Tibetan
་ཡང་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདུ་བྱེད་སྔ་མ་ཞིག་པ་དང་ཕྱི་མ་མ་སྐྱེས་པ་ཙམ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་འདུ་བྱེད་འདས་མ་འོངས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་གཉིས་ཀྱང་ཞིག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཁོར་བ་པོར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་འདས་མ་འོངས་འཁོར་བ་པོར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་གཉིས་མི་འཁོར་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་སྐྱེས་པ་ན་སྔ་མ་འཁོར་བ་ཡིན་པས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀ་ལ་ལྟོས་ནས་འཁོར་བ་པོར་འཇོག་གོ་སྙམ་ན། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རང་བཞིན་གྱིས་གཅིག་གམ་ཐ་དད་པ་ཡིན་བརྟག་གྲང༌། དང་པོ་ལྟར་ནི་མི་རིགས་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་དང་སྔ་ཕྱི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་སྔ་མ་ཞིག་བ་དང་ཕྱི་མ་སྐྱེས་པའི་ དུས་སོ་སོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྟག་པ་གཉིས་པ་ལྟར་ནའང་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་སྐྱེས་པ་ན་སྔ་མ་འཁོར་བར་མི་རིགས་ཏེ་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ངེས་པ་མིན་ཏེ་གཞན་དུ་ན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་ཡོད་པས་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱང་འཁོར་བར་འགྱུར་ལ། མར་མེ་གཞན་འབར་བ་ན་མར་མེ་ཤི་བ་ཡང་འབར་བར་འགྱུར་ཏེ། འབྲེལ་མེད་དོན་གཞན་དུ་མཚུངས་པ་ལ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་གཉིས་གཅིག་སྐྱེས་པས་གཅིག་འཁོར་ལ་གཞན་གཉིས་ལ་དེ་ལྟར་མི་འདོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་སྔ་མ་ལས་སྐྱེ་ན་སྔ་མ་ཞིག་པ་དང་མ་ཞིག་པ་དང་འཇིག་བཞིན་པ་གང་ལས་སྐྱེ་ཞིག་པ་ལས་སྐྱེ་ན་ནི་ས་བོན་ཚིག་པ་ལས་ཀྱང་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །ལུགས་འདིས་ཞིག་པ་དངོས་པོར་བཞེད་ཀྱང་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་ཞིག་པ་ལས། ཕྱི་མ་སྐྱེ་བར་མི་བཞེད་པར་སྔར་བཤད་ཟིན་ལ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འགོག་གོ །སྔ་མ་མ་ཞིག་བ་ལས་སྐྱེ་ན་ས་བོན་རྣམ་པར་མ་འགྱུར་བར་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་དང་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དུས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །ཐ་སྙད་དུ་སྔ་མ་མ་ཞིག་པ་ཕྱི་མའི་དངོས་རྒྱུར་བཞེད་མོད་ཀྱང་འདིར་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་འགོག་ལ་དེ་ལ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སྐྱོན་དེ་དག་འཇུག་གོ །འཇིག་བཞིན་པ་ལས་སྐྱེ་ན་ཞིག་མ་ཞིག་གཉིས་གང་ཡང་མིན་པའི་འཇིག་བཞིན་པ་ནི་མེད་ལ་དེ་གཉིས་ལ་ཡང་སྐྱོན་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་ལྔ་ཕྱི་ཕྱེ་བའི་རེ་རེ་བ་དང་གཉིས་ཀ་བསྡོམས་པ་ལ་འཁོར་ བ་པོར་འདོད་པ་བཀག་ཅིང༌། སྔ་ཕྱི་བ་ལ་གཅིག་ཐ་དད་དང་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་དང་རྒྱུ་འབྲས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་
Chinese
也不会流转的缘故。除了前一个有为法灭尽和后一个有为法未生起之外，没有过去和未来的有为法，而且，那两者也不是以灭尽和未生起而作为流转者的，因此，过去和未来的有为法不是流转者。如果认为，即使那两者不流转，但后一刹那生起时，前一刹那就会流转，所以可以依凭有为法的前后两者而安立为流转者。那么，应当观察前后刹那自性是一还是他。如果是第一种情况，则不合理，因为是因果和前后，而且前一个灭尽和后一个生起的时间是各自不同的缘故。如果是第二种情况，那么后一刹那生起时，前一刹那也不会流转，因为那两者本体是他体的缘故。不是不决定的，否则，由于异生凡夫有在轮回中出生的缘故，阿罗汉们也会变成在轮回中，而且，当其他的灯燃烧时，熄灭的灯也会燃烧。因为，对于不相关的其他事物相同，一个刹那前后两者，一个生起，一个流转，对于其他两者不这样认为是没有理由的缘故。此外，如果后一刹那从前一刹那产生，那么是从前一刹那灭尽、未灭尽和正在坏灭的哪一个产生呢？如果是从灭尽的产生，那么即使种子烧焦了也会生出苗芽，因此会变成无因。虽然这个宗派认为灭尽是实有，但不认为后一刹那从前一刹那灭尽中产生，之前已经说过了，因此那样遮破。如果是从前一个未灭尽的产生，那么果实会在种子未变异的情况下产生，并且因果二者会同时产生。名言中虽然认为前一个未灭尽是后一个的近取因，但此处遮破以自性产生，并且对于它，之前所说过的过失会进入。如果是从正在坏灭的产生，那么既不是灭尽也不是未灭尽的正在坏灭是不存在的，而且对于那两者也已经说过过失了。这样，对于分开前后刹那的每一个和两者合起来而认为是流转者的观点进行了遮破。并且，由于遮破了前后是一体和他体，以及后一刹那从前一个产生是自性存在的缘故，前后刹那和因果自性成立
English
also do not transmigrate. Because there are no past or future conditioned phenomena except for the cessation of the former conditioned phenomenon and the non-arising of the latter. Moreover, those two are not considered transmigrators by virtue of their cessation and non-arising. Therefore, past and future conditioned phenomena are not transmigrators. If one thinks that even if those two do not transmigrate, the former moment transmigrates when the latter moment arises, so one can establish them as transmigrators by relying on both the former and latter of the conditioned phenomena. Then, one should examine whether the former and latter moments are inherently one or different. If it is the first case, it is unreasonable because they are cause and effect and former and latter, and