Tibetan
་ཕུང་པོ་མེད་ན་བདག་ཏུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མེད་པས་གང་ཟག་དེ་ནི་གང་སྟེ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དེ་མེད་ན་འབྱུང་འགྱུར་གྱི་ལྷའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོའི་གང་ཟག་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར། ཅི་ཞིག་ཏུ་འཁོར་བར་འགྱུར་ཏེ་གང་དུ་འཁོར་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཡང་མེད་དོ། །ཡང་ན་ལེན་པ་པོ་མེད་པས་འཁོར་བ་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞེས་ཅི་ཞིག་ཅེས་པ་བྱ་བ་འཁོར་བའི་ཁྱད་པར་དུ་སྦྱར་རོ། ། གལ་ཏེ་ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལྟར་ནའང་མི་རིགས་ཏེ་སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་སྲིད་བ་མ་བཏང་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མའི་སྲིད་པ་བཟུང་བའི་ཕྱིར། བདག་གཅིག་ལྷ་དང་མིའི་བདག་གཉིས་སུ་འགྱུར་ན་དེ་ནི་འདོད་པ་ཡང་མིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལྷ་མིའི་སྲིད་པ་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ལྷའི་བར་སྲིད་ཡོད་པས་སྲིད་པ་མེད་པའི་བདག་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ་མིའི་སྲིད་པ་ནས་ལྷའི་བར་སྲིད་དུ་འཁོར་བ་ལ་ཡང༌། སྲིད་པ་སྔ་མ་བཏང་ནས་འཁོར་མི་འཁོར་གྱི་དཔྱད་པ་སྔ་མ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་མིའི་སྲིད་པ་གཏོང་བ་དང་ལྷའི་བར་སྲིད་ལེན་པར་བྱེད་པ་གཉིས་དུས་ཅིག་ཅར་དུ་ཡིན་པས། སྔ་མ་བཏང་བ་དང་ཕྱི་མ་བླངས་པ་གཉིས་ཀྱང་དུས་གཅིག་ཡིན་པས་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་སྐབས་སུ་ཉེར་ལེན་མེད་བའི་བདག་ཡོད་པའི་སྐྱོན་མེད་དེ་ཞེ་ན། ཅི་བདག་གི་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་ཉེ་བར་ལེན་པ་སྔ་མ་གཏོང་ཞིང༌། ཕྱོགས་གཞན་གཅིག་གིས་བར་སྲིད་དུ་རྒྱུའམ། འོན་ཏེ་དེ་འདྲའི་ཆ་སོ་སོར་མེད་པར་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྔ་མ་གཏོང་ཞིང་ཕྱི་མ་ལེན་པ་ཡིན་བརྟག་གྲང༌། དེ་ལ་དང་པོ་ལྟར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་མིའི་སྲིད་པ་གཏོང་བ་དང་ལྷའི་བར་སྲིད་ལེན་པའི་བདག་གཉིས་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཡང་དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་སྲིད་པ་མང་པའི་བདག་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །སྔ་མ་དང་ཁྱད་པར་ནི་བར་དོར་རྒྱུ་བ་ན་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བས་དུས་ཐུང་དུ་ཞིག་ཏུ་ཉེར་ལེན་མེད་པར་འགྱུར་བ་འདི་ཙམ་ཞིག་གོ །འདིར་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀྱི་སྲིད་པའི་བར་ན་ཕུང་པོ་མེད་པའི་བདག་ཡོད་ པར་ཕ་རོལ་པོས་ཁས་བླང་དགོས་པའི་རིགས་པ་ནི། འདི་གཏོང་བ་དང་ལེན་ནོ་ཞེས་ལས་ལ་བརྟེན་པའི་གཏོང་ལེན་གྱི་བྱ་བ་གཉིས་དུས་སྔ་ཕྱི་བའི་ཕུང་པོ་སོ་སོ་བའི་ཡུལ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་འདིས་གཏོང་བ་དང་ལེན་ནོ་ཞེས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཡང་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་སྟེ། དེ་གཉིས་དུས་གཅིག་ན་བྱ་བའི་རྟེན་མི་དང་བར་སྲིད་ཀྱི་ཕུང་པོ་གཉིས་ཀྱང་དུས་གཅིག་ཏུ་འགྱུ
Chinese
如果没有蕴，就没有可以安立为“我”的理由，所以那个人什么也不是，什么也没有。如果没有那个，也就没有未来取受天人近取的补特伽罗了。那么会转生到哪里呢？也没有会转生的地方了。或者说，因为没有取受者，转生会做什么呢？这个“什么”是与转生的差别相连的。 如果按照第二种说法，那也是不合理的，因为在前一生的有还没有舍弃的时候，就取了后一生的有。如果一个“我”变成了天和人的两个“我”，那也不是所希望的。如果天人和人之间的有之间有天人的中阴，就不会变成有无有的“我”了吧？那也是不行的，因为从人的有转生到天人的中阴时，舍弃前一个有之后是否转生的分析，和之前的是一样的。如果舍弃人的有和取天人的中阴是同时发生的，舍弃前一个和取后一个也是同时的，那么在那两者之间就没有没有近取的“我”的过失了吧？难道是“我”的一部分舍弃了之前的近取，另一部分转生到中阴吗？或者不是这样，没有各自的部分，而是“我”全部舍弃了之前的，取了之后的，应该考察。如果是第一种情况，那么那时就会有两个“我”，一个是舍弃人的有，一个是取天人的中阴。如果是第二种情况，那么在那两者之间也会有很多有的“我”。和之前不同的是，在中阴中流转时非常接近，所以在很短的时间内会变成没有近取，只有这一点不同。在这里，前世和后世的两个有之间，必须承认有无蕴的“我”的道理是：这个舍弃和取受，是依赖于业的舍弃和取受的两个行为，是依赖于时间先后不同的各个蕴的对境。那时，这个舍弃和取受的行为所依赖的作者，也不能在同一个时间存在于同一个事物上。如果那两者是同时的，那么行为的所依，人与中阴的两个蕴也会同时存在。
English
