Tibetan
ས་མ་བསླད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པའི་ཆེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་སྤྲོས་པའི་སྣང་པ་གང་ཡང་མ་མཐོང་བའི་ཚུལ་གྱིས་རང་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ་དེ་འདྲ་བ་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །དེས་ན་སྐྲ་ཤད་འཛག་སྣང་ཅན་གྱིས་དེར་སྣང་བ་ལོག་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྐྲ་ཤད་མེད་པ་མ་རྟོགས་ཀྱང་སྐྲ་ཤད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་དོན་མ་རྟོགས་པ་མིན་པ་བཞིན་དུ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་ཀྱང་གཉིས་སྣང་ལོག་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པས་སྟོང་པའི་དོན་དམ་མི་རྟོགས་པ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཞི་བ་ནི་རབ་རིབ་མེད་པས་སྐྲ་ཤད་མ་མཐོང་བ་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་རྣམས་སྤྲོ་བར་བྱེད་པའི་སྤྲོས་པ་ངག་གིས་མ་སྤྲོས་པ་སྟེ་མ་བརྗོད་པ་ནི་གསུམ་པའོ། །བཞི་པ་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་དུས་སུ་ནི་དེ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། མདོ་ལས་དོན་དམ་པའི་བདེན་ པ་གང་ཞེ་ན། གང་ལ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡང་མེད་ན་ཡི་གེ་རྣམས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་གསུངས་སོ། །ལྔ་པ་དོན་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ནི་ཆོས་གཅིག་དོན་དམ་པར་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་དེར་ཆོས་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཚུངས་པས་དོན་དམ་པར་དོན་སོ་སོ་བ་མེད་པ་སྟེ། བདེན་པ་གཉིས་ལ་འཇུག་པ་ལས། འཇམ་དཔལ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ནི་གང་ཡིན་འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། ལྷའི་བུ་དོན་དམ་པར་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་གཏན་མ་སྐྱེས་པ་གང་དུ་མཚུངས་པ་དེར་དོན་དམ་པར་མཚམས་མེད་པ་རྣམས་ཀྱང་མཚུངས་སོ། །ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་ལྔ་པོ་དེ་དག་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ་སྔ་མ་རྣམས་ཕྱི་མས་བཤད་པར་ཡང་རིག་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྒྱུ་གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་འབྱུང་བའི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རེ་ཞིག་རྒྱུ་དེ་ཉིད་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་བར་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དེ་ཉིད་འབྲས་བུར་འཕོས་པའི་རྟག་པ་མིན་ནོ། །ཡང་རྒྱུ་གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་འབྱུང་བའི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་དེ་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དུ་ཡོད་པའང་མིན་ཏེ། གཞན་ཡིན་ན་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པ་འགལ་བས་རྒྱུ་མེད་པར་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་རྒྱུ་ལས་མི་འབྱུང་བའི་སྒོ་ནས་རྒྱུའི་རྒྱུན་ཆད་པ་ཡང་མིན་ནོ། །དེ་
Chinese
未被玷污的真如智慧生起之大。真如以未见任何戏论显现之方式，由自己证悟，如是者即是真如。因此，如同患有毛发乱坠幻觉者，虽未以彼显现颠倒之方式了悟无毛发乱坠，但并非不了悟毛发乱坠之空性意义。同样，异生凡夫虽未以二取显现颠倒之方式了悟真如，但因自性存在故，并非不了悟空性之胜义谛。第二，寂静是指如无翳障不见毛发乱坠般，远离自性存在之自性。因此，使诸义增长之戏论，以语言未戏论，即未言说，是为第三。第四，无分别念是指分别念是心之运行，而真如现前之时，则远离彼。经中云：何为胜义谛？若无心之运行，何况文字？如是说。第五，无异义是指一法在胜义谛中如何，一切其他法亦与之相同，故在胜义谛中无有各别之义。于入二谛中云：文殊，何为真实之结合？文殊言：天子，于胜义谛中，如是性、法界与永不生者何处相同，于胜义谛中，无间罪等亦相同。如是广说。如是，此五义是真如之体性，亦应知前者由后者解释。第二是：依赖何因而生之果，暂时并非与彼因在自性上为一，因一切所生与能生将成一体之故。因此，因本身并非转变为果之常法。又，依赖何因而生之果，亦非与彼因在自性上为异，若异，则与依赖因相违，故亦将成无因生。因此，果并非从因不生之门径而断绝因之相续。此
English
The greatness of the arising of the untainted Suchness wisdom. The Suchness is realized by oneself in a way that no appearance of elaboration is seen, and such is the Suchness. Therefore, just as one with the illusion of falling hair does not realize the absence of falling hair in the way that it appears, but does not fail to realize the meaning of emptiness of falling hair. Similarly, ordinary beings, although they do not realize Suchness in the way that dualistic appearances are reversed, do not fail to realize the ultimate truth of emptiness because it exists by its very nature. Secondly, peace is the absence of inherent nature, like not seeing falling