Tibetan
འི་ལུགས་ནི་ཁྱད་པར་སྔ་ཕྱི་གཉིས་གང་རུང་གཅིག་སྦྱར་ན་གཉིས་པ་མི་དགོས་པས་དེ་གཉིས་འདྲ་བར་བཞེད་ཀྱི་དགག་བྱ་ལ་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་མི་སྦྱོར་བ་ཡང་མིན་ལ་དེ་གཉིས་གང་ཡང་མ་སྦྱར་བར་སྐྱེ་བ་སོགས་འགོག་ནུས་པ་ཡང་མི་བཞེད་དོ། །དེ་ཡང་འཇུག་འགྲེལ་ལས། གཟུགས་བརྙན་རང་བཞིན་མེད་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡང་ཤེས་བཞིན་དུ་མཁས་པ་སུ་ཞིག་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལས་ཐ་དད་མེད་པར་གནས་པ་རྣམས་ཡོད་པ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་དམིགས་པས། རང་བཞིན་དང་བཅས་པར་ངེས་པར་བྱེད་དེའི་ཕྱིར་ཡོད་པར་དམིགས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་དོ། ཞེས་ཡོད་པ་ཙམ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་གཞིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཕྱེའོ། །དེ་དག་མ་ཕྱེད་ན་དངོས་པོ་ཡོད་ཕྱིན་ཆད་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་དང་རང་གི་ངོ་བོས་མེད་ཕྱིན་ཆད་ཡེ་མེད་དུ་སོང་ནས་སྒྲོ་འདོགས་དང་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་ལས་མི་འདའ་སྟེ་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། དངོས་པོ་དངོས་པོ་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་ལྟར་ན་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་དངོས་པོ་དེའི་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་སྲིད་དུ་དེ་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོ་ ཡང་ཡིན་པ་ཉིད་ལ། གང་གི་ཚེ་རང་གི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་དངོས་པོ་དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་བོང་བུའི་རྭ་དང་འདྲ་བས་གཉིས་སུ་སྨྲ་བ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་འདིའི་མངོན་པར་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འགྲིག་དཀའ་བར་འགྱུར་རོ། ཞེས་སོ། །དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོས་མེད་པས་ཡོད་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་དེ་ཉིད་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་འཇོག་ནུས་པས་མེད་མཐའ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་བ་ནི་སློབ་དཔོན་འདི་གཉིས་ཀྱིས་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་བཀྲལ་བའི་ཁྱད་ཆོས་སུ་སྣང་བས་ཡོད་པ་གཉིས་དང་མེད་པ་གཉིས་ཕྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེའོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་དང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་མིན་པའི་ཡོད་པ་གཉིས་ནི་འདྲ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་ཡོད་པར་བཞག་པར་གསུངས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་ལུགས་ནི། ངས་ལས་བསགས་སོ། །འབྲས་བུ་མྱོང་ངོ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་འདི་ལ་ཐ་སྙད་བཏགས་པའི་གཞི་དེ་ཇི་འདྲ་ཞིག་ཏུ་ཡོད་བཙལ་བ་ན། མིག་རྣ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་བ་དང་ཚོགས་པ་ཡང་ང་མིན་ལ་དེ་དག་ལས་དོན་གཞན་ན་ཡང་ང་མེད་པ་ནི་གང་ཟག་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་ཚུལ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་ཡིན་ཀྱང་ངས་མཐོང་བ་སོགས་མེད་ན་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་གནོད་པས་ཡོད་པར་ནི་གྲུབ་ལ་དོན་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་མ་སོང་བ་ན་ཐ
Chinese
其宗派认为，先后两种差别，任一结合，则不需要第二种，故认为二者相同，但并非不将胜义的差别施加于所破，也不认为不结合二者中的任何一个就能遮止生等。如《入行论释》中说：影像无自性的因和果的形态安立，也是明知，哪位智者会将色和受等，安住在与因和果无有他异之处，仅仅执著为存在，必定会确定为具有自性，因此，虽然执著为存在，但并非以自性而生。此处区分了仅仅存在和以自性存在的基础差别。若不区分这些，则事物存在之后，便有自己的体性，自己的体性不存在之后，便会完全消失，从而无法超出增益和诽谤的二边，如《百论释》中说：如果按照说事物实有存在者的观点，那么只要该事物的存在是真实存在的，那么它也同样是自己的体性。当它失去自己的体性时，由于该事物对它来说完全不存在，就像驴角一样，因为它没有超出二说，所以此处的显现意欲全部难以成立。因此，以自己的体性不存在，从而脱离一切有边，并且能安立其无自性的因果，从而脱离一切无边，这似乎是两位论师阐释圣者意趣的特点，因此区分两种有和两种无非常重要。以自相存在和以名言的权势假立的两种有是相同的，而一切世俗中存在的事物，都说是以名言的权势而存在，关于以名言的权势而安立的方式是：我积累了业，我感受果报，对于施加这种名言，寻找这个名言施加的基础是如何存在的呢？眼耳等各自以及集合也不是我，并且在这些之外也没有我，这是补特伽罗以自性而无的方式。虽然如此，如果我没有看见等，则会被名言量的妨害，因此成立为存在，但由于没有成为事物自己的体性而……
English
Their tenet is that if either the earlier or later distinction is combined, the second is not needed, so they consider the two to be the same, but it is not that they do not apply the ultimate distinction to what is to be refuted, nor do they think that without combining either of the two, they can prevent arising, etc. As it says in the commentary on the Engaging in the Bodhisattva Deeds: 'The establishment of the form of cause and effect of an image without inherent existence is also knowingly, which wise person would regard form and feeling, etc., as abiding without difference from cause and effect, merely as existing, and would surely