Tibetan
་པ་མེད་པར་འཇིག་པའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ཁྱབ་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་ཅིང་ཕྱོགས་ཆོས་ནི་ཕྱིས་འབྱུང་གི་རྒྱུས་འཇིགས་པ་བྱས་པའི་ངོ་བོར་ གྱུར་པ་བསྐྱེད་ན་རང་རྒྱུ་ལས་འཇིག་པའི་ངོ་བོར་གྲུབ་ཟིན་ལ། དོན་གཞན་བྱེད་ན་བྱས་པ་འཇིག་པར་མ་སྐྱེས་པར་འགྱུར་ཏེ། བྱས་པ་ལས་དོན་གཞན་པའི་འཇིག་པ་ཁོ་ན་ལ་ཕན་བཏགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་ཀྱི་གནོད་པ་བསྟན་པ་ལས་ངེས་སོ། །གནོད་པ་ཅན་གྱི་རྟགས་ནི་རྟག་པ་ཆོས་ཅན། བྱས་པས་སྟོང་སྟེ། རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱི་དོན་བྱེད་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ་ཞེས་པའི་ཁྱབ་པ་ནི་དོན་བྱེད་ཚུལ་ཕུང་གསུམ་བཀག་པས་འགྲུབ་ཅིང༌། ཕྱོགས་ཆོས་ནི་རྟག་པས་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་བྱེད་པ་ལ་འབྲས་བུ་རྣམས་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བར་མངོན་སུམ་ཚད་མས་མཐོང་བས་གནོད་ལ། རིམ་གྱིས་དོན་བྱེད་ན་འབྲས་བུ་རིམ་པས་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་སྔ་ཕྱི་དུ་མ་ཁས་ལེན་དགོས་པས་མི་རྟག་པར་འགྱུར་གྱི་རྟག་པ་ཉམས་སོ། །འབྲེལ་བ་མེད་པར་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ངེས་པ་མེད་དེ་ཞེས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་ཁྱབ་པ་འགྲུབ་པ་ལ་འབྲེལ་བ་གྲུབ་དགོས་པར་བཤད་པའི་དོན་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། བྱས་པ་མི་རྟག་པ་ལས་ཐ་དད། མི་རྟག་པ་ལོག་ན་བྱས་པ་ལོག་པ་ནི་བྱས་པ་མི་རྟག་པ་ལ་འབྲེལ་བའི་དོན་ཡིན་ལ། དོན་ལྡོག་གི་ཟུར་ཕྱི་མ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ལོག་ན་ལྡོག་ཅེས་བརྗོད་ཀྱང༌། མི་རྟག་པ་ལྡོག་པའི་གཞི་ལ་བྱས་པ་ལྡོག་པར་གྲུབ་པའི་དོན་ཏེ། དེ་ངེས་པའི་ཚད་མ་དང་རྟགས་ངེས་པའི་ཚད་མ་གཉིས་ ལ་བལྟོས་ནས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་ཁྱབ་པ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། རྟག་པ་ལ་བྱས་སྟོང་ངེས་པའི་ཚད་མ་དེས་རྟག་པའི་གསལ་བའི་དབྱེ་བ་མཐའ་དག་ལ་བྱས་པ་མི་སྲིད་པར་ངེས་སམ་མ་ངེས། མ་ངེས་ན་ཕྱིར་རྒོལ་དེ་རྟག་པའི་གསལ་བའི་དབྱེ་བ་འགའ་ཞིག་ལ་བྱས་པ་འཇུག་པར་དོགས་སམ་མི་དོགས། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་ངེས་སུ་མི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ལ། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་དོགས་པ་གཅོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་གཞན་བསྟན་དགོས་ན་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་རྙེད་ན་ཚད་མ་གཞན་ཐུག་མེད་དུ་བསྟན་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །སྔར་གྱི་དེ་ངེས་ན་བྱས་པ་ལ་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་ངེས་པའི་ཚད་མ་དེས་བྱས་པའི་གསལ་བའི་དབྱེ་བ་མཐའ་དག་ལ་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་ངེས་པར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་ལྟར་ན་སྒྲའི་བྱས་པ་ལའང་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་
Chinese
是故，应说其自性成立为坏灭。其周遍由现量成立，而法性是，若由后起之因生起已坏灭之自性，则已由自因成立为坏灭之自性。若作异事，则所作不生为坏灭，因为唯有异于所作之坏灭才有利，如是等等的过失显示后才能确定。有损害之相是，常法有法，空无所作，因为空无次第与同时的作用之故。譬如非所作之虚空一般，此周遍是由遮遣三种作用方式而成立。而法性是，常法同时作一切果，然以现量见果次第生起而有损害。若次第作事，则必须承认次第作果之众多先后自性，故将变成无常，而常法则会丧失。若无关联，则无有随行与相违之决定，如是说，随行相违之周遍成立，必须成立关联之义是这样：所作与无常相异，无常若灭，则所作亦灭，这是所作与无常有关联之义。意义相违的后一部分是由有损害之相来成立的。虽说灭则灭，然无常灭之基上，成立所作亦灭之义。即须观待彼决定之量与相决定之量二者，才能决定随行相违之周遍。应如是思维：常法上，以所作空之决定量，对于常法之所有明显差别，能决定不可能有所作吗？若不能决定，则反驳者是否怀疑常法之某些明显差别上有所作存在？若如前者，则于不相似品上，将不能成立无有决定。若如后者，则必须显示能断除怀疑之其他量，然则无法寻得，若寻得，则必须无止尽地显示其他量。若已决定前者，则以所作遍及无常之决定量，对于所作之所有明显差别，将能决定遍及无常。如是，声音之所作亦遍及无常
