Tibetan
ཀྱང༌། དོན་དམ་བདེན་པ་རྨི་ལམ་འདྲ་བ་དང་། །མྱ་ངན་འདས་པ་རྨི་ལམ་ མཚུངས་པར་འགྱུར། །གང་གིས་མཁས་པ་དེ་ལྟར་འཇུག་པ་ཡང༌། །དེ་ནི་ཡིད་ཀྱི་སྡོམ་པའི་མཆོག་ཏུ་བརྗོད། ཅེས་དང༌། འགོག་པའི་བདེན་པ་རྨི་ལམ་ཇི་བཞིན་ཏེ། །མྱ་ངན་འདས་པའང་རྨི་ལམ་རང་བཞིན་དུ། །གང་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ངག་འཇུག་པ། །དེ་ནི་ངག་གི་སྡོམ་པ་དེ་ཞེས་བྱ། །ཞེས་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་ཡིད་ལ་བྱེད་ན་ཡིད་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་ངག་ཏུ་སྨྲ་ན་ངག་གི་སྡོམ་པའི་མཆོག་ཏུ་བཤད་དེ་སྡོམ་པ་ནི་སྤང་བྱ་སྡོམ་པ་ཡིན་ལ་དེས་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་དྲུངས་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བཅིངས་ཐར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཐུན་མོང་དུ་དགག །སོ་སོར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་འཁོར་འདས་གཉིས་བཀག་མོད་ཀྱང་བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པས་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་རྣམས་བཅིང་བྱ་རང་དབང་མེད་པར་བྱེད་པས་འཆིང་བ་དང་དེས་བཅིངས་པའི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཁམས་གསུམ་ལས་མི་འདའོ་ཞེས་བྱ་བར་འཇོག་ན། ཆགས་སོགས་འཆིང་བར་བརྟགས་པའི་བཅིངས་པ་ནི་རྟག་པ་ལ། མི་རིགས་པ་སླ་བས་རེ་ཞིག་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་འདུ་བྱེད་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ལ་ནི་མི་འཆིང་བ་སྟེ་འཆིང་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་དེ་རྒྱུན་དང་སྐད་ཅིག་མ་སོ་སོ་བ་ལ་མི་འཐད་པ་སྔར་ལྟར་རོ། །དེ་རྣམས་ལ་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་དེ་རྒྱུ་མཚན་ནི་སྔ་མ་ལྟར་རོ། །སྔ་མ་འདུ་བྱེད་ལ་བཅིངས་ཐར་མི་འཐད་པར་བཤད་པའི་རིམ་པ་ བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཡང་མི་འཆིང་ཞིང་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་རྟག་མི་རྟག་མི་འཁོར་ཞིང་མི་འདའ་བར་གསུངས་པའི་རིམ་པ་བཞིན་དུའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བཅིངས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་དགག །ཐར་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་དང་སེམས་ཅན་ལ་བཅིངས་ཐར་བཀག་མོད་ཀྱང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་འཆིང་བར་འགྱུར་བ་ནི་ཡོད་པས་བཅིངས་པ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཉེ་བར་ལེན་པ་འཆིང་བྱེད་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་ལ། དེ་ཡང་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཆགས་སོགས་ཀྱི་འཆིང་བ་དང་བཅས་པ་ལ་ནི་འཆིང་མི་འགྱུར་ཞེས་པ་འཆིང་བ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དེ། ཡོད་ན་དེ་ལ་སླར་ཡང་འཆིང་བྱེད་དོན་གཞན་ཡོད་དགོས་ན་སླར་ཡང་འཆིང་བ་ནི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཅིང་བྱ་དང་འཆིང
Chinese
又，胜义谛如梦，涅槃也如梦一般。无论哪位智者如此行持，那便是所谓的意之最胜律仪。如是说，灭谛如梦一般，涅槃也如梦的自性。无论菩萨以何种方式进入言语，那便是所谓的语之律仪。如果心中思量无自性的意义，那就是意的律仪，如果口中宣说，那就是语的最胜律仪，律仪是断除应断之法，因为它能将一切过患连根拔起，如是思量。第二部分分为两部分：共同遮破束缚和解脱以自性存在；分别遮破。第一部分：如果你们遮破了轮回和涅槃，但束缚和解脱以自性存在，因此事物以自性存在，如果是这样，那么在此，贪欲等烦恼使众生不由自主地被束缚，因此安立被束缚者和被其束缚的凡夫众生不会超出三界。如果将贪欲等视为束缚，那么束缚就是常法。不合理之处显而易见，因此暂时对于生灭之法，刹那生灭的诸行来说，不会被束缚，也就是说，束缚并非自性存在，因为对于常法和刹那法来说，不合理之处如前所述。对于他们来说，获得解脱也不是自性存在，理由如前所述。如前所述，对于诸行来说，束缚和解脱是不合理的，按照这个次第，众生也不会被束缚和解脱。或者按照常与无常，不轮回与不超越所说的次第。第二部分分为两部分：遮破束缚以自性存在；遮破解脱以自性存在。第一部分：如果你们遮破了诸行和众生的束缚和解脱，但由于贪欲等近取成为束缚是存在的，因此束缚也以自性存在，如果是这样，如果近取以自性存在成为束缚之因，那么不会超出两种情况。也就是说，对于具有贪欲等束缚的近取来说，不会成为束缚，也就是说，束缚并非自性存在。如果存在，那么对于它来说，还需要其他的束缚之因，那么再次束缚就没有意义了。能束缚者和所束
English
Furthermore, ultimate truth is like a dream, and nirvana is also like a dream. Whichever wise person practices in this way, that is said to be the supreme discipline of the mind. As it is said, the truth of cessation is like a dream, and nirvana is also of the nature of a dream. Whichever Bodhisattva enters into speech, that is said to be the discipline of speech. If one contemplates the meaning of no self-nature in the mind, that is the discipline of the mind, and if one speaks it in words, that is the supreme discipline of speech, because discipline is the abandonment of what should be abandoned, and it uproots all faults. Thus, it is contemplated. The second part has two parts: jointly refuting that bondage and liberation exist by their own