Tibetan
་དྷ་པཱ་ལི་ཏ་དང་ཚིག་གསལ་ལས། དེ་གཉིས་ཀས་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བའི་ཐར་པ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ཐུན་མོང་བ་བསྟན་པར་བཞེད་དོ། །ཆིག་གསལ་ལས་ལེགས་ལྡན་གྱིས་དེ་ལྟར་བཤད་པ་ནི་ཉན་རང་གིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པ་ཡིན་པས་འཕགས་པའི་ལུགས་མིན་ཞིང་མི་འཐད་པར་གསུངས་སོ། །རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར་རང་གི་སྡེ་པ་གནས་མེད་པ་ལ་འཇིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་མ་མྱངས་བར་བཤད་པ་ནི། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་མདོ་སྡེ་པའི་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པའི་ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་ལ་གསུངས་ཀྱི་ཐེག་དམན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་མྱངས་པར་སྟོན་པ་མིན་ནོ། །ཐེག་པ་དམན་པ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་རྣམས་ནི་རྟག་ཆད་ཀྱི་གཡང་དུ་ལྟུང་བའི་མཐའ་མཐའ་བྲལ་གྱི་ ལྟ་བས་སྤངས་པ་ཡིན་བས་དབུ་མ་བའོ། །དེ་དག་ལ་ཞི་བའི་མཐར་ལྟུང་བ་ཡོད་ཀྱང་དེས་དབུ་མ་པ་ཡིན་པ་ལ་མི་གནོད་དེ་གཞན་དུ་ན་སྲིད་པའི་འཆིང་བ་དང་ཞི་བའི་རྒུད་པ་ལས་མ་གྲོལ་གྱི་བར་དུ་དབུ་མ་པ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ལུང་དང་འགལ་བ་སྤང་བ་དངོས། དེ་ཁོ་ནར་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་མི་ནུས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་དོར་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་མ་དམིགས་པས་དེ་གཉིས་ལ་འཇིག་ལྟའི་རྣམ་རྟོག་ཟད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ན། མདོ་ལས། བདག་ཉིད་བདག་གི་མགོན་ཡིན་གྱི། །གཞན་ནི་སུ་ཞིག་མགོན་དུ་འགྱུར། །བདག་ཉིད་ལེགས་པར་དུལ་བས་ནི། །མཁས་བས་མཐོ་རིས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ཞེས་དང༌། གནག་དང་དཀར་བའི་ལས་ནི་འཇིག་མི་འགྱུར། །བདག་གིས་བྱས་པ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་མང་དུ་གསུངས་པ་དང་ཇི་ལྟར་མི་འགལ་ཞེ་ན། འོ་ན་མདོ་སྡེ་ལས། འདི་ན་བདག་གམ་སེམས་ཅན་མེད། །ཆོས་འདི་དག་ནི་རྒྱུ་དང་བཅས། ཞེས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་བདག་གཟུགས་མ་ཡིན་བདག་གཟུགས་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་གཟུགས་ལ་བདག་མེད་བདག་ལ་གཟུགས་མེད་ཅེས་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་བཞི་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་གསུངས་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་པའོ། །ཞེས་ཀྱང་གསུངས་པས་དེ་དག་ཀྱང་ལུང་གོང་མ་རྣམས་དང་ཇི་ལྟར་མི་འགལ། དེས་ན་རྒྱལ་བས་དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་དགོངས་པ་བཙལ་བར་བྱ་དགོས་ལ་དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་སྔ་མ་ནས་འདིར་འོང་བ་དང་ འདི་ནས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བའི་སེམས་ཅན་དང་བདག་དང༌། འདིར་སྤྱད་པའི་དཀར་གནག་གི་ལས་ལས་ཕ་རོལ་ཏུ་བདེ་སྡུག་འབྱུང་བ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་གདུལ་བྱ་དམན་པ་སྡིག་པ་ལ་འཛེམ་མེད་དུ་འཇུག་པ་
Chinese
在《达帕利塔》和《释论》中，二者都认为，从小乘到大乘，共同讲授了解脱轮回的解脱道。在《释论》中，勒丹说，声闻缘觉没有领会法无我，因此不是圣者的观点，是不合理的。在《宝鬘论》中说，那些害怕自己的宗派没有立足之地的人，在没有体验真如的意义之前就进行解说。这是对持有分别说部和经部宗义的声闻部说的，并不是说所有的小乘都没有体验。小乘证悟人法真如者，以远离常断二边的见解，避免了堕入常断的悬崖，所以是中观派。他们虽然有堕入寂灭边的危险，但这并不妨碍他们是中观派，否则，在没有从有寂的束缚和寂灭的衰败中解脱出来之前，就不可能成为中观派。第二部分分为两点：驳斥与经文相违背之处，以及无法在任何地方表达真如的理由。第一点是：如果真如显现时，内外事物都无法被识别，因此对二者的我见分别念消失，这就是真如。那么，经中说：“自己是自己的救护者，谁又能成为其他的救护者？善于调伏自己的人，贤者将获得善趣。”以及“黑白之业不会磨灭，自己所造之业将自己承受。”这样众多的说法，如何不相违背呢？那么，经部中说：“此处无我或众生，这些法皆有因。”以及“同样，我非色，我非与色相合，色无我，我无色”，对剩余的四个蕴也这样说了。“一切法皆无我。”这样说，那么这些又如何不与之前的经文相违背呢？因此，必须寻求佛陀如此教导的意图，而意图是这样的：对于那些否认众生和我在前世来到这里，又从这里去往来世，以及否定在此所作的善恶之业会在来世产生苦乐果报的低劣根器者，会无所顾忌地沉溺于罪恶之中。
English
In the Da Palita and the Commentary, both agree that the liberation from samsara, the path to liberation, is taught in common from the Lesser Vehicle to the Greater Vehicle. In the Commentary, Lekden says that the Shravakas and Pratyekabuddhas have not understood the selflessness of phenomena, so it is not the view of the noble ones and is unreasonable. In the Ratnavali, it is said that those who fear that their own school has no basis explain the meaning of suchness without having experienced it. This is said to the Shravaka schools that hold the tenets of the Vaibhashikas and Sautrantikas, but it is not shown that all Lesser Vehicles have not experienced it. Those of the Lesser Vehicle who realize the suchness of persons and phenomena, having abandoned the extreme of falling into the abyss of permanence and annihilation with a view that is free from extremes, are therefore Madhyamikas. Although there is a danger of falling into the extreme of peace for them, this does not harm their being Madhyamikas, otherwise it would be impossible to be a Madhyamika until one is liberated from the bonds of existence and the decay of peace. The second part is divided into two points: refuting contradictions with the scriptures, and the reason why suchness cannot be expressed anywhere. The first point is: if the suchness is manifested, external and internal objects cannot be identified, so the conceptual thought of the view of self for the two disappears, and this is the suchness. Then, how can it not contradict the sutra which says, "Oneself is one's own protector, who else can be a protector? By taming oneself well, the wise will attain higher realms," and "Black and white actions will not perish, one will experience what one has done."? Then, the sutra says, "Here there is no self or sentient being, these phenomena all have causes," and "Similarly, self is not form, self is not combined with form, form is without self, self is without form," and the same is said for the remaining four aggregates. "All phenomena are without self." So how can these not contradict the previous scriptures? Therefore, it is necessary to seek the intention of the Buddha's teaching in this way, and the intention is this: for those inferior beings who deny that sentient beings and self come here from previous lives and go from here to future lives, and who deny that happiness and suffering arise in future lives from the white and black actions done here, they will recklessly indulge in sin.