hair without cataracts. Therefore, the elaboration that expands meanings, the non-elaboration of speech, that is, the unspoken, is the third. Fourth, non-conceptualization is that conceptualization is the movement of the mind, and when Suchness is manifest, it is separated from it. The sutra says: What is the ultimate truth? What need is there to mention letters if there is no movement of the mind? So it is said. Fifth, the absence of different meanings is that one dharma is the same in ultimate truth as all other dharmas, so there is no separate meaning in ultimate truth. In Entering the Two Truths it says: Manjushri, what is true union? Manjushri said: Son of the gods, in ultimate truth, where Suchness, the Dharmadhatu, and the unborn are the same, in ultimate truth, the uninterrupted ones are also the same. So it is said extensively. Thus, these five meanings are the characteristics of Suchness, and it should also be understood that the former are explained by the latter. The second is: The result that arises depending on what cause is not, for the time being, one with that cause in its own nature, because all that is produced and that produces would become one. Therefore, the cause itself is not the permanence of transforming into the result. Also, the result that arises depending on what cause is not different from that cause in its own nature, because if it were different, it would contradict dependence on the cause, and therefore it would also arise without a cause. Therefore, the continuity of the cause is not cut off by the gate of the result not arising from the cause. This
Tibetan
ལྟར་ན་རྟེན་འབྱུང་གི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་རྒྱུ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་གཅིག་ཐ་དད་གང་དུ་ཡང་ མ་གྲུབ་ལ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རྒྱུ་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་སྐྱོན་གཉིས་དང་བྲལ་བར་གྲུབ་སྟེ། འདི་ནི་རྒྱུ་འབྲས་མིན་བའི་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་ལའང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་བའི་གཅིག་ཐ་དད་དང་རྟག་ཆད་གཉིས་སྤོང་བའི་སྒོར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལྔ་པ་ནི། སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་པ་སྐྱོབ་པ་དང་མགོན་མེད་པའི་སྐྱབས་དང་མགོན་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱི་བསྟན་པ་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩི་རྒ་བ་དང་འཆི་བ་གཏན་ནས་གཅད་པ་དེ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་དང་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་གཅིག་པ་དང་དོན་ཐ་དད་པ་མིན་ཞིང་ཆད་པ་དང་རྟག་པ་ཡང་མིན་པ། ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའི་དོན་དམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་གསལ་བར་བྱེད་པ་འདི་ཡིན་ལ་དེས་ན་བདུད་རྩི་དེ་འབད་པ་ཆེན་པོས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །ཉན་ཐོས་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ནའི་བདུད་རྩི་འདི་ལ་ཐོས་བསམ་བསྒོམ་པའི་རིམ་གྱིས་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་གསུམ་གྱི་བདུད་རྩི་ཉེ་བར་སྤྱད་པས་ངེས་པ་ཁོ་ནར་རྒ་ཤི་ཟད་པའི་མྱང་འདས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩི་དེ་ཐོས་ཀྱང་དགེ་རྩ་མ་སྨིན་པས་ཚེ་འདིར་ཐར་བ་མ་ཐོབ་ན་ནི་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་སྔོན་གྱི་རྒྱུའི་སྟོབས་ལས་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། བརྒྱ་པ་ལས། དེ་ཉིད་ཤེས་པས་གལ་ཏེ་འདིར། །མྱ་ངན་འདས་པ་མ་ཐོབ་ཀྱང༌། །སྐྱེ་བ་ཕྱི་མར་འབད་མེད་པར། །ངེས་པར་འཐོབ་འགྱུར་ལས་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་ ཤོག་ལྷེབ་ ༤༠༡ ནས་ ༥༠༠ བར། གཞན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟེན་པ་པོའི་རྐྱེན་དང་ཕྲད་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་དེ་དང་ཕྲད་པའི་ངེས་པ་མེད་པས་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་མྱང་འདས་འཐོབ་པར་མ་ངེས་སོ་སྙམ་ན། ཅི་སྟེ་ཡང་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་སད་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་འཇིག་རྟེན་དུ་མ་བྱུང་ཞིང་ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་ཟད་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ཀྱང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་འདུ་འཛི་དང་སྟེན་པ་མེད་པའམ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཚོལ་བའི་སྟེན་བ་མེད་པ་ཙམ་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བས་མྱང་འདས་ངེས་པ་ཁོ་ནར་འཐོབ་བོ། །དེ་དག་ནི་ཐེག་པ་དམན་པའི་རིགས་ཅན་ལ་དོན་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཚུལ་ཡིན་ལ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་རྣམས་ལ་ལམ་འདིས་ལམ་གཞན་གྱི་མིག་བྱས་ནས་ཐར་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འཁྲིད་པ་དང་འདས་ཟིན་པ་ན་ཕ
Chinese
如果按照这样，以缘起的理由，果和因在自性上既不是一也不是异。 因为这个原因，成立了因远离常和断两种过失。要知道，这对于所有不是因果的依仗而安立的事物，也是以自性成立的一异和常断二者皆可避免的途径。第五，拯救世间者佛陀，以及成为无依怙者的依怙和怙主们的教法，那断除衰老和死亡的殊胜的甘露是：如前所说，所有依仗而生和依仗而安立的法，在本体上既不是意义相同也不是意义相异，也不是断灭和常有，这个阐明甚深究竟胜义谛的道理，因此要以巨大的努力来成办这个甘露。对于听闻声闻乘佛法的究竟甘露，以听闻、思维、修行的次第而精进的人们，通过近于实行戒律、禅定和智慧这三种学说的甘露，必定能够获得衰老死亡止息的涅槃。如果听闻了佛法甘露，但因为善根尚未成熟，今生没有获得解脱，那么在来世，由于先前之因的力量，必定会成就。如《百论》中所说：“如果知晓此理，即使在此世没有获得涅槃，来世也会不费力气，必定能够获得，如业力一般。”如果来世 （页码401至500） 遇到奉行真如者的因缘，或许可以这样，但是没有遇到这种因缘的确定性，因此不能确定来世一定能获得涅槃。如果又想，即使来世圆满觉悟之因的诸佛没有降临世间，而且声闻也已灭尽，但是，缘觉的智慧仅仅是没有愦闹和奉行，或者没有寻求善知识的奉行，就能极度增长，因此必定能够获得涅槃。这些是对小乘种性者来说会变成重大意义的方式。对于大乘行者来说，这条道路可以作为其他道路的眼睛，引导他们到达解脱之城，并且在度过之后
English
If so, by the reasoning of dependent origination, the result is neither one nor different in nature from the cause. For that reason, it is established that the cause is free from the two faults of permanence and annihilation. It should be understood that this is also the way to avoid both oneness and otherness, permanence and annihilation, which are established by nature for all things that are established in reliance, which are not cause and effect. Fifth, the teachings of the Buddhas who save the world and become the refuge and protector of the helpless, the nectar of the sacred Dharma that completely cuts off old age and death, are: As mentioned before, all phenomena that arise in dependence and are established in dependence are neither identical in essence nor different in meaning, nor are they annihilation or permanence. This clarifies the profound ultimate truth, so that nectar should be accomplished with great effort. For those who diligently enter into the order of hearing, thinking, and meditating on the ultimate nectar of the Dharma of the Hearers, by closely practicing the nectar of the three trainings of morality, concentration, and wisdom, they will surely attain the cessation of old age and death, Nirvana. If one hears the nectar of the Dharma, but does not attain liberation in this life because the roots of virtue have not yet matured, then in the next life, due to the power of previous causes, it will surely be accomplished. As it is said in the Hundred Treatises: "If one knows this, even if one does not attain Nirvana in this life, one will surely attain it effortlessly in the next life, like karma." If in the next life (Pages 401 to 500) one encounters the conditions of those who practice suchness, it may be so, but there is no certainty of encountering such conditions, so it is not certain that one will attain Nirvana in the next life. If one also thinks that even if the Buddhas who perfect the cause of awakening do not come into the world in the next life, and the Hearers have also perished, the wisdom of the Solitary Buddhas will increase greatly merely by not being disturbed and practicing, or by not seeking the practice of a virtuous friend, so one will surely attain Nirvana. These are the ways in which it becomes of great importance to those of the Lesser Vehicle lineage. For those of the Great Vehicle, this path can serve as the eye of other paths, leading them to the city of liberation, and after passing through