Tibetan
དེ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་དམ་མེད་སྙམ་དུ་ཆེས་ཐོག་མར་བདག་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བདག་དང་ཕུང་པོ་རང་བཞིན་གཅིག་པ་དགག་པ་དང༌། བདག་དང་ཕུང་པོ་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་བདག་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་ན་ཡོད་ཚུལ་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བས། ཕུང་པོ་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་ཡིན་སྙམ་དུ་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། གཅིག་དང་གཅིག་མ་ཡིན་པ་ནི་གཅིག་རྣམ་པར་བཅད་ན་ཅིག་ཤོས་ཡོངས་སུ་གཅོད་དགོས་པས་ཕུང་གསུམ་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བརྟགས་པ་ན་གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་དང་བདག་གཉིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་ན། བདག་དེ་སྐད་ཅིག་སོ་སོ་ལ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ནི་གཞན་སྡེས་དེ་ལྟར་མི་འདོད་ལ་རང་སྡེས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འདོད་དུ་མི་རུང་སྟེ། ངའོ་སྙམ་པ་གང་ལ་སྐྱེ་བའི་གཞི་བདག་དེ་ཕུང་པོ་དང་རང་མཚན་གྱིས་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་ན༌། ཚེ་འདིའི་ཕུང་པོ་དང་ཡང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ལ་དེ་ཡི་ཚེ་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་མེད་པར་འདིར་བྱུང་བ་དང་ཐོག་མ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ་ཉེར་བདུན་པར་འཆད་པ་ལྟར་རོ། །གཞན་ཡང་སྐད་ཅིག་སོ་སོ་ལ་སྐྱེ་འཇིག་སོ་སོར་བྱེད་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་ང་རྒྱལ་པོ་ང་ལས་ནུ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་སྐྱེ་བ་དྲན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་དུས་ཀྱི་བདག་ནི་ལུས་ལྟར་ཞིག་པའི་ཕྱིར་དང་ཚེ་འདིར་དེ་དང་རང་མཚན་ ཐ་དད་པའི་བདག་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཕུང་པོ་མང་པོ་ཡོད་པ་ལྟར་བདག་ཀྱང་མང་པོར་འགྱུར་བ་དང༌། བདག་ཕུང་པོའི་རྣམ་གྲངས་ཙམ་དུ་ཟད་པས་བདག་རྫས་ཡོད་ཁས་བླངས་པ་དོན་མེད་པ་དང༌། ཉེ་བར་བླང་བྱ་ཉིད་ལེན་པ་པོར་འགྱུར་བས་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་རིགས་པ་དེ་དག་གིས་བདག་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་རང་གི་ངོ་བོས་གཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པོ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་དེ་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དུ་གྲུབ་ན། བདག་དེ་ཕུང་པོ་འདུས་བྱས་སུ་མཚོན་པའི་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་འཇིག་གནས་པ་མེད་པ་སྟེ་དེ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ་རྟ་བ་ལང་གི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་བདག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན་ནོ། །ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས
Chinese
最初，我首先思考它是否以其自身的存在而存在。第二部分分为两点：驳斥“我”与“蕴”自性相同，以及驳斥“我”与“蕴”自性相异。第一点是：如此执着的“我”的对境——“我”，如果以其自身的存在而存在，那么不会超出两种存在方式。应当考察它与蕴是一体还是异体，蕴以其自身的体性而成立。一体和非一体，如果截断一体，则必须完全截断另一体，因为三蕴是相违的。如此考察之后，如果蕴和“我”二者以其自身的体性而成立的本体是一体，那么“我”将变成刹那刹那生灭之物，因为诸蕴是生灭的。其他宗派不这样认为，而自宗也不允许这样认为。生起“我”之念的基础——“我”，如果与蕴以自性一体而成立，那么也将与此生的蕴成为一体，并且在那一生中，没有其他的生，而是发生在这里，并且会变成有初始，如第二十七品中所述。此外，如果刹那刹那地各自生灭，那么将变成以自性各自不同。如果那样，就不会忆起前世，说“我曾是国王，我曾是孩童”，因为那时的“我”就像身体一样已经坏灭，并且此生中出生了与那时的“我”自性相异的“我”。此外，就像有许多蕴一样，“我”也会变成许多，并且“我”仅仅是蕴的同义词，因此承认“我”是实有物就变得没有意义，并且应取之物本身会变成能取者，因此会有业和作者变成一体的过失。因此，应当通过这些道理，对“我”和蕴二者不是以其自身的存在而一体成立，生起坚定的定解。第二点是：如果“我”从诸蕴中以其自身的体性而成立为异体，那么“我”将与蕴所代表的有为法的体性——生灭住异相分离，就像与马和牛的体性分离一样。如果那样，将变成无我，因为是无为法，就像涅槃和虚空中的花朵一样。俱生我执的对境。
English
Initially, I first contemplate whether it exists by its own nature. The second part has two points: refuting that the self and the aggregates are of the same nature, and refuting that the self and the aggregates are of different natures. The first point is: The object of such clinging to a self—the self—if it exists by its own nature, then it will not exceed two ways of existing. It should be examined whether it is one or different from the aggregates, which are established by their own characteristics. One and not one, if one is cut off, then the other must be completely cut off, because the three aggregates are contradictory. After examining in this way, if the aggregates and the self, both established by their own characteristics, are one entity, then the self will become something that