determine them to be with inherent existence, therefore, although they are regarded as existing, they do not arise by inherent existence.' Here, the difference between merely existing and existing by inherent existence is distinguished. If these are not distinguished, then once a thing exists, it has its own essence, and once its own essence does not exist, it completely disappears, thus not exceeding the two extremes of superimposition and denial, as it says in the commentary on the Hundred Treatises: 'If according to the view of those who say that things really exist, then as long as the existence of that thing is truly existent, so is its own essence. When it loses its own essence, since that thing does not exist at all for it, it is like a donkey's horn, because it does not exceed the two sayings, so all the manifest intentions here are difficult to establish.' Therefore, not existing by its own essence, thus being free from all extremes of existence, and being able to establish its cause and effect without inherent existence, thus being free from all extremes of non-existence, this seems to be the characteristic of these two teachers explaining the intention of the noble ones, therefore it is very important to distinguish between the two existences and the two non-existences. The two existences, existing by their own characteristics and merely established by the power of convention, are the same, and all things that exist in the conventional world are said to exist by the power of convention, regarding the way of establishing by the power of convention: 'I have accumulated karma, I experience the results,' for applying this convention, searching for how the basis on which this convention is applied exists? The eyes, ears, etc., individually and collectively are not me, and there is no me outside of these, this is the way in which the person is without inherent existence. Although this is the case, if I do not see, etc., then it will be harmed by the measure of convention, therefore it is established as existing, but since it has not become the essence of the thing itself...
Tibetan
་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་ཡོད་པར་འགྲུབ་བོ། །ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་ཞེས་པའི་ཙམ་གྱི་སྒྲས་ཀྱང་དོན་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་གཅོད་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་མི་གཅོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཙམ་གྱི་སྒྲས་ཀྱང་མིང་མིན་པའི་དོན་ཡོད་པ་དང་དོན་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡང་མི་གཅོད་ལ་མིང་གིས་གང་བཏགས་ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་སྟོན་པ་ཡང་མིན་གྱི་དོན་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་གཅོད་དོ། །དེས་ན་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཐ་སྙད་གདགས་པ་མ་གཏོགས་པར། །གང་ཞིག་ཡོད་དམ་མེད་འགྱུར་བའི། །འཇིག་རྟེན་དོན་དུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་ཡོད་པར་བཞག་པ་མིན་པའི་སྲིད་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་གང་བཞག་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །དེ་ཡང་མཆོད་སྦྱིན་གྱིས་གཟུགས་མཐོང་ཞེས་པ་དང་མཆོད་སྦྱིན་རྫས་ཡོད་ཀྱིས་མཐོང་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་བཏགས་པའི་བཏགས་སའི་དོན་དེ་ཇི་ལྟར་ཡོད་བཙལ་བས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་རྙེད་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་ཀྱང་། སྔ་མས་མཐོང་བ་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པ་ལ་ཚད་མས་གནོད་ལ་ཕྱི་མས་མཐོང་བ་ཚད་མས་དགག་ནུས་པས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་ལ་ཚད་མས་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་མེད་གཏན་མི་མཚུངས་སོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་རྫས་ཡོད་རིགས་པས་བཙལ་ན་རྙེད་དགོས་པས་དེས་མ་རྙེད་ན་དགག་ནུས་ལ་ཡོད་ཙམ་རིགས་པས་བཙལ་ན་རྙེད་དགོས་པ་མིན་པས་དེས་མ་རྙེད་པས་འགོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་དེ་ཡང་རིགས་པས་དཔྱད་མི་བཟོད་དང་རིགས་པས་གནོད་པ་དང་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་མ་རྙེད་པ་དང་དེས་བཀག་པ་གཉིས་སོ་སོར་ཕྱེད་པ་ལ་རག་ལས་ སོ། །གལ་ཏེ་བཙལ་ཞིང་དཔྱད་པ་ན་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱིས་ཡོད་པ་རྙེད་མི་སྲིད་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའི་དོན་དེ་ལྟར་ཁས་མི་ལེན་ན། འཇིག་རྟེན་ན་སྐྱེས་སམ་མ་སྐྱེས་འོངས་སམ་མ་འོངས་ཞེས་དཔྱོད་པ་ལ་གང་རུང་གཅིག་ཁས་ལེན་པ་དང་ཇི་ལྟར་མི་འགལ་སྙམ་ན། དེ་གཉིས་ནི་དཔྱོད་ལུགས་གཏན་མི་མཚུངས་ཏེ་འདི་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འོངས་པའི་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་དེ་ལ་དེ་ཙམ་གྱིས་མ་ཚིམ་པར་ཐ་སྙད་བཏགས་པའི་དོན་དེ་ཇི་འདྲ་ཞིག་ཏུ་ཡོད་བཙལ་བའི་དཔྱོད་ལུགས་མིན་ལ་སྔ་མ་དེ་ལྟར་དཔྱོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དཔྱོད་ལུགས་སྔ་མ་འདྲ་བས་དཔྱད་པའི་ཚེ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱིས་ཡོད་པར་རྙེད་པའི་དོན་ཁས་མི་ལེན་ལ་ཕྱི་མའི་དཔྱད་པའི་དོན་ཁས་བླངས་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་ཁས་མི་ལེན་པས་ག་ལ་མཚུངས། རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ནི་སྔར་ལྟར་དཔྱོད་པ་དེ་ཙམ་ནི་དེ
Chinese
通过名言的威力才能成立。通过名言的威力而安立的“仅仅”一词，并不能断除以正量成立的自方之义。同样地，所说的“仅仅是命名”的“仅仅”一词，也不能断除非名之义存在以及以正量成立之义，也不是显示以名所安立的一切都在名言中存在，而是断除以自方之义存在。因此，《宝鬘论》中说：“除了名言的施设外，有什么存在或不存在的，在世间有什么意义？”如是所说，不是以名言的威力而安立存在的，但也不是以名言的威力所安立的一切都存在。也就是说，如同“通过祭祀能见到形象”和“通过祭祀的实有物能见到”这两种名言安立的所安立之义，无论如何寻找也找不到丝毫差别，但是，前者所见的在名言中不存在，会被正量损害，而后者所见的能被正量遮破，因为在名言中存在的会被正量损害，所以在名言中存在与否是完全不同的。其中的理由是，如果以理智寻找实有，就必须找到，如果找不到，就能遮破，而仅仅存在以理智寻找不一定需要找到，因此，即使找不到也不能遮止。这种方式也取决于区分以理智无法审查、以理智损害、以理智无法找到以及被理智遮止这二者。 如果寻找和审查时，审查者不可能找到存在，因此不承认世间名言中存在的意义，那么，在世间审查已生或未生、已来或未来时，承认其中任何一个与如何不相违呢？这二者的审查方式完全不同，因为这并不是对安立的生和来的名言不满足，而是寻找安立名言的意义是如何存在的审查方式，而前者是那样审查的缘故。因此，以相似的前一种审查方式审查时，不承认审查者能找到存在的意义，即使承认后一种审查的意义，也不承认以自方存在，怎么能相同呢？自续派们像以前一样审查的仅仅是那
English
It is through the power of terminology that it is established. The word "merely" in "merely established by the power of terminology" does not negate the self-entity of the meaning that is established by valid cognition. Similarly, the word "merely" in "merely named" does not negate the existence of a meaning that is not a name, nor does it negate the meaning that is established by valid cognition. It also does not show that everything named by a name exists in terminology, but it does negate existence by its own entity. Therefore, as it is said in the Ratnavali, "Apart from the imputation of terminology, what exists or does not exist? What is the meaning in the world?" As it is said, even if it is not established as existing by the power of terminology, it is not the case that everything established by the power of terminology exists. That is, even though there is no difference in how one searches for the meaning of what is established by the terminology of "seeing form through sacrifice" and "seeing through the substance of sacrifice," one cannot find even a little bit. However, the former, seeing that it does not exist in terminology, is harmed by valid cognition, while the latter, seeing that it can be refuted by valid cognition, is harmed by valid cognition because what exists in terminology is harmed by valid cognition. Therefore, existence and non-existence in terminology are completely different. The reason for this is that if one searches for substance with reason, one must find it, and if one does not find it, one can refute it. However, merely existing does not necessarily require finding it with reason, so even if one does not find it, one cannot prevent it. This method also depends on distinguishing between what cannot be examined by reason, what is harmed by reason, what cannot be found by reason, and what is prevented by it. If, when searching and examining, it is impossible for the examiner to find existence, and therefore one does not accept the meaning of existence in worldly terminology, then how is it not contradictory to accept any one of them when examining whether one is born or unborn, come or not come in the world? The methods of examining these two are completely different, because this is not being satisfied with the terminology of birth and coming that has been established, but rather it is the method of examining how the meaning of the established terminology exists, whereas the former is examining in that way. Therefore, when examining with a similar former method of examination, one does not accept the meaning of existence that the examiner can find, and even if one accepts the meaning of the latter examination, one does not accept existence by one's own entity. How can they be the same? The Autonomists examine in the same way as before, and that is only that.