because the times of the former ceasing and the latter arising are different. If it is the second case, then when the latter moment arises, the former moment will not transmigrate because those two are inherently different entities. It is not indefinite, otherwise, since ordinary beings have birth in samsara, even arhats would become in samsara, and when another lamp is lit, the extinguished lamp would also burn. Because, for unrelated other things that are the same, one moment before and after, one arises and one transmigrates, there is no reason not to think so for the other two. Furthermore, if the latter moment arises from the former moment, then from which of the former moments does it arise: the ceased, the not ceased, or the decaying? If it arises from the ceased, then even if the seed is burned, a sprout will arise, so it will become without a cause. Although this school considers cessation to be real, it does not consider the latter moment to arise from the cessation of the former moment, as has been said before, therefore it is refuted in that way. If it arises from the former unceased, then the fruit will arise without the seed being transformed, and the cause and effect will occur simultaneously. Although in name it is considered that the former unceased is the substantial cause of the latter, here it is refuted that it arises by its own nature, and for it, the faults mentioned before will enter. If it arises from the decaying, then the decaying, which is neither ceased nor unceased, does not exist, and faults have already been stated for those two. Thus, the view that each of the separated former and latter moments and the combination of the two are transmigrators has been refuted. And, because it is refuted that the former and latter are one and different, and that the latter moment arising from the former is inherently existent, the former and latter moments and cause and effect are inherently established.
Tibetan
གཞག་ཏུ་མེད་པས། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྒྱུན་ཀྱང་མེད་པས་རྒྱུན་ལ་ཡང་འཁོར་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །གཞན་སྡེ་འགྲོ་བ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་འཁོར་བ་པོ་འདོད་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་འཁོར་བར་འདོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་དམ་ཕུང་པོ་འཁོར་བར་སྨྲ་བ་རང་སྡེ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་གང་ཟག་ཏུ་འཇོག་པའི་གཞི་ནི་ཕལ་ཆེར་རྣམ་ཤེས་ལ་འདོད་པས། ཀུན་གཞི་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་ཤེས་འཁོར་བར་འདོད་ཅིང་དེ་ཉིད་ལ་གང་ཟག་འཁོར་ཞེས་ཀྱང་སྨྲ་ལ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་མ་ཕྱེ་བའི་རྒྱུན་ཉིད་འཁོར་བར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་དགག །ཕུང་པོ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་འཁོར་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རིགས་པ་དང་འགལ་བས་འདུ་བྱེད་མི་འཁོར་བ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱང་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་བདག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དེ་འཁོར་རོ་ཞེ་ན། དེ་འདྲ་བའི་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་ལ་ཡང་འདུ་བྱེད་འཁོར་བར་མི་འཐད་པའི་རིམ་པ་འདི་ཐམས་ཅད་མཚུངས་པས་མི་རིགས་ཏེ། རྟག་ན་འགྲོ་འོང་གི་བྱ་བ་མི་བྱེད་པས་རྟག་པ་མི་འཁོར་ལ་སེམས་ཅན་མི་རྟག་པ་ལ་ཡང་སྐད་ཅིག་དང་རྒྱུན་གྱི་དཔྱད་པས་འཁོར་བར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་མང་པོས་བཀུར་བ་པ་རྣམས་ན་རེ་འདུ་བྱེད་རྟག་མི་རྟག་འཁོར་བར་མི་འཐད་པའི་དཔྱད་པ་སེམས་ཅན་ལ་མཚུངས་པར་སྨྲ་བ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། བདག་ནི་ཕུང་པོ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ལྟར་རྟག་མི་རྟག་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་བའི་གང་ཟག་འཁོར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གང་ཟག་འཁོར་བ་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་གང་ཟག་དེ་ནི་ཕུང་པོ་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཁམས་རྣམས་ལ་གཅིག་ཐ་དད་ལ་སོགས་པ་སྔར་བཤད་པའི་རྣམ་པ་ལྔས་བཙལ་བ་ན་རྙེད་དགོས་པ་ལས་རྙེད་པ་མེད་ན་བདག་ངོ་བོས་ཡོད་པ་གང་ཞིག་འཁོར་བར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་འདིར་མིའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནས་ལྷའི་ཉེ་བར་ལེན་པར་འཁོར་ན། མིའི་ཉེ་བར་ལེན་བ་བཏང་ནས་སམ་མ་བཏང་བར་འགྲོ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད། དང་པོ་ལྟར་ན་སྔ་ཕྱི་དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཉེར་ལེན་ཕུང་པོ་ལྔའི་སྲིད་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉེ་བར་ལེན་པ་སྔ་མ་བཏང་ནས་ཕྱི་མ་མ་བླངས་པའི་སྐབས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་སྔ་ཕྱི་གཏོང་ལེན་གྱི་བྱ་བ་གཉིས་དུས་གཅིག་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་སྲིད་པ་མེད་ཅིང་ཉེ་བར་ལེན་པའི
