Tibetan
ཞིག་པ་མེད་པས་སྡུག་བསྔལ་གང་ཟག་རང་གིས་བྱས་པ་འགོག་གོ །རྐང་པ་གཉིས་པས་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཉིད་བྱས་པ་འགོག་ལ་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་བདག་མེད་པས་སྡུག་བསྔལ་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་འགོག་གོ །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་སོ་སོ་བ་རེ་རེས་བྱས་པ་མེད་ཀྱང་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པས་བྱས་པ་ནི་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་བ་ལ་ཤིང་རྟ་གཞག་ཏུ་མེད་ཀྱང་ཡན་ལག་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟར་འཇོག་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ན་དེ་སྐད་སྨྲ་བར་རིགས་ཀྱང༌། འདི་ནི་སྲོག་གཅོད་པ་རེ་རེ་ནས་མ་བྱས་ན་འདི་གཉིས་ཀས་སྲོག་གཅོད་བྱས་སོ་ཞེས་འཇོག་མི་ནུས་པ་བཞིན་དུ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་རང་གཞན་རེ་རེས་སྡུག་བསྔལ་བྱས་པར་གྱུར་ན་སྡུག་བསྔལ་དེ་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པས་བྱས་པར་འགྱུར་ན་ཡང་རེ་རེས་བྱེད་པ་ནི་མིན་ཏེ་སྔར་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་དེ་བདག་ གིས་མ་བྱས་ཤིང་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མ་བྱས་ན། སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་མེད་དུ་འབྱུང་བར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་ཏེ། ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་གི་དྲི་ཞིམ་པོ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྟེན་གྱི་བདག་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ནང་སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་ལ་བདག་གིས་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བཞི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་མ་ཟད་ཀྱི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ས་མྱུག་དང་བུམ་སྣམ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དག་ལ་ཡང་བདག་གིས་བྱས་པ་སོགས་རྣམ་པ་བཞི་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་དག་ལ་བདག་གིས་བྱས་པ་སོགས་བཞི་པོ་མེད་ན་འདི་དག་ཡོད་ནི་དགོས་པས་རྣམ་པ་གང་གིས་འགྲུབ་ཅེ་ན། དེ་ལ་འདི་དག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་མེད་འཚོལ་བའི་དབང་དུ་བྱེད་ན་ནི། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་འདི་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་བདག་གིས་བྱས་པ་སོགས་རྣམ་པ་བཞི་པོ་གང་རུང་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་དགོས་པ་ལ། དེ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་མེད་པས་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ངེས་ཏེ་ཁྱབ་བྱེད་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཙམ་གྱིས་བདག་ཉིད་ཡོད་པར་རྙེད་པ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་རྣམ་གཞག་འཚོལ་ན་ནི། བདག་གིས་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་པོ་དོར་ནས་རབ་བྱེད་བརྒྱད་བར་བཤད་པའི་རྣམ་པས་རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙམ་གྱི་རྟེན
Chinese
由于没有毁灭，痛苦由人自己所造作而止息。第二句（的含义是），痛苦本身止息了痛苦本身，后面的两句（的含义是），由于没有除了痛苦之外的“我”，痛苦由他人所造作而止息。第二（种情况）是：如果认为，虽然痛苦各自单独造作不存在，但两者集合起来造作是存在的。就像车轮等各自单独不能称为车，但依赖于各部分的集合而称为车一样，如果那样说也是可以的。但这里的情况是，如果不是各自单独杀生，就不能说这两者共同杀了生。因此，如果各自单独造作了痛苦，那么即使痛苦是由两者集合起来造作的，但各自单独造作是不存在的，因为之前已经遮止过了。如前所述，如果痛苦不是由我所造作，也不是由他人所造作，那么痛苦怎么会无因而生呢？不会的，就像虚空中的花朵的香味一样。因此，由于痛苦的自性不存在，所以作为其所依的“我”的自性也不存在。第二（种情况）是：像这样，不仅是内在有情众生的痛苦不具有我所造作等四种情况，而且外在的物体，如土地、幼苗、瓶子、毡子等一切事物，也不具有我所造作等四种情况，应当像之前所说的那样理解。如果这些内外的事物不具有我所造作等四种情况，那么这些事物必须存在，通过哪种方式成立呢？对此，如果从寻找这些事物自性存在与否的角度来说，如果痛苦等这些事物是自性存在的，那么必须成立我所造作等四种情况中的任何一种。但正如之前所说，由于不存在，所以可以确定痛苦等不是自性存在的，因为遍及者是不可能的。然而，如果仅仅通过颠倒错乱而找到自身存在的，是痛苦等世俗的缘起之安立，那么就舍弃我所造作等四种情况，以宣说八种分别的方式，仅仅依赖于因缘。
English