arises and ceases in each moment, because the aggregates arise and cease. Other schools do not think so, and our own school does not allow thinking so either. The basis for the arising of the thought "I"—the self—if it is established as one with the aggregates by its own nature, then it will also become one with the aggregates of this life, and in that life, there will be no other birth, but it will occur here, and it will become having a beginning, as explained in the twenty-seventh chapter. Furthermore, if it arises and ceases separately in each moment, then it will become separate by its own characteristics. If that is the case, then one will not remember past lives, saying "I was a king, I was a child," because the self at that time has perished like the body, and in this life, a self with a different nature from that self has arisen. Furthermore, just as there are many aggregates, the self will also become many, and the self is merely a synonym for the aggregates, so admitting that the self is a real entity becomes meaningless, and the object to be taken will itself become the taker, so there will be the fault of the action and the agent becoming one. Therefore, one should generate a firm conviction through these reasons that the self and the aggregates are not established as one by their own existence. The second point is: If the self is established as different from the aggregates by its own nature, then the self will be separated from the characteristics of conditioned phenomena represented by the aggregates—arising, ceasing, and abiding—just as it is separated from the characteristics of horses and cows. If that is the case, it will become non-self, because it is unconditioned, like nirvana and flowers in the sky. The object of innate self-grasping.
Tibetan
་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་དམིགས་པར་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ཕུང་པོ་ལྔའི་མཚན་ཉིད་གཟུགས་སུ་རུང་བ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་མཚན་མར་འཛིན་པ་དང༌། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དང་ཡུལ་སོ་སོར་རྣམ་པར་རིག་པ་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ལ། དེ་འདོད་ན་གཟུགས་ལས་སེམས་གཞན་དུ་འཛིན་པ་བཞིན་དུ་བདག་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པར་སོ་སོར་མཐོང་བར་འགྱུར་ན་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ཡང་མིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཞན་སྡེས་བདག་ཕུང་པོ་ ལས་རྫས་གཞན་དུ་སྨྲ་བ་ལ་འདི་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དག་གིས་རྫས་གཞན་དུ་སྨྲ་མོད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་སྨྲ་བ་ལྟར་བློ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་དམིགས་ནས་སྨྲ་བ་མིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་དོན་མ་རྟོགས་པར་བདག་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ་ལ་སྐྲག་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་ཀྱང་ཉམས་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་གིས་བསླུས་ནས་ཕུང་པོ་ལས་རྫས་གཞན་པའི་བདག་གི་མཚན་ཉིད་རྟོག་ཅིང་སྨྲའོ། །ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་བརྟག་པ་ལ་སོགས་པར་བདག་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་གཉིས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ན་དེ་དག་གིས་བརྟགས་པའི་བདག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་བཀག་གོ །དེ་ལྟར་བདག་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་ན་བདག་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་དུ་གྲུབ་དགོས་པ་དང༌། དེ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་རིགས་པས་གནོད་པར་མཐོང་བ་ན་བདག་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་ངེས་པ་རྙེད་པ་ནི། འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ངར་འཛིན་པའི་ཡུལ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་རྙེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ནས་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་འདི་ང་ཡིའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་དམིགས་པ་ང་ཡི་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱད་བ་ན་བདག་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་བདག་གི་བ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར་སྙམ་ནས་བདག་གི་བ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ང་ཞེས་པ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་བློ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ང་ཡི་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་མི་འཛིན་ ཀྱང༌། ང་ཡི་བ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་དཔྱོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བློ་ཁ་ཕྱོགས་པ་ན་བློ་སྔ་མའི་བྱེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས། གཞུང་དུ་རིགས་པ་སྔ་མའི་བྱེད་པས་འགྲུབ་པར་བཤད་ཀྱི་རིགས་པ་ལོགས་པ་མ་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ང་དང་ང་ཡི་བ་གཉིས་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ན
Chinese
两种之中的对境，也不应理，因为是无为法之故。或者五蕴的体性，可为色法，可为感受，可为取相，可为显现造作，以及于诸境各自识知，从自性上成为他体。如果承认这点，如同执着心识异于色法一样，我也会被各自视为与蕴体性相异，如果这样执着也不行。如果其他宗派说我异于蕴为他体，这并非是损害，如果他们说为他体，但并非如其所说，而是由俱生智所缘而说。那么是什么呢？因为不了解依仗而假立的意义，害怕仅仅说我是假名，所以从世俗谛中退失，被相似的理由所欺骗，而臆测并说蕴之外的他体之我的体性。在考察业和作者等时，说我和近取二者是互相观待而成立的，因此他们也遮止了所考察的我在世俗中成立。如此，如果我以自性成立，那么我和蕴二者必须成立为以自相成立的一或异，并且见到以理对二者都有妨害，那么就确信我丝毫也不以自性成立。这就是获得了证悟俱生我执之境无自性的见解。第二是，之后由俱生我执认为“这是我的”而执着的对境，我的东西，考察其是否以自相成立，如果我不是以自性而存在，那么我的东西又怎么会以自性而存在呢？因此就会证悟我的东西也无自性。即使证悟我无自性的智慧本身并不执着我的东西为无自性，但是以分析我的东西是否存在自性的方式来转移心意时，依靠先前智慧的作用，无需依赖其他的能立就能证悟。因此，经中说由先前的理证作用而成立，而没有说其他的理证。如此，在确定我和我的东西二者无自性时
English
Among the two, the object is also unreasonable, because it is unconditioned. Or the characteristics of the five aggregates, which can be forms, can be experienced, can be taken as signs, can be manifestly constructed, and can be individually cognized in various realms, become other entities from their own nature. If this is admitted, just as the mind is grasped as being different from form, the self would also be seen separately as being different in nature from the aggregates. If one holds to this, it is also not correct. If other schools say that the self is different from the aggregates as another entity, this is not a refutation. Although they say it is another entity, they do not speak as they do, but rather speak by focusing on innate wisdom. What then? Because they do not understand the meaning of what is imputed in dependence, they are afraid of merely saying that the self is a nominal designation, so they fall away from even the conventional truth, are deceived by seemingly logical reasons, and speculate and speak about the nature of a self that is another entity apart from the aggregates. When examining actions and agents, etc., it is said that the self and what is closely taken are established in mutual dependence, so they also negate the self that is examined as being established in convention. Thus, if the self were established by its own nature, then the self and the aggregates would have to be established as either one or different, established by their own characteristics. And seeing that both of these are harmed by reason, one becomes certain that the self is not established by its own nature at all. This is the attainment of the view that realizes the object of the innate ego-grasping of the view of the perishable as being without inherent existence. The second is: Then, when examining whether the object of the innate view of the perishable, which grasps "this is mine," is established by its own characteristics, if the self does not exist by its own nature, how could what is mine exist by its own nature? Therefore, one will come to realize that what is mine is also without inherent existence. Even though the wisdom that realizes that "I" is without inherent existence does not itself grasp what is mine as being without inherent existence, when the mind is directed by way of analyzing whether what is mine has inherent existence or not, it will be realized without relying on other proofs, based on the action of the previous wisdom. Therefore, the scriptures say that it is established by the action of the previous reasoning, and do not mention other reasoning. Thus, when it is determined that both "I" and "mine" are without inherent existence