English
That which arises from conditions is unborn; in it, there is no nature of arising. Whatever depends on conditions is said to be empty. Whoever knows emptiness is wise. As it is said that what arises from conditions is the meaning of being unborn by nature, like the aggregates being said to be false, it also shows that it is unborn by nature, but it does not show the non-existence of the cessation of birth. Thus, appearing as such while being unborn by nature is explained as the meaning of the scriptures that say it is deceptive and false. The third has two parts: showing how the meaning of the scriptures is explained in other ways, and refuting the arguments for such explanations. First, the Śrāvakabhūmi school, relying on the previously cited sutra, which speaks of the nature of destruction, believes that all things do not remain in the second moment from the moment they are established, but the appearance of remaining is the meaning of deception and falsehood. In this way, being unborn by nature is not the meaning of the scriptures, but it is said that not abiding in nature is the meaning of being without nature, or false, or without truth. There are two reasons for this. First, if things do not have the nature of being established by their own essence, then these should not appear to change, but since they appear, not being established by their own essence is not the meaning of the sutra, but since the essence changes, not abiding in nature is the meaning of the sutra. The second reason is that the nature of things not being established by their own essence does not exist, because it is necessary to accept the emptiness of the dharmas of the subject-things. For the son of a barren woman who does not exist, his blue color is unreasonable, because the subject does not exist, and the dharma that depends on it is also unreasonable, so things exist by nature. If things do not have the nature of being established by their own essence, then what kind of dharma is this change the essence of? Thus they object. These debaters are well-versed in the establishment of reasoning, so when explaining the meaning of the scriptures that speak of no-self in some of the scriptures they have promised, they say that it refers to impermanence that does not abide in its own essence, but they never constantly cling to the meaning of whether self exists or not and whether it is established or not as existence or non-existence. Therefore, some of the babblers among the debaters in the snowy mountains
Tibetan
དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་དང་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པས་དངོས་པོ་བདེན་པར་སྨྲ་བའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བྱས་པ་ནི་རྩ་བ་མཁན་པོའི་རྗེས་སུ་བྱུང་བས། འདིར་ཡང་རང་སྡེ་ཕྱོགས་སྔར་ལེན་པ་ན་དོན་སྨྲ་གཉིས་ཕྱོགས་སྔར་མཛད་ལ་དེ་དག་ལ་ལུང་གི་གནོད་པ་སྟོན་པ་ནའང་ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ནས་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་མཛད་དེ། །དེ་ལྟ་ནའང་འདི་དག་གི་འདོད་པ་བཀག་ན་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པའི་དངོས་པོ་བདེན་པར་འདོད་པ་ཡང་ཁེགས་པར་འགྱུར་བས་འགོག་པའི་རིགས་པ་ནི་ཐུན་མོང་བ་ཁོ་ནའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། གཞན་འགྱུར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག །སྟོང་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རང་བཞིན་དང་གཞན་འགྱུར་གཉིས་འགལ་བས་དགག །གཞན་འགྱུར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མི་སྲིད་པས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་གང་ཞིག་དངོས་པོ་གང་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དེ་གཞན་གྱིས་གེགས་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་མེ་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་མེའི་ཚ་བ་ལྟ་བུ་ཞིག་དགོས་སོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་ན་དེ་གང་གི་རང་བཞིན་དུ་འདོད་པ་དེ་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བར་ཇི་ལྟར་རུང་སྟེ་མི་རུང་ངོ་། །གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མིན་ནོ་ཞེས་བཟློག་པ་འཕེན་ནོ། །དེ་ནི་ཐ་སྙད་པའི་གཞན་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རེ་ཞིག་དངོས་པོ་སྔར་གྱི་གནས་སྐབས་ན་གནས་པ་དེ་ཉིད་ལ་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་ཏེ་འདི་ལྟར་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་རྒ་བའི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ན་ལང་ཚོའི་གནས་སྐབས་ཉིད་ལ་གནས་པའི་གཞོན་ནུ་ལ་ནི་མི་རྒ་བ་སྟེ་རྒ་བ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གནས་སྐབས་དེ་ན་ལང་ཚོ་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་གཞོན་ནུ་ལ་རྒ་བ་མི་འདོད་ཀྱི་རྒས་པ་ཉིད་རྒའོ་སྙམ་ན། གཞན་རྒས་པ་ཉིད་ལ་ཡང་རྒ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་རྒས་པ་ལའང་རྒ་བར་འགྱུར་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཚིག་གསལ་ལས། རྒན་གཞོན་གྱི་གནས་སྐབས་གཉིས་འགལ་བ་དང༌། བུད་དྷ་པཱ་ལི་ཏ་ལས་རྒས་པ་དང་གཞོན་ནུའི་གནས་སྐབས་གཉིས་གང་ཟག་གཅིག་ལ་དུས་གཅིག་ན་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་གཞོན་ནུ་རྒས་པར་འགྱུར་བ་བཀག་པའི་རིགས་པ་ནི། ལྷས་བྱིན་གྱི་གཞོན་ནུའི་གནས་སྐབས་འགག་བཞིན་པ་དང་རྒས་པའི་གནས་སྐབས་སྐྱེ་བཞིན་པ་གཉིས་དུས་མཉམ་ཡང༌། གནས་སྐབས་གཉིས་དུས་གཅིག་ན་མེད་པ་ནི་
Chinese
这样说有很大的差别。瑜伽行派对事物真实存在的论述，是追随根本论主的。这里也是，在先确立自宗观点时，先确立了实事论和名言论两种观点，并且在对这些观点进行驳斥时，也是引用小乘的经藏。即使如此，如果驳斥了这些观点，那么瑜伽行派所认为的事物真实存在也会被驳倒，因此驳斥的理路是共通的。第二部分分为两点：驳斥以他性而存在的论证；驳斥以空性而存在的论证。第一部分分为两点：以自性和他性相违而驳斥；以他性不可能以自性存在而驳斥。第一点是：任何法，对于任何事物不会错乱，那就是它的自性，因为没有其他事物能够阻碍它。例如，不会对火产生错觉的火的热性。如果事物本质上是自性存在的，那么它所被认为是哪个的自性，又怎么可能从那个自性转变呢？这是不可能的。因为也看到了转变，所以反驳说不是自性存在的。这是世俗谛的他性转变。第二点是：暂时，事物停留在之前的状态，它本身并没有发生改变。为什么呢？因为如果转变是衰老的表现，那么停留在青春状态的年轻人就不会衰老，因为没有衰老。因为在那个状态下，从青春转变为其他是不合理的。如果认为不是年轻人衰老，而是衰老本身衰老，那么衰老本身也不会有衰老，因为衰老也不需要衰老。在这里，《明句论》中说，年老和年轻两种状态是相违的。佛护论师说，因为衰老和年轻两种状态不可能在同一个人身上同时存在，所以阻止了年轻人变老的说法。这是因为妙音的年轻状态正在消失，而衰老的状态正在产生，两者是同时的，但是两种状态不可能同时存在。
English
There is a great difference in saying so. The Yogācāra school's exposition of the truth of things is based on the root teacher. Here, too, when first establishing one's own school's position, the two positions of realism and nominalism are first established, and when showing the harm of scripture to these, it is done from the Hinayana's pitaka. Even so, if these views are refuted, then the Yogācāra's belief in the truth of things will also be refuted, so the reasoning for refutation is only common. The second part has two points: refuting the proof of existence by other-nature; refuting the proof of existence by emptiness-nature. The first part has two points: refuting because self-nature and other-nature are contradictory; refuting because it is impossible for other-nature to exist by self-nature. The first point is: whatever dharma is not mistaken for any thing, that is its self-nature, because there is nothing else that can hinder it. That is, something like the heat of fire that is not mistaken for fire is needed. If things are essentially self-existent, then how can it be transformed from what it is considered to be the self-nature of? It is impossible. Because transformation is also seen, it is refuted that it is not self-existent. This is the other-nature transformation of conventional truth. The second point is: for the time being, the thing remains in its previous state, and it itself has not changed. Why? Because if transformation is a form of aging, then the young person who remains in the state of youth will not age, because there is no aging. Because in that state, it is unreasonable to transform from youth to something else. If it is thought that it is not the young person who ages, but aging itself that ages, then aging itself will not have aging, because aging does not need to age either. Here, the Clear Words says that the two states of old and young are contradictory. Buddhapālita says that because the two states of aging and youth cannot exist in the same person at the same time, the argument that the young become old is prevented. This is because the young state of Devadatta is disappearing, and the aging state is arising, both at the same time, but the two states cannot exist at the same time.