Tibetan
ག་པས་ནི། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ལ་དེ་དག་གི་རྣམ་གཞག་གང་ཡང་མི་འཐད་པས། རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་དང་སྤྲུལ་པ་དང་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་བཞིན་དུ་དེར་སྣང་བ་ ཁོ་ན་ལ་བྱེད་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་ཆེས་འཐད་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ལས་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སོ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །།གསུམ་པ་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་བཤད་པ། ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱར་བ། དོན་བསྡུས་ཏེ་མཚན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ། དེ་ལ་ལུང་དང་འགལ་བ་སྤང་བ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བཀྲི་བའི་རིམ་པ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད། དོན་དེ་ངེས་པར་བསྒྲུབ་དགོས་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དེ་ཁོ་ནའི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་དབབ་པ། དེ་བསྒོམས་པས་ཉེས་སྐྱོན་ལྡོག་པའི་རིམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པ་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་བཞིན་དུ་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཡིན་ན། འདིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་གང་ཡིན་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་མ་དམིགས་པས་ནང་དང་ཕྱི་ལ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཟད་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ་རྒྱས་པ་ནི་འཇུག་པ་ལས། ཉོན་མོངས་སྐྱོན་རྣམས་མ་ལུས་འཇིག་ཚོགས་ལ། །ལྟ་ལས་བྱུང་བར་བློ་ཡིས་མཐོང་གྱུར་ཞིང༌། །བདག་ནི་འདི་ཡི་ཡུལ་དུ་རྟོགས་བྱས་ནས། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བདག་ནི་འགོག་པར་བྱེད། ཅེས་སོགས་ཀྱིས་བཤད་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་ལ་འདིར་ནི་ རྩ་བར་གནས་པའི་ཕྱོགས་ཙམ་བཤད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་གཉིས། བདག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དགག །དེས་བདག་གི་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡང་ཁེགས་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཐར་འདོད་ཀྱིས་དང་པོར་དཔྱོད་པ་བྱེད་ལུགས། དེ་ནས་བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བདེན་བདེན་བཞིའི་ཐོག་མར་གསུངས་པའི་རིམ་པས་དང་པོར་འཁོར་བ་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་ཉེས་དམིགས་མང་དུ་བསྒོམས་པ་ན། རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་འདོད་ཅིང་འཁོར་བའི་སྐྱོན་སྐྱེ་འཆི་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཉེས་པ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པ་སྤོང་བར་འདོད་པ་འབྱུང་ལ། དེའི་ཚེ་
Chinese
何者，由于以自性成立，对它们的安立任何都不合理，如梦和幻术和化现和干闼婆城一样，以自己的体性成立而空，仅仅在那上面，对于作者等要理解为极合理。名为“业观察”的三十三个偈颂的体性，第十七品之释。第三，进入无我之真实性的方式有三：解释论著的宗义，与了义的教证相结合，总结意义并标明名称。第一有五：进入真实性的方式，遣除与此相违背的教证，引导至真实性的次第，真实性的体性，显示必须确定地证成此义。第一有二：确定唯一的见解，修习它而使过患逆转的次第。第一是：此处说，如果烦恼和业等如同干闼婆城等一样，虽然不是真实性，却对孩童们显现为真实性的相状，那么，此处真实性是什么？以及进入真实性又是如何呢？由于内外之事物不可得，内外之我与我所执着全部灭尽，即是真实性。进入真实性的广说，是从《入行论》中：所有烦恼过患，皆由萨迦耶见生，了知此是观见之境，瑜伽士应摧毁萨迦耶见。等所说的那样去了解，而此处则是 仅说根本所处的部分。此有二：破斥我以自性成立，由此也显示我所之以自性成立也被破斥。第一有二：希求解脱者首先进行观察的方式，之后确定无我见的方式。第一是：以苦谛、集谛，四谛最初所说的次第，首先修习轮回总和别的过患很多时，瑜伽士想要进入真实性，并且想要舍弃轮回的过患生老死等，以及过失贪欲等的全部烦恼，那时
English
As for what, since it is established by its own nature, none of their establishments are reasonable, like dreams and illusions and emanations and Gandharva cities, being empty by being established by their own nature, it is only on that that one should understand that the agent and so on are very reasonable. The explanation of the seventeenth chapter, which is the nature of thirty-three verses called "Examination of Actions." Third, there are three ways to enter the reality of selflessness: explaining the tenets of the treatise, combining them with definitive teachings, and summarizing the meaning and indicating the name. The first has five: the way to enter reality, refuting the teachings that contradict it, the