概念而成立的，所以，对于世俗的感官意识等，对于显现执着的对境，对于不迷惑于以自己的本性存在的事物的意识，不是依靠如何显现的方式来确立，而是依靠事物自身存在的方式而存在，这就是真实存在。与此相反，他们认为存在于世俗之中。因此，从考察是否存在这样的自性开始，就会变成考察是否真实存在。如果不了解世俗之人与宗派的考察方式以及宗派之间是否真实存在的区别，那么，接受考察的意义，即使在世俗中也不被认可。中观派的两位大师对此多有阐述，但会产生很大的误解，并且区分世俗中存在与否的差别也非常困难，因此应从其他详细的阐述中了解。如前所述，通过考察而执着于存在，这仅仅是宗派所设定的，因此，与生俱来的两种我执不会那样执着，但会执着于以自己的本性存在。因此，如果存在于那样的事物中，那么在考察者寻找时必须找到，如果否定它，那么考察后否定也是合理的。如果按照先前所示的考察方式进行，那么没有人不知道，安立以不可得的自性空性的因果，不是应成派。因此，如果经过如此考察而没有找到，就认为考察者的理智否定了一切因果等，这是非常不合理的。在《七十空性论》中也说：“此依此而生，不坏世间法。”在《诤论止息论》中也说：“若不取世俗，我等不宣说。”如是宣说。第二，如此一来，了解事物真实状态的智慧，就是觉悟到无明所执着的对境是不存在的。而这会损害对境的存在。
English
Therefore, they believe that it should not be examined whether it truly exists, they also believe that it is meaningful to search for such things, and they also say that it is determined by its own characteristics. They believe that if there are no such worldly concepts, causality etc. will be completely impossible. So, according to these people's view, from where should the boundary of examining whether it truly exists be determined? Because they do not think that causality etc. are established by the worldly concept of names, therefore, for worldly sensory consciousness etc., for the objects of appearance and attachment, for the consciousness that is not confused about the existence of its own nature, it is not established by how it appears, but exists by the way things exist themselves, this is truly existing. Conversely, they believe that it exists in the mundane. Therefore, starting from examining whether there is such a nature, it will become examining whether it truly exists. If you do not understand the difference between the way worldly people and philosophical schools examine, and whether philosophical schools truly exist, then accepting the meaning of examination is not recognized even in the mundane. The two great masters of Madhyamaka have elaborated on this a lot, but it will cause great misunderstandings, and it is also very difficult to distinguish the difference between existence and non-existence in the mundane, so it should be understood from other detailed elaborations. As mentioned earlier, clinging to existence through examination is only what is set by the philosophical school, therefore, the two innate ego-grasps will not cling to it that way, but will cling to existing with their own nature. Therefore, if it exists in such a thing, then it must be found when the examiner searches, and if it is negated, then it is reasonable to negate it after examination. If the method of examination shown earlier is followed, then no one does not know that establishing causality with the emptiness of unobtainable nature is not Prasangika. Therefore, if after such examination it is not found, it is considered that the examiner's intellect negates all causality etc., which is very unreasonable. In the "Seventy Stanzas on Emptiness" it is also said: "This arises from this, it does not destroy the worldly dharma." In the "Refutation of Disputes" it is also said: "If we do not take the mundane, we will not speak." Thus it is said. Second, in this way, the wisdom of understanding the true state of affairs is to realize that the object grasped by ignorance does not exist. And this will harm the existence of the object.
Tibetan
་བྱེད་དང་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། ཡུལ་བདག་གཉིས་ལས་ཡིད་ཚུར་བསྡུས་པ་ཙམ་ཞིག་གོམས་པ་ལས་མི་སྐྱེ་སྟེ། བརྒྱ་པ་ལས། ཡུལ་ལ་བདག་མེད་མཐོང་ན་ནི། །སྲིད་པའི་ས་བོན་འགག་པར་འགྱུར། ཞེས་བདག་ཏུ་བཟུང་བའི་ཡུལ་གྱི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་དགོས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡིད་བདག་གཉིས་ལ་མ་ཞུགས་པ་དང་བདག་མེད་གཉིས་ལ་ཞུགས་པའི་ཁྱད་པར་ཕྱེད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡང་ཐོག་མར་གང་ཟག་གི་བདག་དང་བདག་གི་བར་འཛིན་པའི་མ་རིག་པའི་ཡུལ་མེད་པར་གཏན་ལ་དབབ་དགོས་ལ་དེ་ཡང་རབ་བྱེད་བཅོ་བརྒྱད་པས་སྟོན་ནོ། །དེ་ལྟར་གང་ཟག་ལ་རང་བཞིན་བཀག་པ་ན་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ནས་འདིར་འོང་བ་དང་འདི་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བ་པོ་དང་ལས་དགེ་མི་དགེའི་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པས་དེ་མི་འཐད་དོ་སྙམ་པ་འགོག་པ་ལ་འགྲོ་འོང་དང་བྱེད་པ་པོ་བརྟག་པ་གཉིས་སོ། །ཕྱི་མར་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་དང་བླང་བྱ་ཡང་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་པ་ལ་རང་བཞིན་མེད་ན་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོར་མི་རུང་སྙམ་པ་འགོག་པ་ལ་སྔ་རོལ་ན་གནས་པ་བརྟག་པའོ། །དེ་ནས་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་སྒྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་དཔེ་རྟགས་གཉིས་ལས་དཔེ་དགག་པ་ནི་བཅུ་བའོ། །འཁོར་བ་ཡོད་པས་འཁོར་བ་པོ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པས་དེ་གང་ དང་ལྡན་པའི་བདག་ཡོད་དོ་ཞེས་པའི་རྟགས་འགོག་པ་ལ་བཅུ་གཅིག་པ་དང་བཅུ་གཉིས་པའོ། །དེ་ནས་ཆོས་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་མ་རིག་པའི་ཡུལ་འགོག་པ་ལ་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་ལ་སྐྱེ་བ་འགོག་པ་ནི་དང་པོའོ། །ལུང་ལས་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ཡོད་པར་གསུངས་པས་རང་བཞིན་ཡོད་དོ་སྙམ་པ་འགོག་པ་ལ་སྐྱེ་མཆེད་བརྟག་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་མོ། །དེ་ནས་དེ་གསུམ་གྱི་རྟེན་ཅན་གྱི་ཆགས་སོགས་དང་འདུས་བྱས་སུ་མཚོན་པའི་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་འཇིག་གནས་པ་དང་དེའི་རྒྱུ་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པས་དེ་གསུམ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་འགོག་པ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་ཆགས་པ་བརྟག་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་མོ། །བརྒྱད་པ་འདི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་རང་བཞིན་འགོག་པ་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱར་དུ་རུང་ངོ། །འདུ་བྱེད་བརྟག་པས་ནི་གང་ཟག་དང་ཆོས་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་དངོས་པོ་ཙམ་གྱིས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་བསྟན་ནོ། །དེ་ནས་གང་ཟག་དང་ཆོས་སོ་སོར་ཕྱེ་བ་དང་མ་ཕྱེ་བར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་བཀག་པ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཕྲད་པ་བསྟན་པ་དང་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ
Chinese
是从有和无的论证方法确定而产生的。仅仅习惯于从境和有者两者收摄心意是不会产生的。如《百论》中说：“若见境无我，则有生之种子将灭。”因为经中说必须了悟所执境的无我。因此，应当区分心未涉入有者和涉入无我二者的差别。其中，首先必须确定补特伽罗之我和我所的执着境是不存在的，这由第十八品来阐述。如此遮止了补特伽罗的自性后，若认为有从他世来此世、从此世去他世者，以及有善与非善业的作者，那是不合理的，为了遮止这种想法，所以有“去来”和“作者”二品的观察。之后，为了像业和作者一样，显示取者和所取也是无自性的，为了遮止若无自性则不能成为取者的想法，所以有“先前存在”的观察。之后，为了成立取者，在成立的例子和理由二者中，驳斥例子的是第十品。为了驳斥“因为有轮回，所以有轮回者；因为有痛苦，所以有与痛苦相应的我”的理由，所以有第十一品和第十二品。之后，为了遮止执着法之我的无明境，首先是遮止内外诸法的生。因为经中说有处、蕴和界，所以认为有自性，为了遮止这种想法，所以有“处观察”等三品。之后，为了遮止以彼等三者为所依的贪等以及以有为法为代表的生、灭、住的自性，以及彼等的因——业和作者，所以有“贪欲和贪着观察”等三品。第八品可以用于遮止补特伽罗和我法的自性二者。以“行观察”则是不区分补特伽罗和法，仅仅以事物显示自性空。之后，为了遮止区分和不区分补特伽罗和法的事物自性，显示了作为成立自性存在的论证——诸法的相遇，以及产生的原因、近取因和从一到一。
English
It arises from being determined by the reasoning of proofs of existence and non-existence. It does not arise merely from being accustomed to withdrawing the mind from the two, object and possessor. As the "Hundred Treatises" says: "If one sees the selflessness of objects, then the seed of existence will be extinguished." Because it is said in the sutras that one must realize the selflessness of the object that is grasped as self. Therefore, one should distinguish the difference between the mind not engaging in the two, the possessor and engaging in the two, selflessness. Among these, first, one must determine that the object of ignorance that grasps the self of the person and what belongs to the self does not exist, and this is explained by the eighteenth chapter. In this way, after negating the inherent nature of the person, if one thinks that there are those who come from the other world to this world and go from this world to the other world, and that there are doers of good and non-good deeds, then that is unreasonable. In order to negate this thought, there are the two chapters of "Investigation of Going and Coming" and "Doer." Afterwards, in order to show that the taker and the taken are also without inherent nature, just like actions and the doer, in order to negate the thought that if there is no inherent nature, then one cannot become a taker, there is the investigation of "Existing Previously." Afterwards, in order to establish the taker, among the two, the example and the reason for establishing, the tenth chapter refutes the example. In order to refute the reason that "because there is samsara, therefore there is a samsaric being; because there is suffering, therefore there is a self that corresponds to suffering," there are the eleventh and twelfth chapters. Afterwards, in order to negate the object of ignorance that grasps the self of phenomena, the first is to negate the arising of internal and external phenomena. Because it is said in the sutras that there are sense bases, aggregates, and elements, therefore one thinks that there is inherent nature. In order to negate this thought, there are the three chapters of "Investigation of Sense Bases," and so on. Afterwards, in order to negate the inherent nature of attachment and so on, which are dependent on those three, and the characteristics of arising, ceasing, and abiding, which are represented by conditioned phenomena, and their cause—actions and the doer—there are the three chapters of "Investigation of Desire and Attachment," and so on. The eighth chapter can be applied to both negating the inherent nature of the person and the phenomena. By the "Investigation of Actions," the emptiness of inherent nature is shown merely by things, without distinguishing between the person and the phenomena. Afterwards, in order to negate the inherent nature of things, whether distinguishing or not distinguishing between the person and the phenomena, it shows the encounter of phenomena as the proof for establishing inherent existence, as well as the cause of production, the immediate cause, and from one to one.