English
Therefore, it should be said that its nature is established as destruction. Its pervasion is established by direct perception, and the dharma nature is that if the nature of destruction is generated by the cause of subsequent arising, then it has already been established as the nature of destruction from its own cause. If it does something different, then what is made will not be born as destruction, because only destruction that is different from what is made is beneficial, and so on. The fault is determined after it is shown. The sign with harm is that the permanent dharma has the characteristic of being empty of what is made, because it is empty of the function of sequence and simultaneity. For example, like unconditioned space, this pervasion is established by negating the three modes of action. And the dharma nature is that the permanent dharma does all the results simultaneously, but it is harmful because the results are seen to arise sequentially by direct perception. If actions are done sequentially, then one must admit the many prior and posterior natures of doing the results sequentially, so it will become impermanent, and the permanent dharma will be lost. If there is no connection, then there is no certainty of following and contradicting, as it is said that the pervasion of following and contradicting is established, and the meaning that the connection must be established is like this: what is made is different from impermanence, and if impermanence ceases, then what is made also ceases, which is the meaning that what is made is related to impermanence. The latter part of the meaning contradiction is established by the sign of harm. Although it is said that if it ceases, it ceases, the meaning that what is made also ceases is established on the basis of the cessation of impermanence. That is, the pervasion of following and contradicting can be determined by relying on the measure of certainty and the measure of sign certainty. It should be thought like this: on the permanent dharma, with the measure of certainty of emptiness of what is made, is it certain or uncertain that all the clear distinctions of the permanent dharma cannot be made? If it is uncertain, does the opponent doubt that what is made exists on some clear distinctions of the permanent dharma? If it is like the former, then it will not be possible to establish certainty of non-existence in the dissimilar category. If it is like the latter, then another measure must be shown to cut off the doubt, but it cannot be found, and if it is found, then other measures must be shown endlessly. If the former is certain, then with the measure of certainty that what is made is pervaded by impermanence, it will be possible to determine that all the clear distinctions of what is made are pervaded by impermanence. Thus, the what is made of sound is also pervaded by impermanence.