order of leading to reality, the nature of reality, and showing that this meaning must be definitely proven. The first has two: establishing the unique view, and the order of reversing faults by meditating on it. The first is: Here it is said, if afflictions and actions, etc., are like Gandharva cities, etc., although they are not reality, they appear to children as the aspect of reality, then what is reality here? And how is it to enter reality? Since inner and outer things are not perceived, the grasping of self and what belongs to self in inner and outer is completely exhausted, that is reality. The extensive explanation of entering reality is from the "Entering the Middle Way": All afflictions and faults arise from the view of the collection of destructible things, knowing that this is the object of observation, the yogi should destroy the view of the collection of destructible things. One should understand as it is said, and here it is Only a part of the root is explained. This has two: refuting that the self is established by its own nature, and thereby also showing that what belongs to the self is also refuted by being established by its own nature. The first has two: the way a liberation seeker first examines, and then the way to establish the view of selflessness. The first is: In the order of the Four Noble Truths, the Truth of Suffering and the Truth of Origin, when one first meditates on the general and specific faults of samsara, the yogi wants to enter reality and wants to abandon the faults of samsara, such as birth, old age, and death, and all the afflictions of faults such as desire, then
Tibetan
རྒྱུ་མ་ལོག་ན་འབྲས་བུ་མི་ལྡོག་པར་མཐོང་ནས་འཁོར་བ་འདི་ཅིའི་རྩ་བ་ཅན་ཞིག་ཡིན་སྙམ་དུ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །བརྟགས་པ་ན་འཁོར་བ་འཇིག་ལྟའི་རྩ་བ་ཅན་དུ་མཐོང་ཞིང་དེ་སྤངས་པས་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྐྱོན་མ་ལུས་པ་ལྡོག་པར་མཐོང་ངོ་། །འོ་ན་འཇིག་ལྟ་ཇི་ལྟར་བྱས་པས་སྤོང་སྙམ་ན། སྤྱིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བའི་ཡུལ་ཡོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན་ནས། དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཛིན་པ་བཟློག་ལ། ཁྱད་པར་དུ་རབ་བྱེད་འདིར་འཇིག་ལྟས་བཟུང་བའི་བདག་དེ་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་ཐ་དང་གང་དུ་ཡོད་བརྟགས་ཏེ། ཡུལ་སུན་ཕྱུང་བའི་སྒོ་ནས་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་བཟློག་པར་གསུངས་ཤིང༌། བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང༌། ཡུལ་ལ་བདག་མེད་མཐོང་ན་ནི། །སྲིད་པའི་ས་བོན་འགག་པར་འགྱུར། ཞེས་བདག་འཛིན་གྱིས་ཇི་ལྟར་བཟུང་ བའི་བདག་མེད་པར་མཐོང་ནས་གྲིད་པ་ལས་གྲོལ་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །རྣམ་འགྲེལ་ལས་ཀྱང༌། འདི་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་མེད་པར་ནི། །དེ་སྤོང་བར་ནི་ནུས་མ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པས་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་ཚུལ་འདི་ལ་དགོངས་པ་གཅིག་དང་དབྱངས་གཅིག་གོ །དེ་ཡི་ཕྱིར་བདག་འཛིན་གྱིས་བདག་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་དང་བཟུང་བའི་བདག་དྲི་མ་མེད་པའི་རིགས་པས་ལེགས་པར་སུན་འབྱིན་པའི་ཚུལ་མི་ཤེས་པར། ཡིད་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ལས་ཚུར་བསྡུས་པ་ཙམ་ཞིག་ལ་གོམས་པར་བྱས་པས་སྲིད་པ་ལས་ཐར་བར་འདོད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ནི་བདག་འཛིན་གྱི་ཡུལ་བདག་ལ་མ་ཞུགས་པ་ཡིན་ཀྱང་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་ལ་ཞུགས་པ་མིན་པས་དེ་གོམས་པས་བདག་འཛིན་ལ་ཅི་ཡང་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་སྒོམ་པ་ལ་ལྟ་བ་མ་ནོར་བ་རྙེད་ཀྱང་མི་དགོས་པས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་གསུང་རབ་དང་བསྟན་བཅོས་ལས་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོས་བསམ་གྱི་དུས་སུ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་སྒོམ་པའི་དུས་སུ་དེ་ལྟར་མི་དགོས་སོ་ཞེས་ཀྱང་སྨྲ་མི་ནུས་ཏེ། ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཉིད་སྒོམ་པའི་དུས་སུ་ལྟ་ཐོག་ཏུ་སེམས་འདྲིས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྣལ་འབྱོར་བ་ཡིས་བདག་ནི་འགོག་པར་བྱེད། ཅེས་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པས་དེ་ལྟར་བྱ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འཇིག་ལྟ་སྤོང་བ་ནི་དེས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བའི་ཡུལ་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ལ་རག་ལས་པར་མཐོང་ཞིང༌། དེའི་ཡུལ་ཡང་བདག་ ཡིན་པར་མཐོང་ནས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་དམིགས་པ་བདག་
