Tibetan
བ་པོ་དང་ཐར་པ་མྱང་འདས་གཉིས་ཀ་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བར་གཞག་དགོས་ལ་དེ་གཉིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ན་གྲོལ་བའི་བྱ་བ་གཅིག་གིས་འཇོག་མི་ནུས་པས་སོ་སོར་དགོས་ན། དེའི་ཚེ་གྲོལ་བའི་བྱ་བ་གང་དང་ལྡན་པས་གྲོལ་བ་པོར་བཞག་པ་ལས་གཞན་པའི་བྱ་བ་གཉིས་པ་མེད་པས་གྲོལ་བ་པོ་གྲོལ་ཞེས་པ་མི་འཐད་ལ། བྱ་བ་གཉིས་པ་ཡོད་ན་གྲོལ་ཟིན་ནས་སླར་ཡང་གྲོལ་བ་ལ་ལྟོས་པས་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ཡང་སླར་ཡང་གྲོལ་བ་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་མ་བཅིངས་པ་ལ་ཐར་བ་མེད་པས་བཅིངས་པ་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། བཅིངས་པ་གྲོལ་བཞིན་པ་ཡིན་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ན་བཅིངས་པ་དང་གྲོལ་བཞིན་པ་གཞི་མཐུན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཅིངས་པ་དང་གྲོལ་བ་དུས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ན་དེ་ནི་མི་སྲིད་དེ་སྣང་མུན་བཞིན་ནོ། །འདི་ནི་སྔར་སྐྱེ་བཞིན་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་དུས་དེར་སྐྱེ་རྒྱུ་ཡོད་པར་བཤད་པ་དང་འདྲའོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་འཁོར་འདས་དང་བཅིངས་ཐར་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་ན་ཐར་འདོད་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ནམ་ཞིག་ན་ལེན་པ་མེད་པར་མྱ་ངན་ལས་འདས་ལ་མྱང་འདས་དེ་ནི་བདག་གི་བར་ནམ་ཞིག་ན་འགྱུར་སྙམ་པ་དེ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་པ་ དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཐོས་བསམ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པ་མྱང་འདས་འཐོབ་པའི་དགོས་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱང་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་མེད་ཅིང་བདག་དང་བདག་གི་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པས་སྟོང་པ་ལ་ང་དང་ང་ཡི་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་ལྟ་བ་བསྐྱེད་ནས་བདག་ནི་ཡང་སྲིད་ལེན་པ་མེད་པར་མྱ་ངན་ལས་འདའོ། །མྱང་འདས་ནི་བདག་གི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ཐར་པ་འདོད་པ་གང་དག་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཡི་འཛིན་པ་དེ་ནི་ཉེར་ལེན་ཏེ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲ་བའི་འཛིན་པ་མ་དོར་བ་དེ་སྲིད་དུ་ཐར་པའི་ཕྱིར་དུ་རྩོམ་པ་རྣམས་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །མྱང་འདས་ལ་དམིགས་ནས་དེ་ལྟར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འཇིག་ལྟ་མིན་གྱི་ངོ་བོས་ཡོད་པའི་ངས་ནམ་མྱང་འདས་འཐོབ་སྙམ་པ་དང༌། དེ་འདྲ་བའི་ང་དེའི་བདག་གི་བར་མྱང་འདས་ནམ་ཞིག་ན་འགྱུར་སྙམ་དུ་འཛིན་ན་དེ་འཇིག་ལྟ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མྱང་འདས་འཐོབ་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པར་གསུངས་ཏེ། འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བར་འདོད་པས་དེ་སྤང་དགོས་པར་གསུངས་པས་གང་ཟག་དང་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པ་རྟོགས་པ་ཉན་རང་ལ་ཡང་ཡོད་པར་བསྟན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐར་འདོད་རྣམས་ཀྱིས་སྔ
Chinese
如果将系缚者和解脱涅槃二者都安立为从轮回中解脱，并且这二者以自性成立，那么就不能以一个解脱之作用来安立，因此需要各自的解脱作用。如此一来，以具备何种解脱之作用而安立为解脱者呢？除了解脱之外没有第二个作用，因此说“解脱者解脱”是不合理的。如果存在第二个作用，那么解脱之后又依赖于再次解脱，因此阿罗汉也需要再次解脱。如果认为没有被束缚就没有解脱，因此束缚会解脱，那么，如果束缚正在解脱以自性成立，那么束缚和正在解脱是同一基础，因此束缚和解脱会同时发生，这是不可能的，就像光明和黑暗一样。这就像之前所说的，如果正在产生的事物以自性存在，那么就可以说它在那个时候有产生的可能性。第三点是，如果轮回和涅槃以及束缚和解脱也以自性不存在，那么希求解脱者们认为“我什么时候才能不取受（轮回）而涅槃，涅槃什么时候才能成为我的呢？”这样的想法就会变得毫无意义。而且，他们所做的布施、持戒、闻思修等次第，这些为了获得涅槃所必需的努力，也会变得毫无意义。如果有人这样认为，那么，一切事物都像影像一样没有自性，并且由于我和我所自性存在而执著于空性，从而生起“我和我所自性存在”的观点，认为“我将不取受来世而涅槃，涅槃将成为我的”，像这样希求解脱的那些人所执著的，那种执著就是近取，也就是对坏聚见（萨迦耶见）的巨大执著。如果不舍弃那样的执著，那么为了解脱所做的一切努力都会变得毫无意义。如果以涅槃为目标，像那样所有的分别念都以非坏聚见的方式存在，认为“我什么时候才能获得涅槃呢？”，并且像那样执著于“涅槃什么时候才能成为我的呢？”，那么这就是坏聚见，因此经中说，那本身就会成为获得涅槃的障碍。因此，经中说，想要从轮回中解脱的人必须舍弃它，从而表明了声闻和独觉也具有证悟人法无自性的智慧。因此，希求解脱者们首先