Since there is no destruction, suffering ceases to be created by oneself. The second line (means) that suffering itself ceases suffering itself, and the latter two lines (mean) that since there is no "self" other than suffering, suffering ceases to be created by others. The second (situation) is: if it is thought that although suffering does not exist separately, it does exist when the two are combined. Just as a wheel, etc., cannot be called a chariot separately, but is called a chariot depending on the collection of parts, it would be reasonable to say so. But here, if one does not kill separately, one cannot say that these two have killed together. Therefore, if suffering is created separately by oneself and others, then even if suffering is created by the combination of the two, it does not exist separately, because it has been previously prevented. As mentioned above, if suffering is not created by me, nor by others, how can suffering arise without cause? It will not, like the fragrance of a flower in the sky. Therefore, since the nature of suffering does not exist, the nature of the "self" on which it depends does not exist either. The second (situation) is: In this way, not only does the suffering of inner sentient beings not have the four situations of being created by me, etc., but also all external objects, such as land, seedlings, bottles, felt, etc., do not have the four situations of being created by me, etc., and should be understood as previously stated. If these internal and external things do not have the four situations of being created by me, etc., then these things must exist, and by what means are they established? In this regard, if we consider it from the perspective of searching for whether these things exist by their own nature, if these things such as suffering exist by their own nature, then one of the four situations such as being created by me must be established. But as mentioned before, since it does not exist, it can be determined that suffering, etc., does not exist by its own nature, because the pervasive is impossible. However, if one finds oneself existing merely through inversion, which is the conventional establishment of dependent origination of suffering, etc., then abandon the four situations such as being created by me, and rely solely on the conditions in the manner of explaining the eight distinctions.
Tibetan
་འབྱུང་ གྲུབ་པས་ཡོད་པར་ཁས་བླང་བར་བྱ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་བདག་གིས་བྱས་པ་དང༌། །གཞན་གྱིས་བྱས་དང་གཉིས་ཀས་བྱས། །རྒྱུ་མེད་པར་ནི་རྟོག་གེ་འདོད། །ཁྱོད་ཀྱིས་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བར་གསུངས། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །བུད་དྷ་པཱ་ལི་ཏ་ལས་ཀྱང༌། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་མེད་ན་སྟོན་པས་འོད་སྲུངས་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་དེ་ངས་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་སོ་མཐོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་མེད་དོ་ཞེས་དེ་སྐད་སུ་ཟེར། ཁོ་བོས་དེ་ཕྱིར་བརྟེན་ནས་འབྱུང་མི་འགྱུར། །ཞེས་མ་སྨྲས་སམ་དེའི་ཕྱིར་ཁོ་བོ་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྟེན་འབྱུང་ཡིན་པར་སྨྲའི་བདག་གིས་བྱས་པ་སོགས་སུ་མི་སྨྲའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེས་ན་བདག་གིས་བྱས་པ་རྟེན་འབྱུང་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དངོས་སུ་བཀག་ཅིང་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འགོག་པར་འགྲེལ་པ་གཉིས་ཆར་གྱིས་བཤད་ཅིང་དེའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀས་བྱས་པ་ཡང་དེས་འགོག་གོ །རྒྱུ་མེད་དུ་འབྱུང་བ་ནི་རྒྱུ་མཚན་དེས་འགོག་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བས་རྟེན་འབྲེལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རིམ་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་དགོས་པ་ཉིད་ཀྱིས། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་བཀག་ནས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ལ་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་འཐད་པར་སྟོན་པ་འདི་མགོ་མཇུག་ཐམས་ཅད་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རིམ་པ་དེ་ཁོ་ནར་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་བཀག་པར་འཛིན་ན། རྒྱུ་འབྲས་རང་ལུགས་ལ་ཁས་བླང་ས་མེད་པས་དེ་ལ་ནི་ཕྲ་བའི་བདག་མེད་མི་སྟོན་པར་རགས་པའི་བདག་མེད་བསྟན་ནས་བཀྲི་དགོས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་རང་དང་གཞན་དང་གཉིས་ ཀས་བྱས་པ་དང་རྒྱུ་མེད་བཀག་པ་དེ་ཟབ་མོའི་ལུང་གིས་ཀྱང་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་དང༌། དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་རབ་བྱེད་འདིས་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུ་ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱོར་བའི་ཕྱོགས་ཙམ་སྨོས་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་རྒྱལ་བས་ཆོས་བཤད་དེ། །འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་དེ་ལྟར་ལྟོས། །ཡང་དག་ཉིད་དུ་བདག་དང་མི་མེད་དེ། །འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་མཚན་ཉིད་འདི་འདྲའོ། །དགེ་དང་ནག་པོའི་ལས་རྣམས་མི་འཇིག་སྟེ། །བདག་གིས་བྱས་པ་བདག་གིས་མྱོང་བར་འགྱུར། །ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འཕོ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །རྒྱུ་མེད་པར་ཡང་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་དབང་མེད་པ། །གསོག་དང་གསོབ་ཏུ་གྱུར་པ་དབུ་བ་བཞིན། །སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུར་
Chinese
由此，应当承认由成立所成立。如所说：痛苦由我造，由他造与二者造，无因生者是妄想，您说依赖而生。如是说。在佛护论中也说：如果无有痛苦，导师对光护说有痛苦，我说我知痛苦，我见痛苦，这如何是好？谁说无有痛苦？我未曾说因此不从缘起生。因此我说痛苦是缘起，我不说是自我所造等。如是说。因此，以我所造是缘起的理由而真实遮止，并且二者解释也说以彼遮止他所造，因此也以彼遮止二者所造。以彼理由而极其明显地遮止无因而生，因此必定无疑地承认缘起因果次第。由此，遮止了自性有，并且显示了一切作用唯于无自性才是合理的，这一点从头到尾都应当了解，这一点极其重要。如果认为以观察因果缘起次第是否成立的理智所遮止，由于在因果自性上没有承认之处，因此对于彼者不显示微细的无我，而是显示粗大的无我，然后引导，如是说。第二，如是，诸法由自、由他、由二者所造以及遮止无因，这一点也显示由甚深教证所成立。并且，为了显示如是宣说的所有经藏都由此论来解释，略微叙述与真实意义教证相结合的方面。在《三摩地王经》中说：胜者于世俗中说诸法，当如是观，有为与无为。于真实中无我与人，一切有情之相如是。善与不善之业不坏灭，我所造者我将受。业之果不转移，无因亦不受。一切有为法如幻无自在，积聚与耗散如水泡。如幻如阳焰。
English
Therefore, it should be acknowledged that it exists by virtue of its establishment. As it is said: Suffering is created by me, created by others, and created by both. The notion of causelessness is a delusion. You say it arises dependently. As it is said. In Buddhapālita it is also said: If there is no suffering, how is it that the teacher said to Light Protector, 'There is suffering, I know suffering, I see suffering'? Who says there is no suffering? Did I not say that therefore it does not arise dependently? Therefore, I say that suffering is dependent arising, and I do not say that it is self-created, etc. As it is said. Therefore, it is explicitly refuted by the reason that what is created by oneself is dependent arising, and both commentaries say that what is created by others is also refuted by it, and therefore what is created by both is also refuted by it. It is very clear that arising without a cause is refuted by that reason, so it is necessary to undoubtedly acknowledge the order of dependent arising and cause and effect. By this, it is shown that all actions are reasonable only in the absence of inherent existence, having refuted existence by its own nature. It is very important to understand this from beginning to end. If it is held that the order of cause and effect and dependent arising is refuted by the reasoning that examines whether it is established or not, since there is no place to acknowledge the nature of cause and effect, then for that one, subtle selflessness is not shown, but coarse selflessness is shown and then guided, as it is said. Secondly, in this way, it is also shown that the fact that phenomena are created by themselves, by others, and by both, and that causelessness is refuted, is established by profound scriptural authority. And, in order to show that all the scriptures that teach in this way are explained by this treatise, I will briefly mention the aspect of combining with the definitive meaning scripture. In the Samādhirāja Sūtra it says: The Victorious One teaches the Dharma in conventional truth, look at it in this way, conditioned and unconditioned. In reality, there is no self and no person, the characteristics of all beings are like this. Virtuous and non-virtuous actions do not perish, what I have done, I will experience. The fruit of actions does not transfer, nor is it experienced without a cause. All existences are like illusions, without power, accumulating and dissipating like bubbles. Like illusions, like mirages.