Chinese
因为没有处所，所以没有依赖于它的常续，因此对于常续来说，轮回也不是自性存在的。其他宗派所有认为从一个众生传递到另一个众生的轮回者，都认为有与蕴不同的实有补特伽罗在轮回。因此，说行或蕴在轮回是自宗，而且作为安立补特伽罗的基础，大多认为是识。因此，认为阿赖耶识等识在轮回，也说它本身是补特伽罗在轮回，并且认为不区分前后刹那的常续本身在轮回。第二部分分为两点：破斥与蕴不同的有情轮回；破斥与蕴不可说是一是异的补特伽罗轮回。第一点：如果说因为与理相违，所以行不轮回是真实的，但是与蕴不同的实有我轮回，那么对于这种有情轮回来说，所有这些行不轮回的次第也同样适用，因此不合理。因为如果是常，则不作往来的行为，所以常法不轮回，而且对于无常的有情来说，通过刹那和常续的观察，也不合理轮回。第二点：如果多数所敬者说，对于有情来说，说行常无常不合理轮回的观察是同样的，是不合理的。因为我如同与蕴不可说是一是异一样，对于常无常任何都不可说的补特伽罗在轮回。如果补特伽罗轮回是自性存在的，那么这个补特伽罗对于蕴、处、界等，通过之前所说的五种方式来寻找时，必须能够找到，如果没有找到，那么哪个自性存在的我能够轮回呢？不会轮回的。另外，如果在这里从人的近取蕴轮回为天的近取蕴，那么是舍弃了人的近取蕴之后去，还是没有舍弃而去的呢？自性存在。如果是前者，那么前后二者之间，将没有近取蕴五蕴的存在，因为有舍弃了之前的近取蕴，而没有取之后的近取蕴的时候。如果自性成立，那么前后舍取二者的行为不可能同时进行。二者之间没有有，而且近取的
English
Since there is no place to abide, there is also no continuity dependent on it, therefore, for continuity, samsara is not inherently existent. All other schools that believe in the transmigrator who passes from one being to another believe that there is a substantially existent person who is different in nature from the aggregates that transmigrates. Therefore, saying that formations or aggregates transmigrate is our own school, and the basis for establishing a person is mostly considered to be consciousness. Therefore, it is believed that consciousness, such as the alaya consciousness, transmigrates, and it is also said that it itself is the person who transmigrates, and it is believed that the continuity itself, which does not distinguish between prior and subsequent moments, transmigrates. The second part is divided into two points: refuting the sentient being who is different in nature from the aggregates transmigrating; refuting the person who is inexpressible as being either the same as or different from the aggregates transmigrating. The first point: If it is said that it is true that formations do not transmigrate because they contradict reason, but that the substantially existent self that is different in nature from the aggregates transmigrates, then for such a sentient being who transmigrates, all these sequences of formations not transmigrating also apply, so it is not reasonable. Because if it is permanent, it does not perform the action of going and coming, so the permanent does not transmigrate, and for the impermanent sentient being, it is also unreasonable to transmigrate through the examination of moments and continuity. The second point: If the many revered ones say that it is unreasonable to say that the examination of formations, whether permanent or impermanent, not transmigrating is the same for sentient beings, it is unreasonable. Because the self, like being inexpressible as being either the same as or different from the aggregates, is the person who transmigrates, who is inexpressible as being either permanent or impermanent. If the person who transmigrates is inherently existent, then this person, with respect to the aggregates, sense bases, and elements, must be able to be found when searching through the five ways previously explained, but if it is not found, then which inherently existent self can transmigrate? It will not transmigrate. Furthermore, if here, from the appropriation of a human being, one transmigrates to the appropriation of a god, then does one go after abandoning the appropriation of the human being, or does one go without abandoning it? It is inherently existent. If it is the former, then between the former and the latter, there will be no existence of the five aggregates of appropriation, because there is a time when the former appropriation has been abandoned, and the latter appropriation has not been taken. If it is established by nature, then the actions of abandoning and taking, both before and after, cannot occur simultaneously. There is no existence between the two, and the appropriation of