Chinese
如果看到因没有转变，果就不会转变，就会思考这个轮回是什么根本。经过考察，看到轮回是以坏聚见为根本，并且看到断除它就能转变所有烦恼和过失。那么，应该怎样做才能断除坏聚见呢？一般来说，所有论述都通过指出颠倒错乱的心如何执取的对境的损害，来遣除以该对境为对象的执着。特别是在这个论述中，通过考察坏聚见所执取的我，与蕴是一还是异，存在于何处，通过破除对境的方式，来遣除对我和我所的执着。在《百论》中也说：“若见境无我，则有生之种断。”意思是说，要通过见到我执如何执取的我无我，才能从系缚中解脱。在《释量论》中也说：“此境未破除，则不能断彼。”因此，所有大车论师都是一个意趣，一个声音。因此，如果不了解我执如何执取我，以及如何用无垢的理智很好地破斥所执取的我，只是习惯于从心中收摄对我和我所的执着，就想从轮回中解脱是不合理的。因为这虽然没有进入我执的对境我，但也没有进入无我的意义，所以习惯于此对我执没有任何损害。如果那样，即使获得了不错误的实相之义的见解，也不需要修习，因此，所有经论中所说的确立实相之见的说法都将变得没有意义。即使在闻思的时候是那样，也不能说在修习的时候不需要那样，因为闻思所确立的，正是在修习的时候，为了使心与见解相熟。并且，《瑜伽师地论》中说：“瑜伽行者应遮止我。”因此，瑜伽修习者应该那样做。因此，我认为断除坏聚见依赖于确立它所执取的对境没有自性。并且，看到它的对境也是我，因此，执着我的所缘境是我。
English
If one sees that if the cause does not change, the result will not change, one will contemplate what the root of this samsara is. Upon investigation, it is seen that samsara has the view of the perishable aggregate as its root, and it is seen that by abandoning it, all afflictions and faults can be reversed. So, how should one abandon the view of the perishable aggregate? In general, all treatises show the harm to the object of how the inverted mind grasps it, and then reverse the grasping of that object. In particular, in this treatise, it is examined whether the self grasped by the view of the perishable aggregate is the same as or different from the aggregates, and where it exists. By refuting the object, it is said that the grasping of self and what belongs to self is reversed. And in the Hundred Treatises, it is also said: "If one sees the selflessness of the object, then the seed of existence will be cut off." It means that one must be liberated from bondage by seeing the selflessness of the self that is grasped by self-grasping. And in the Commentary on Valid Cognition, it is also said: "If this object is not refuted, then it is not possible to abandon it." Therefore, all the great chariot masters have one intention and one voice on this point. Therefore, if one does not know how self-grasping grasps the self, and how to refute the grasped self well with immaculate reason, but only gets used to withdrawing the mind from grasping self and what belongs to self, it is unreasonable to want to be liberated from samsara. Because although this does not enter the object of self-grasping, the self, it also does not enter the meaning of selflessness, so getting used to this does not harm self-grasping at all. If that is the case, then even if one obtains an unerring view of the meaning of suchness, one does not need to meditate on it, so all the statements in the scriptures and treatises that establish the view of suchness will become meaningless. Even if it is like that at the time of hearing and thinking, one cannot say that it is not necessary to be like that at the time of meditation, because what is established by hearing and thinking is precisely for the purpose of familiarizing the mind with the view at the time of meditation. And the Yogacara-bhumi-sastra says: "The yogi should stop the self." Therefore, the yogi practitioner should do that. Therefore, I think that abandoning the view of the perishable aggregate depends on establishing that the object it grasps has no self-nature. And, seeing that its object is also the self, therefore, the object of grasping the self is the self.