Tibetan
རྣམས་མི་དགེ་བ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་མདོ་སྡེ་འགའ་ཞིག་ཏུ་བདག་གོ་ཞེས་ཀྱང་བཏགས་པར་གྱུར་པ་སྟེ་བདག་ཡོད་པར་བཞག་གོ །གང་དག་དགེ་བ་བྱེད་ཅིང་མི་དགེ་བ་ལས་ལོག་པ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དམ་པོས་བཅིངས་པ་བྱ་སྲད་བུ་ཤིན་ཏུ་རིང་བས་བརྟོད་པ་ལྟར། ཤིན་ཏུ་རང་བར་ཕྱིན་ཀྱང་ཁམས་གསུམ་ལས་འདས་ནས་ཐར་བའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འགྲོ་མི་ནུས་པའི་གདུལ་བྱ་བར་མ་དེ་དག །འཇིག་ལྟ་ལྷོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་མྱང་འདས་ལ་འདུན་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་མདོ་ཁ་ཅིག་ཏུ་བདག་མེད་དོ་ཞེས་ཀྱང་བསྟན་པར་གྱུར་ཏོ། །གང་དག་སྔོན་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཆོས་ཟབ་མོ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པའི་ས་བོན་སྨིན་པ་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའི་གཏིང་དཔོག་ནུས་པའི་གདུལ་བྱ་མཆོག་ལ་ནི། བདག་འགའ་དང་བདག་མེད་པ་འགའ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཀྱང་བསྟན་ནོ། །འོད་སྲུངས་ཀྱིས་ཞུས་པ་ལས་ཀྱང༌། འོད་སྲུངས་བདག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མཐའ་གཅིག་གོ །བདག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མཐའ་གཉིས་པའོ། །མཐའ་དེ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཟུགས་མེད་པ་བསྟོན་དུ་མེད་པ་རྟེན་མེད་པ་སྣང་བ་མེད་པ་རྣམ་པར་རིག་པ་མེད་པ་གནས་མེད་པ་སྟེ། འོད་སྲུངས་འདི་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་དང༌། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ལྟར་བདག་དང་བདག་མེད་པ། །ཡང་དག་ཇི་བཞིན་དམིགས་སུ་མེད། །བདག་དང་བདག་མེད་ལྟ་བ་ནི། །དེ་ཕྱིར་ཐུབ་པ་ཆེན་པོས་བཟློག །མཐོང་དང་ཐོས་སོགས་ཐུབ་པ་ཡིས། །བདེན་མིན་བརྫུན་པ་མིན་པར་གསུངས། །ཕྱོགས་ལས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་འགྱུར་བས། །དེ་དག་གཉི་ག་དོན་དུ་མིན། ཞེས་སོ། །ཐ་སྙད་དུ་བདག་དང་བདག་མེད་གཉིས་ཀ་ཡོད་མོད་ཀྱང་དོན་དམ་པར་མེད་པས་ཡང་དག་པར་དམིགས་སུ་མེད་པ་དང་མཐུན་ཕྱོགས་བདག་མེད་དང་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་བདག་གཉིས་ཀ་དོན་དུ་མིན་ཞེས་གསུངས་སོ། །རིམ་པ་འདི་ནི་བརྒྱ་པ་ལས། བསོད་ནམས་མིན་པ་དང་པོར་བཟློག །བར་དུ་བདག་ནི་བཟློག་པ་དང༌། །ཐ་མར་ལྟ་ཞིག་ཀུན་བཟློག་པ། །གང་གིས་ཤེས་དེ་མཁས་པ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། བརྡ་སྤྲོད་པ་དག་ཇི་ལྟ་བུར། ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་དང་མཐུན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་སུན་མ་ཕྱུང་བར་ལས་གསོག་པ་དང་འབྲས་བུ་མྱོང་བའི་བདག་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ནི། ངན་འགྲོར་མི་ལྟུང་བ་དང་བདེ་འགྲོ་ལ་དགོད་པའི་ཕྱིར་དུ་ལས་འབྲས་ཀྱི་ངེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་ནས་དེ་འདྲ་བའི་བདག་མེད་པར་བསྟན་ཞིང་ཕུང་པོ་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་ཡུལ་སུན་མ་ཕྱུང་བ་ནི། འཇིག་ལྟ་ལྷོད་པར་བྱ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དྲུངས་འབྱིན་བྱེད་མིན་པས་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་གི་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་ གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་མེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ལམ་རྣམས་ཉོན་མོངས་ཟད་བྱེད་མིན་ནོ། །གང་ཟག་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་དང་དེ་བཀག་པ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོང་བ་གཉིས་ཀ་འགོག་པའི་གསུང་རབ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་བྱེད་པའི་ལམ་མོ། །དེ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་པའི་བྱེད་པ་པོའི་ཚིག་ཐོག་མར་བཏེན་ནས་བདག་གོ་ཞེས་ཀྱང་བཏགས་ཞེས་སོགས་ཀྱི་བྱ་བའི་ཚིག་གསུམ་དང་སྦྲེལ་བའི་བཤད་པ་ཡིན་ལ། ད་ནི་རྩ་བར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་པའི་བྱེད་པ་པོའི་ཚིག་བྱ་བའི་ཚིག་གསུམ་པ་ཉིད་དང་སྦྱར་བའི་སྒྲས་ཟིན་ལྟར་བཤད་ན། འདུས་བྱས་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་འཇིག་པ་རྣམས་ལ་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་མི་འཐད་པར་མཐོང་ནས་དེའི་རྟེན་དུ་གྲངས་ཅན་ལ་སོགས་པས་བདག་རྟག་པ་ཡོད་ཅེས་བཏགས་སོ། །རྒྱུ་ཚན་ལྟར་སྣང་གི་འཐད་པས་སྔ་མ་ནས་འདི་དང་འདི་ནས་ཕྱི་མར་འཁོར་བའི་གང་ཟག་མེད་པར་མཐོང་ནས་རྒྱང་པན་པས་དེ་འདྲ་བའི་བདག་མེད་དོ་ཞེས་ཀྱང་བསྟན་ནོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བདག་དང་བདག་མེད་པ་འགའ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཀྱང་བསྟན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བདག་དང་བདག་མེད་པ་གཉིས་ཀ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་ན་འོ་ན་ཅི་ཞིག་ཡོད་པར་བསྟན་ཞེ་ན། དོན་དམ་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡོད་ན་དེ་སྟོན་པར་འགྱུར་ནའང་དོན་དམ་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལྡོག་པ་སྟེ་ཡོད་པ་མིན་པ་དེའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་བསྟན་ནོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དོན་ དམ་པར་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་དམིགས་པ་ལྡོག་པས་སོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་མ་སྐྱེས་ཤིང་མ་འགགས་པའི་ཆོས་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་མཚུངས་པ་སྟེ་དེ་ཇི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་སྤྲོས་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགག་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་ཇི་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བས་སྤྲོས་པ་འགག་ཅེས། དྲིས་པའི་ལན་དུ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ་དེའི་ཚེ་རྐང་པ་ཐ་མ་གཉིས་ཀྱི་དོན་ནི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ལ་བྱའོ། །ཡང་ན་སྔར་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་མ་དམིགས་པས་འཇིག་ལྟ་གཉིས་ཟད་པ་དེ་ཁོ་ན་
Chinese
为了使他们从不善中返回。诸佛在一些经藏中也安立了“我”这个名称，即安立了有我。那些行善并从不善中返回，被视为“我”的坚定见解所束缚的人，就像被极长的绳子拴住的鸟雀一样。即使他们非常自由，也无法超越三界，进入解脱之城，对于那些中等根器的调伏对象。为了放松对坏灭的见解，并生起对寂灭的渴望，所以在一些经中也显示了无我。那些由于先前习惯的特殊性，而对甚深之法特别有信心的，能够衡量甚深经典的意义的殊胜调伏对象，则显示了无论是“我”还是“无我”，都没有自性成立。在《照亮者请问经》中也说：照亮者，所谓“我”，这是单边。所谓“无我”，这是第二边。这两边的中间是什么呢？那是无色、不可显示、无所依、无显现、无分别识、无处所。照亮者，这被称为中道，是对诸法如实分别的智慧。并且，《宝鬘论》中也说：如此，我与无我，如实皆不可得。我与无我的见解，因此大雄（佛陀）遮止。所见所闻等，胜者（佛陀）说非真非假。由于与方相违而方转变，因此二者皆非实义。虽然在名言中，我和无我二者都存在，但在胜义谛中不存在，因此与如实不可得相符，并且与顺应无我及其相违的我，二者皆非实义。这个次第出自《百论》：首先遮止非福德，中间遮止我，最后遮止一切见解，谁知晓此，即是智者。与“文法家如何”等所说相符。如此，为了驳斥将补特伽罗执着为独立自主的实有之物的对象，而说有积业和受果报的我，是为了不堕恶趣，并安置于善趣，为了生起对业果的定解。
English
In order to turn them away from non-virtue. The Buddhas, in some sutras, also designated the name 'I,' that is, they established that there is a self. Those who do good and turn away from non-virtue, bound by the firm view of 'I,' like a bird tied with a very long string, even if they go very freely, they cannot transcend the three realms and go to the city of liberation, for those intermediate trainees. In order to loosen the view of destruction and to generate the desire for nirvana, in some sutras, it is also shown that there is no self. Those who, due to the peculiarity of previous habits, have a special faith in the profound Dharma, the superior trainees who are able to fathom the meaning of the profound scriptures, it is also shown that neither 'I' nor 'no-self' are established by their own nature. In the "Inquiry of Light-Bearer," it is also said: Light-Bearer, what is called 'I' is one extreme. What is called 'no-self' is the second extreme. What is in the middle of these two extremes? That is formless, cannot be shown, has no support, has no appearance, has no consciousness, has no place. Light-Bearer, this is called the Middle Way, which is the wisdom of rightly distinguishing all dharmas. And in the "Garland of Jewels," it is also said: Thus, neither self nor no-self can be truly found. The view of self and no-self, therefore, the Great Hero (Buddha) refutes. What is seen and heard, etc., the Victorious One (Buddha) said is neither true nor false. Because of the change of direction due to disagreement with the direction, therefore both are not the real meaning. Although in conventional terms, both self and no-self exist, in ultimate truth they do not exist, therefore they are in accordance with the fact that they cannot be truly found, and both the self that conforms to no-self and its opposite are not the real meaning. This order comes from the "Hundred Treatises": First, reject non-merit, in the middle, reject self, and finally, reject all views, whoever knows this is a wise person. It is in accordance with what is said, such as "How are grammarians?" Thus, in order to refute the object of clinging to the person as an independent and self-sufficient real thing, it is said that there is a self that accumulates karma and experiences the results, in order not to fall into the lower realms and to be placed in the higher realms, in order to generate a definite understanding of karma and its results.