If there is no aggregate, there is no reason to designate "I", so that person is nothing, has nothing. If that is not there, then there is no person who takes the near of the future god. Then where will it be reborn? There is no place to be reborn. Or, because there is no taker, what will the action of rebirth do? This "what" is connected to the difference of rebirth. If according to the second view, it is also unreasonable, because the previous existence of the previous life has not been abandoned, the later existence of the later life is taken. If one self becomes two selves of gods and humans, that is not what is desired. If there is a divine intermediate state between the two existences of gods and humans, will there not be a self without existence? That is also not possible, because when turning from human existence to the divine intermediate state, the analysis of whether or not to turn after abandoning the previous existence is the same as before. If abandoning human existence and taking divine intermediate existence happen at the same time, abandoning the former and taking the latter are also at the same time, then there is no fault of having a self without near-taking in the interval between the two? Is it that one part of the self abandons the previous near-taking, and another part turns into the intermediate state? Or is it not like that, without separate parts, but the whole self abandons the previous and takes the latter, it should be examined. If it is the first case, then at that time there will be two selves, one abandoning human existence and one taking divine intermediate existence. If it is the second case, then there will also be many selves of existence between the two. The difference from the previous one is that when flowing in the intermediate state, it is very close, so it will become without near-taking in a very short time, only this is the difference. Here, the reason why the other party must admit that there is a self without aggregates between the two existences of the previous and later lives is: this abandonment and taking are the two actions of abandonment and taking that depend on karma, and they depend on the objects of the respective aggregates that are different in time. At that time, the agent on which the action of this abandonment and taking depends cannot exist on the same thing at the same time. If the two are simultaneous, then the basis of the action, the two aggregates of human and intermediate state, will also exist at the same time.
Tibetan
ར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་བརྟེན་པ་རྟེན་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གཏོང་ལེན་གྱི་བྱ་བ་གཉིས་དུས་སྔ་ཕྱི་བ་ཡིན་ན་སྲིད་པ་སྔ་མ་བཏང་ཟིན་པ་དང་ཕྱི་མ་བླངས་པ་གཉིས་ཀྱང་སྔ་ཕྱིར་འགྱུར་ལ། དེའི་ཕྱིར་སྔ་མ་བཏང་ཟིན་ནས་ཕྱི་མ་མ་བླངས་པའི་སྐབས་དེར་སྲིད་པ་མེད་པའི་བདག་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་འཁོར་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་འགལ་ཟླ་མྱང་འདས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སུ་ཞིག་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་འདའ་བ་པོ་ཡང་གཉིས་སུ་ངེས་ལ་དེ་ཡང་འདུ་བྱེད་དམ་ཕུང་པོ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ནི་ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་སྟེ་རྣམ་པ་གང་གིས་ཀྱང་མི་འཐད་ལ། དེར་མ་ཟད་སེམས་ཅན་ཕུང་པོ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པ་དང་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ཡང་ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་གི་རིགས་པ་ནི་དེ་དག་རྟག་ན་མི་འདའ་སྟེ་ཞེས་སོགས་འདོན་པ་བསྒྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཕུང་པོའམ་གང་ཟག་ཀྱང་རུང་སྟེ་འཁོར་ མཁན་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མ་ཁེགས་ན་དེ་རྣམས་འཁོར་བར་འཁོར་བ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཡང་མི་ཁེགས་སོ། །འཁོར་མཁན་བདེན་གྲུབ་ཁགས་ན་མྱ་ངན་ལས་འདའ་མཁན་ནམ་ཐོབ་མཁན་བདེན་གྲུབ་ཀྱང་ཁེགས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཐོབ་མཁན་གྱིས་ཐོབ་བྱ་ཐོབ་པ་བདེན་པ་ཁེགས་ལ་དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ཐོབ་བྱར་བདེན་པ་ཡང་ཁེགས་སོ། །དེས་ན་མྱང་འདས་སམ་ཆོས་སྐུ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཡང་ཁེགས་དགོས་ཏེ་དེ་དག་བདེན་པར་གྲུབ་ན་ཐོབ་བྱ་བདེན་པ་བར་གྲུབ་དགོས་པས་ཁྱབ་བྱེད་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པའི་འགྲོས་འདི་རྣམས་ཤེས་བའི་གནད་ཀྱིས་འཕགས་པའི་ཡུལ་གྱི་རང་སྡེ་དངོས་པོར་སྨྲ་བས་ཀྱང་འཁོར་འདས་ལ་བདེན་པ་གྲུབ་མ་གྲུབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་མི་འབྱེད་མོད། ཕྱོགས་འདིའི་རྒོལ་བ་རིགས་པའི་འགྲོས་མི་ཤེས་པ་རྣམས་དེ་ལ་ཁྱད་པར་འབྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་མ་གྲུབ་པ་ལ་དགོངས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ལས། ཚེ་དང་ལྡན་བ་རབ་འབྱོར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནས། རིགས་ཀྱི་བུ་གལ་ཏེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལས་ཆེས་ལྷག་པའི་ཆོས་གཞན་ཞིག་ཡོད་ནའང་དེ་ཡང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ང་སྨྲའོ་ཞེས་དང༌། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས་
Chinese
因为是缘故。如果自性成立，则依赖者对于所依赖的，任何时候都不会错乱。像这样，如果施与受的两种行为有先后，那么前世已舍弃和后世已接受的两种也就会有先后。因此，在前世已舍弃后，后世未接受的那个时候，就会有不存在的我的存在。第二，如果轮回是自性存在的，因为对立的涅槃是自性存在的缘故。那么，谁是涅槃的涅槃者也是二者，而且是行或者蕴涅槃自性存在，无论如何，以任何方式都不合理。不仅如此，有情蕴与物质不同，以及不可说为彼、为此、为其他的补特伽罗涅槃自性存在，无论如何也不可能合理。那些道理是“如果它们是常，则不灭”等等，念诵并翻译。对此，无论是蕴还是补特伽罗，如果流转者真实成立没有被遮破，那么它们在轮回中流转真实成立也没有被遮破。如果流转者真实成立被遮破，那么涅槃者或者获得者真实成立也被遮破。这样一来，获得者所获得的获得物真实也被遮破，因此这些作为获得物真实也都被遮破。因此，涅槃或者法身真实成立也必须被遮破，因为如果它们真实成立，则获得物真实成立必须成立，因为遍及者被遮破的缘故。以通达这些道理的要点，即使是印度自宗说有部，也不会区分轮回和涅槃是否真实成立的差别。但是，这一方的论敌不通达道理的这些，却对它们进行区分。像这样，考虑到涅槃也不是以自己的自性而存在的，世尊母经中说：“具寿善现，涅槃也如幻如梦。具寿善现，诸佛之法也如幻如梦。”等等，以及“善男子，如果还有比涅槃更超胜的法，我也说它如幻如梦。”以及《三摩地王经》中说：
English
Because it is the reason. If it is established by its own nature, then the dependent will not be confused about what it depends on at any time. Like this, if the two actions of giving and receiving have a sequence, then the former life that has been abandoned and the latter life that has been received will also have a sequence. Therefore, in the time when the former has been abandoned and the latter has not been received, there will be an existence of a self that does not exist. Second, if samsara is self-existent, because the opposite nirvana is self-existent. Then, who is the nirvana-er of nirvana is also two, and it is also the action or the skandha that nirvana is self-existent, no matter how, in any way, it is not reasonable. Moreover, sentient beings are different from the skandhas, and the pudgala that cannot be said to be that, this, or other, nirvana is self-existent, no matter how it is impossible to be reasonable. The reason for those is "If they are permanent, they will not perish," etc., recite and translate. In this regard, whether it is a skandha or a pudgala, if the truth of the one who wanders has not been refuted, then the truth of their wandering in samsara has not been refuted. If the truth of the wanderer is refuted, then the truth of the nirvana-er or the obtainer is also refuted. In this way, the truth of the object obtained by the obtainer is also refuted, so the truth of these as objects to be obtained is also refuted. Therefore, the truth of nirvana or dharmakaya must also be refuted, because if they are true, then the truth of the object to be obtained must be established, because the pervader is refuted. By understanding the key points of these reasons, even the Indian self-sectarian Vaibhashika does not distinguish the difference between whether samsara and nirvana are truly established. However, the opponents on this side do not understand these reasons, but they distinguish them. Like this, considering that nirvana is not existent by its own nature, the Bhagavati-ma says, "O Subhuti, nirvana is also like a dream. O Subhuti, the dharmas of the Buddhas are also like a dream." And so on, and "O son of good family, if there is another dharma that is more transcendent than nirvana, I also say that it is like a dream." And in the Samadhiraja Sutra: