Tibetan
མ་ཁས་མི་ལེན་པར་སྨྲ་བ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་བ་གཏན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ བཞིན་དུ་གང་གིས་དངོས་པོ་རྣམས་ཡོད་པ་དང་སྔ་མ་ཞིག་ནས་མེད་པར་རྟོག་པ་དེ་ལ་ནི། ངེས་པ་ཁོ་ནར་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་པར་འཛིན་པ་དང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆད་པར་ལྟ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རྟག་ཆད་དུ་ལྟ་བ་ཡང་མཐོ་རིས་དང་བྱང་གྲོལ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པས་དོན་མ་ཡིན་པ་ཆེན་པོ་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་མཐའ་གཉིས་ལ་མཁས་པས་གནས་པར་མི་བྱའོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་ལྟ་བ་ཡོད་ན་རྟག་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་བརྗོད་པ་དེ་ནི་རང་བཞིན་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པས་ནམ་ཡང་མེད་པ་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པས་རྟག་ལྟར་འགྱུར་གྱི་ཡོད་པ་ཙམ་དུ་ཁས་བླངས་པས་མིན་ནོ། །དུས་སྔོན་མར་དངོས་པོར་བྱུང་བ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་ནས་ད་ལྟར་ཏེ་ཕྱིས་ཞིག་ནས་མེད་ཅེས་ཁས་བླངས་པ་དེས་ན་ཆད་པར་ལྟ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་གྱི་དུས་སྔ་མར་ཡོད་པ་དུས་གཉིས་པར་ཞིག་པ་ཙམ་ཞིག་ཁས་བླངས་པས་མིན་ནོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ནི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་པའི་རྟག་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཁྱེད་ལ་རྟག་ལྟ་མེད་མོད་ཆད་ལྟ་ནི་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། ཆད་རྒྱུའི་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་སྔར་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱིས་མེད་པར་འདོད་ན་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ནམ་ཡང་ཡོད་དགོས་པ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པས་ཆད་ལྟར་ འགྱུར་གྱི། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་གཏན་མེད་པ་ལ་དེ་མེད་ཅེས་བརྗོད་པ་ན་དེ་ལ་སྐུར་བ་བཏབ་པ་མེད་པས་ཆད་ལྟར་མི་འགྱུར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་གིས་སྔར་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་དག་གཡར་གྱིས་བླངས་ནས་ཕྱིས་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་ནི་མེད་པ་བར་འགྱུར་ལགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་འདོད་ན་དེ་རྟག་པར་མི་སྨྲ་ཡང་རྟག་ལྟར་འགྱུར་ལ། དུས་སྔ་མར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཞིག་དུས་གཉིས་པར་ཞིག་པར་འདོད་ན་དེའི་རྒྱུན་ཆད་པར་ཁས་མི་ལེན་ཀྱང་ཆད་ལྟར་འགྱུར་བས་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འདོད་ཕྱིན་ཆད་རྟག་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བ་ལས་མི་འདའོ། །དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཁས་མི་ལེན་ན་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་པའི་རྟག་ཆད་གཉིས་ཀའི་ལྟ་བ་མེད་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་གཞག་ས་མེད་ན་སྐུར་འདེབས་སུ་འགྱུར་བས་ཆད་ལྟའོ། །འདི་ལ་ཆད་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཁས་མ་བླངས་པས་ཆད་ལྟར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲ་མི་ནུས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་པས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་དང་ལས་འབྲས་ལ་སོགས་པའི་ཆད་རྒྱུ་སྔར་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱིས་མེད་པར་མ་སྨྲས་ཀྱང་ཆད་ལྟར་འགྱུར་བ་སྤོང་མི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་དག་གཞན་དབང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཙམ་ཞིག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་མེད་ལྟ་དང༌། གཞན་དབང་ལ་ཀུན་བརྟགས་པ་མེད་པས་རྟག་ལྟ་སྤོང་བར་འདོད་ པ་ནི། ཕྱི་རོལ་ལ་ལྟོས་པའི་གཟུང་འཛིན་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་ཅིང་གཞན་དབང་བདེན་པར་མེད་པ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པས་རྟག་ཆད་གཉིས་ཀའི་མཐར་ལྟུང་བས། དབུ་མ་པའི་ལྟ་བ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐར་མ་ལྷུང་བ་དང་རྟག་ཆད་ཀྱི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་ཡོད་ཀྱི་གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། གང་ཟག་ཕུང་པོར་སྨྲ་བ་ཡི། །འཇིག་རྟེན་གྲངས་ཅན་འུག་ཕྲུག་དང༌། །གོས་མེད་བཅས་ལ་གལ་ཏེ་ཞིག །ཡོད་མེད་འདས་པ་སྨན་དྲིས། །དེ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ནི། །བསྟན་པ་འཆི་མེད་ཡོད་མེད་ལས། །འདས་པ་ཟབ་མོ་ཞེས་བསྟན་པ། །ཆོས་ཀྱི་ཁུད་པ་ཡིན་ཤེས་གྱིས། ཞེས་གསུངས་ཏེ་གང་ཟག་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ་ནི་རང་སྡེ་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་དུ་སྨྲ་བའོ། །ཕུང་པོ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ་ནི་རང་གི་སྡེ་བ་གང་ཟག་རྫས་སུ་མེད་ལ་ཕུང་པོ་རྫས་སུ་ཡོད་པར་སྨྲ་བའོ། །མདོར་ན་ཇི་སྲིད་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་ལས་འབྲས་དང་འཆིང་གྲོལ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པར་འཇོག་མི་ཤེས་པ་དེ་སྲིད་དུ། རྟག་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བ་སྤོང་ཚུལ་ཇི་འདྲ་ཞིག་བྱས་ཀྱང་མཐའ་དེ་གཉིས་ལས་མི་འདའ་སྟེ་ཆད་ལྟ་སྤོང་བ་ན་ཡོད་མཐའ་ཁས་བླང་དགོས་ལ་རྟག་ལྟ་སྤོང་བ་ན་མེད་མཐའ་ཁས་བླང་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་མེད་ལ་སེམས་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་དང་ཀུན་བརྟགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་གཉིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་གསུངས་པའི་རྣམ་པར་རིག་ པ་ཙམ་གྱི་ཚུལ་ནི། མང་པོས་བཀུར་བའི་གང་ཟག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལྟར་སྟོན་པ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ཅན་གྱིས་རིམ་གྱིས་དོན་དམ་པ་རྟོགས་པའི་ཐབས་སུ་བཀྲི་བའི་ཕྱིར། གདུལ་བྱ་དེ་ལྟ་བུའི་ངོར་གསུངས་པའི་དྲང་དོན་ཡིན་གྱི་ངེས་དོན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གསུང་རབ་ཅི་འདྲ་ཞིག་དྲང་དོན་དང་ཅི་འདྲ་ཞིག་ངེས་དོན་དུ་འཇོག་པ་ནི་ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་དང་བློ་གྲོས་མི་
Chinese
不说不承认。第二，像这样自性成立并且是恒常存在的，并非如此，那么对于认为诸事物存在以及从先前就不存在的这种想法，如果说“必定如此存在”，那就成了执着于常，如果说“不存在”，那就成了堕入断见。执着于常断二见，会阻碍获得天界和解脱，会造成巨大的危害，因此，智者不应安住于有和无的两种边见。又为什么说，如果认为事物存在和事物不存在，就会堕入常断二见呢？凡是说自性存在的，因为自性没有改变，所以永远不会不存在。因此，承认自性存在就会变成常见，仅仅承认存在则不会。如果在先前显现为事物的自性成立，然后现在，也就是之后某个时候说不存在，那么就会堕入断见，仅仅是承认先前存在的事物在第二个时候毁灭则不会。我们不会堕入依赖自性的常断二见，因为我们不承认事物自性存在。如果你们认为没有常见，但有断见，那么，如果先前承认了终将断灭的事物自性存在，之后又认为它不存在，这就是诽谤了自性存在的事物必须永远存在的道理，因此会堕入断见。如果说自性成立的事物根本不存在，那么说它不存在，就没有诽谤它，因此不会堕入断见。正如《楞伽经》中所说：“世尊，如果有人先前以借贷的方式取了贪欲、嗔恨和愚痴，之后又说贪欲、嗔恨和愚痴这些事物并不存在，那就是堕入了虚无。”就像这样。如果认为事物自性存在，即使不说它是常，也会变成常见；如果在先前认为自性存在的事物在第二个时候毁灭，即使不承认它的相续断灭，也会变成断见。因此，一旦认为事物自性成立，就无法超越常断二见。如果不承认事物自性成立，那么依赖于自性的常断二者都
English
It is not to speak without admitting. Secondly, it is not the case that things are inherently established and permanently existent. So, for that which conceives things as existing and as not existing from before, if one says, "It is definitely only existent," then it becomes clinging to permanence, and if one says, "It is non-existent," then it becomes falling into nihilism. Also, viewing as permanent or nihilistic obstructs access to higher realms and liberation, and causes great harm. Therefore, the wise should not abide in the two extremes of existence and non-existence. Furthermore, why is it that if one views things as existent and things as non-existent, one falls into the views of permanence and nihilism? Whatever is said to be inherently existent, since there is no change in inherent nature, it is never non-existent. Therefore, by accepting inherent existence, one becomes permanentist, but not by merely accepting existence. If one accepts that something that appeared as a thing in the past is inherently established, and then says that it is now, that is, later, non-existent, then one falls into nihilism, but not by merely accepting that something that existed in the past is destroyed in the second time. We do not fall into the views of permanence and nihilism that depend on inherent nature, because we do not accept that things are inherently existent. If you think that you do not have the view of permanence, but you do have the view of nihilism, then if you previously accepted that a thing that will eventually be destroyed is inherently existent, and then later think that it is non-existent, then this is slandering the fact that something that is inherently existent must always exist, and therefore you will fall into nihilism. If one says that something that is inherently established is completely non-existent, then saying that it is non-existent does not slander it, and therefore one will not fall into nihilism. As it is said in the Lankavatara Sutra: "Bhagavan, if someone first takes greed, hatred, and delusion by borrowing, and then says that greed, hatred, and delusion are not existent things, then that is falling into nothingness." Just like that. If one thinks that things are inherently existent, even if one does not say that it is permanent, one will become a permanentist; if one thinks that something that was inherently existent in the past is destroyed in the second time, even if one does not admit that its continuum is cut off, one will become a nihilist. Therefore, once one thinks that things are inherently established, one cannot transcend the views of permanence and nihilism. If one does not accept that things are inherently established, then both permanence and nihilism that depend on inherent nature