English
If both the binder and liberation, Nirvana, are to be established as liberated from samsara, and if these two are established by their own nature, then they cannot be established by a single act of liberation, so separate acts are needed. In that case, by possessing which act of liberation is one established as the liberator? Since there is no second act other than liberation, it is unreasonable to say "the liberator liberates." If there is a second act, then after liberation, one relies on liberation again, so even an Arhat would need to be liberated again. If one thinks that there is no liberation without being bound, so the binding will be liberated, then if the binding is being liberated and is established by its own nature, then the binding and the being liberated are the same basis, so the binding and liberation would occur simultaneously, which is impossible, like light and darkness. This is like saying that if something that is being born exists by its own nature, then it can be said that it has the potential to be born at that time. The third point is that if samsara and Nirvana, as well as binding and liberation, also do not exist by their own nature, then the aspirants of liberation think, "When will I not take rebirth and attain Nirvana, and when will Nirvana become mine?" Such thoughts would become meaningless. Moreover, the sequence of giving, moral discipline, listening, thinking, and meditating that they do, all these efforts necessary to attain Nirvana, would also become meaningless. If someone thinks this way, then all things are like reflections, without inherent existence, and because the self and what belongs to the self exist inherently, they cling to emptiness, thereby generating the view that "the self and what belongs to the self exist inherently," thinking, "I will not take rebirth and attain Nirvana, and Nirvana will become mine." Like this, whatever those who aspire to liberation cling to, that clinging is appropriation, that is, a great clinging to the view of the aggregates of destruction (satkayadrishti). If such clinging is not abandoned, then all efforts made for the sake of liberation will become meaningless. If one aims at Nirvana, all such thoughts exist in the nature of non-destructive views, thinking, "When will I attain Nirvana?" and clinging to "When will Nirvana become mine?" then this is the view of destruction, and therefore, the sutras say that it itself becomes an obstacle to attaining Nirvana. Therefore, the sutras say that those who wish to be liberated from samsara must abandon it, thereby showing that even Shravakas and Pratyekabuddhas have the wisdom to realize the selflessness of persons and phenomena. Therefore, those who aspire to liberation must first