Chinese
是这样的。破斥了将人执着为独立自主的实有之境，从而显示了没有那样的我，而没有破斥将蕴执着为实有之境，仅仅是放松了坏聚见，而不是根除，因此，十六空等和无我， 以人独立自主的实有不存在为前提的道路，不是断除烦恼的。阻断人以自性存在和阻断对它的否定以自性产生，这两者的经典是断除一切烦恼的道路。那是“诸佛”等，首先依靠作者的词，然后也安立为“我”等，是与三个行为的词相连的解释。现在，在根本上，如果按照“诸佛”等作者的词与第三个行为的词相连的字面意思来解释，那么看到有为法刹那刹那坏灭，因果关系不合理，因此，数论等为了依靠它，安立说有常我。由于看似理由的合理性，看到没有从前世到今世，又从今世到后世轮回的人，因此，顺世外道也显示了没有那样的我。而诸佛世尊们则显示了我和无我任何一个都不是自性成立的。第二，如果诸佛显示了我和无我两者都不是自性成立的，那么显示了什么存在呢？如果存在真实应该说的事物，那就会显示它，但是真实应该说的事物是相反的，也就是不存在，那时诸佛什么也没有显示。那是因为真实中，心的行境的对境是相反的。那也是因为一切法在真实中是不生不灭的法性，与涅槃相同，也就是变得和它一样。或者说，戏论将因空性而止息，就像如何因观空性而止息戏论一样。应该回答所问，那时最后两句的意思是那样证悟。或者说，因为先前没有缘到内外之物，所以坏聚见二者止息，那才是。
English
It is like this. Refuting the object of clinging to a person as an independent and self-sufficient entity, thereby showing that there is no such self, and not refuting the object of clinging to the aggregates as real, is merely relaxing the view of the perishable aggregate, not eradicating it. Therefore, the sixteen emptinesses and selflessness, The paths based on the non-existence of a person's independent and self-sufficient entity are not the means of exhausting afflictions. The scriptures that prevent both the existence of a person by their own nature and the prevention of its negation by their own nature are the path to exhaust all afflictions. That is, "The Buddhas," etc., first relying on the word of the agent, and then also establishing it as "I," etc., is an explanation connected with the three words of action. Now, fundamentally, if we explain according to the literal meaning of the word of the agent, such as "The Buddhas," connected with the third word of action, then seeing that conditioned phenomena perish moment by moment, the relationship of cause and effect is unreasonable. Therefore, the Samkhyas and others, in order to rely on it, established that there is a permanent self. Because of the seeming reasonableness of the reason, seeing that there is no person who transmigrates from the previous life to this life, and from this life to the next life, therefore, the Charvakas also showed that there is no such self. But the Buddhas, the Bhagavat, showed that neither self nor non-self is established by its own nature. Second, if the Buddhas showed that neither self nor non-self is established by its own nature, then what did they show to exist? If there is something that should be spoken of truthfully, then it would be shown, but the thing that should be spoken of truthfully is the opposite, that is, it does not exist. At that time, the Buddhas did not show anything. That is because, in truth, the object of the mind's activity is the opposite. That is also because all dharmas in truth are the nature of not being born and not ceasing, similar to Nirvana, that is, becoming like it. Or, elaboration will cease due to emptiness, just as how elaboration ceases due to viewing emptiness. The question should be answered, and then the meaning of the last two lines is that realization. Or, because previously there was no object of inner and outer things, the two views of the perishable aggregate cease, that is all.