Chinese
即使没有我见，如果没有安立因果之处，就会变成诽谤，是断见。不能说因为没有承认断灭之因的事物，所以不会变成断见。因为世间顺世外道也先承认了前后世和业果等断灭之因，之后即使没有说没有，也无法避免变成断见。瑜伽行派认为，仅仅他起心和心所由自相成立，所以能断除无见，因为他起上没有遍计所执，所以能断除常见。 这是因为，对于观待外境的能取所取在名言中存在进行否认，并且在他起真实不存在上进行增益，因此会堕入常断二边。所以，只有中观派的观点才不会堕入有无二边，并且远离常断之过，其他宗派则不是这样。如《宝鬘论》中所说：“说人为蕴者，世间数论枭，裸形及有边，有无超彼药。是故诸佛之，教法不死超，有无深细法，知是佛法藏。”其中，仅仅说人为补特伽罗，是指自宗说补特伽罗实有。仅仅说蕴为补特伽罗，是指自宗的宗派说补特伽罗非实有而蕴实有。总之，只要对于没有由自性成立的自性，无法安立业果和系缚解脱等，在那之前，无论如何断除常断之见，也无法超出这二边，因为断除断见时必须承认有边，断除常见时必须承认无边的缘故。因此，所谓无色界有心，以及所说遍计不由自相成立，而异体二者由自相成立的唯识宗的观点，就像是随顺多数人所敬重的人的说法一样，是导师大悲尊为了逐渐引导证悟胜义谛的方法。是对待那样所化之人的权宜之说，并非是了义。如何安立何种经典为不了义，何种经典为了义，在《三摩地王经》和《妙慧童女经》中
English
Even without the view of self, if there is no basis for establishing cause and effect, it becomes slander, which is a nihilistic view. It cannot be said that it does not become a nihilistic view because the object of annihilation is not admitted. Because even the worldly Lokayata (materialists) first admit the causes of annihilation such as past and future lives and karmic results, and even if they do not later say that they do not exist, they cannot avoid becoming nihilistic. Yogacharas believe that only the other-powered consciousness and mental factors are established by their own characteristics, so they can abandon the view of non-existence, and because there is no conceptual construction on the other-powered, they want to abandon the view of permanence. This is because, by denying the existence of the apprehended and apprehender, which are dependent on external objects, in conventional terms, and by imputing what is not truly existent in the other-powered, they fall into both extremes of permanence and annihilation. Therefore, only the view of the Madhyamikas does not fall into the extremes of existence and non-existence, and is free from the faults of permanence and annihilation, but it is not so for other schools. As it is said in the Ratnavali: "Those who say the person is the aggregates, the world, the Samkhyas, the owls, the naked ones, and those with boundaries, the medicine that transcends existence and non-existence. Therefore, the teachings of the Buddhas, the immortal, transcend, existence and non-existence, the profound Dharma, know this to be the treasury of the Dharma." Among them, merely saying that the person is a pudgala refers to one's own school saying that the pudgala is substantially existent. Merely saying that the aggregates are the person refers to one's own school saying that the pudgala is not substantially existent but the aggregates are substantially existent. In short, as long as it is not possible to establish karmic results and bondage and liberation, etc., for a nature that is not established by its own essence, until then, no matter how one abandons the views of permanence and annihilation, one cannot go beyond these two extremes, because when abandoning the nihilistic view, one must admit the extreme of existence, and when abandoning the eternalistic view, one must admit the extreme of non-existence. Therefore, the view of Vijnanavada, which says that the formless realm has mind, and that the conceptual is not established by its own characteristics, while the other two natures are established by their own characteristics, is like following the words of a person respected by many, and is the method by which the compassionate teacher gradually leads to the realization of the ultimate truth. It is a provisional statement made for the sake of such disciples, and is not definitive. How to establish which sutras are provisional and which sutras are definitive is explained in the Samadhiraja Sutra and the Sagaramati Sutra.