nature; refuting them separately. The first part: If you refute samsara and nirvana, but bondage and liberation exist by their own nature, therefore things exist by their own nature, if that is the case, then here, afflictions such as attachment cause beings to be involuntarily bound, therefore it is established that those who are bound and the ordinary beings bound by them do not transcend the three realms. If attachment etc. are considered to be bondage, then bondage is permanent. The unreasonableness is obvious, therefore temporarily, for phenomena that are subject to arising and ceasing, momentary conditioned phenomena are not bound, that is to say, bondage does not exist by its own nature, because it is not reasonable for permanent and momentary phenomena as before. For them, becoming liberated is also not by its own nature, the reason is as before. As before, it is unreasonable for conditioned phenomena to have bondage and liberation, in the same way, sentient beings are also not bound or liberated. Or according to the order of what is said about permanence and impermanence, not revolving and not transcending. The second part has two parts: refuting that bondage exists by its own nature; refuting that liberation exists by its own nature. The first part: If you refute bondage and liberation for conditioned phenomena and sentient beings, but since attachment etc. taking hold becomes bondage, therefore bondage also exists by its own nature, if that is the case, if taking hold exists by its own nature as the cause of bondage, then it will not go beyond two possibilities. That is to say, for taking hold that has bondage such as attachment, it will not become bondage, that is to say, bondage does not exist by its own nature. If it exists, then for it, there must be another cause of bondage, then binding again is meaningless. The binder and the bound
Tibetan
་བྱེད་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་འདི་བཅིངས་ཞེས་པའི་འཆིང་བའི་བྱ་བ་དང་འདིས་བཅིངས་ཞེས་པའི་འཆིང་བའི་བྱ་བ་གཉིས་རྫས་གཞན་དུ་བྱ་དགོས་པས། བཅིངས་ཟིན་སླར་ཡང་འཆིང་དགོས་ཏེ་རབ་བྱེད་བརྒྱད་པར་བཤད་པའི་རིགས་པ་དང་འདྲའོ། །ཉེ་བར་ལེན་པ་མེད་པ་ཡང་མི་འཆིང་སྟེ་འཆིང་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་གནས་སྐབས་གང་ཞིག་ཏུ་གྱུར་བ་ཞིག་འཆིང་བར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་ལྕགས་སྒྲོག་ལ་སོགས་པ་འཆིང་བྱེད་སྔར་ཡོད་པས་བཅིང་བྱ་འཆིང་བ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་བཅིང་བྱའི་སྔ་རོལ་ན་ འཆིང་བ་ཆགས་སོགས་གྲུབ་ན། དེས་འདུ་བྱེད་དམ་གང་ཟག་འཆིང་ལ་རག་ན་དེ་ཡང་མེད་དེ་རྟེན་མེད་པས་ཆགས་སོགས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་སྔར་འཆིང་བ་གྲུབ་ན་ཕྱིས་འཆིང་བྱ་དང་འབྲེལ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང༌། འཆིང་བྱེད་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པར་གྲུབ་པའི་བཅིང་བྱ་ལ་སླར་ཡང་འཆིང་བ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་སུན་འབྱིན་ལྷག་མ་ནི་སོང་བ་དང་མ་སོང་བ་དང་བགོམ་པ་བཀག་པའི་འདོན་པ་བསྒྱུར་བས་བསྟན་ནོ། །དེ་ཡང་རེ་ཞིག་བཅིངས་པ་མི་འཆིང་སྟེ། ཞེས་སོགས་སྦྱར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་འཆིང་བ་བཀག་མོད་ཀྱང་ཐར་བ་ནི་ཡོད་ལ་མ་བཅིངས་པ་ལ་ཐར་བ་མེད་པས་བཅིངས་པ་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། གྲོལ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་གང་ལ་ཡོད་རེ་ཞིག་བཅིངས་པ་ལ་ནི་མི་གྲོལ་བ་སྟེ་གྲོལ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དེ། བཅིངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་སྔར་བཅིངས་པ་ལམ་བསྒོམས་པའི་ཐབས་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱིས་ཐར་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བཅིངས་པ་ཉིད་ལ་གྲོལ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་བཅིངས་པ་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་གྱི་བཅིངས་པ་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དུས་སྔ་ལོགས་སུ་བཅིངས་པ་དེ་ཕྱི་དུས་སུ་གྲོལ་བའི་དུས་ད་ལྟ་བ་དང་ཉེ་བས་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་དོ་སྙམ་ན། ཐར་པ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་ན་དེ་དང་ཉེ་བ་ཡོད་དུ་ཆུག་ནའང༌། བཅིངས་པ་བཀག་ནས་ཐར་པ་རང་གི་ངོ་བོས་མེད་པར་བསྟན་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཐར་པ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པའི་དུས་ད་ལྟ་བ་དང་ཉེ་བ་མེད་དོ། །དེར་མ་ཟད་ཉོན་མོངས་ ཀྱིས་མ་བཅིངས་པའི་གང་ཟག་ལ་ཡང་གྲོལ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་གྲོལ་བ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་སླར་ཡང་ཐར་ཅི་དགོས་ཏེ་སླར་ཡང་ཐར་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། དགྲ་བཅོམ་པ་གྲོལ་ཟིན་པ་ལ་ཡང་འཆིང་བ་ཡོད་པས་བཅིངས་པར་འགྱུར་རོ། །རིགས་པ་འདི་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན་གྲོལ་
Chinese
如果作用自性成立，那么“此为束缚”的束缚之作用和“以此束缚”的束缚之作用二者必须是不同的事物。已经束缚的还要再次束缚，这与第八品所说的道理相似。没有亲近取受的也不束缚，因为远离束缚，如来是这样。这样的话，处于某种状态的东西会被束缚吗？不会改变的。另外，就像铁链等束缚者先前存在，被束缚者才被束缚一样，如果被束缚者之前，束缚、贪著等已经成立，那么它依赖于能束缚行蕴或者有情吗？也不依赖，因为没有所依，贪著等没有成立的缘故，如果先前束缚已经成立，那么后来不需要与被束缚者相联系的缘故。对于从束缚者自性上成立为他体的被束缚者，也不需要再次束缚的缘故。此处的剩余破斥，是通过改变已去和未去以及阻止行走的说法来表示的。也就是暂时被束缚的不束缚等，这样结合起来。第二，如果你们阻断了束缚，但是解脱是存在的，没有束缚就没有解脱，所以束缚也是存在的，如果这样说。如果解脱自性存在，那么在何处存在？暂时被束缚的不会解脱，因为解脱自性不存在，因为被束缚的缘故。如果先前被束缚的，依靠修道的方便，后来会解脱，所以被束缚的本身就具有解脱的自性，如果这样说。那么就仅仅变成被束缚的不是解脱，而是被束缚的会解脱。如果认为先前被束缚的，在后来的时间里，解脱的时间与现在接近，所以才这样说。如果解脱以自己的体性存在，那么可以允许与它接近，但是阻断了束缚，想要表示解脱以自己的体性不存在的时候，解脱以自己的体性存在的时间与现在不接近。不仅如此，没有被烦恼束缚的有情，也不会以自性具有解脱，因为如果是解脱本身，那么他还需要再次解脱什么呢？因为还需要依赖于再次解脱。阿罗汉已经解脱了，也有束缚，所以会被束缚。如果认为这种道理是怎样的，那么解
English
If the nature of action is established, then the act of binding, "this is bound," and the act of binding, "with this it is bound," must be two different things. What has already been bound must be bound again, which is similar to the reasoning explained in the eighth chapter. What is not closely taken is also not bound, because it is free from binding, like the Tathagata. If that is the case, then something that has become a certain state will be bound? It will not change. Furthermore, just as fetters and other binders exist beforehand, and then the bound is bound, if before the bound, binding, attachment, etc., have been established, then does it depend on the binder, the formative element, or the person? It does not, because without a basis, attachment, etc., are not established. And if binding has been established beforehand, then later there is no need to be connected with the bound. For the bound that is established as other in nature from the binder, there is no need for binding again. The remaining refutation of this is shown by changing the statement of going and not going, and preventing walking. That is, what is temporarily bound does not bind, etc., combine it in this way. Second, if you have blocked binding, but liberation exists, and without binding there is no liberation, so binding also exists, if you say so. If liberation exists by its own nature, then where does it exist? What is temporarily bound will not be liberated, because liberation does not exist by its own nature, because it is bound. If what was previously bound, relying on the means of cultivating the path, will later be liberated, so the bound itself has the nature of liberation, if you say so. Then it will only become that what is bound is not liberation, but what is bound will be liberated. If you think that what was previously bound, in the later time, the time of liberation is close to the present, so it is said like that. If liberation exists by its own nature, then it can be allowed to be close to it, but having blocked binding, when you want to show that liberation does not exist by its own nature, the time when liberation exists by its own nature is not close to the present. Moreover, a sentient being who has not been bound by afflictions will also not have liberation by nature, because if it is liberation itself, then what else does he need to be liberated from again? Because it still needs to rely on liberation again. An Arhat who has already been liberated also has binding, so he will be bound. If you think what is this kind of reasoning, then liberat