Tibetan
ས་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མི་སྲིད་དེ། རྟག་དངོས་ཡུལ་དུས་འགར་ཡང་ལྡོག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་བྱང་ལ་བརྟེན་པའི་འགལ་འདུའི་གཙོ་བོ་ནི་སྡུག་བསྔལ་འགགས་པའི་ཐར་པ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དང་བདག་འཛིན་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་སྤང་བྱ་མིན་པར་འདོད་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན། གང་ཞིག་བདག་ཐོང་དེ་ལ་ནི། ཞེས་པ་ནས། དེ་སྲིད་དེ་ནི་འཁོར་བར་འགྱུར། ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་བདག་འཛིན་ཡོད་ན་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་ཀྱང་ནན་གྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་འདིར་མི་རྟག་པ་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་དེ་ཙམ་དུ་བདག་མེད་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་མི་རྒྱས་པ་ནི་འདུས་བྱས་མི་རྟག་པར་ངེས་པ་ཉིད་བདག་མེད་ངེས་པའི་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་དམ་པ་ཡིན་པ་དང༌། རྟག་དངོས་བཀག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་སྡེ་འདོད་པའི་བདག་ཁས་ལེན་པའི་གནས་མེད་དེ། དེ་ཉིད་ལ་རྟག་དངོས་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བདེན་པ་བཞི་པོ་རྒྱུ་འབྲས་དོན་གྱི་རིམ་པ་ལྟར་མི་སྟོན་པར་དེ་ལས་ལྡོག་སྟེ་བསྟན་པའི་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡིན། བདེན་པ་བཞི་ག་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་ལ་ཤེས་བྱ་ཞེས་སྟོན་པ་དང༌། ལམ་ཡང་ཐོབ་བྱ་ཡིན་པ་ལ་འགོག་པ་འབའ་ཞིག་ལ་མངོན་དུ་བྱ་བ་ཞེས་སྟོན་པའང་ཇི་ལྟར་ཡིན། འགོག་པ་དུས་གསུམ་པར་སྟོན་པའང་མི་རིགས་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་ལ་འབྲལ་འདོད་སྐྱེས་པའི་དུས་ཉིད་ནས་དེ་དང་བྲལ་བ་མངོན་དུ་བྱ་འདོད་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་དོན་གྱི་རིམ་པ་དང༌། ངེས་བཀའ་སླའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ་བཤད་པའི་རིམ་པ་སོགས་དུ་མ་ཡོད་ཀྱང༌། འདིར་ནི་ཡུལ་ཅན་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པས་བསྟན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་པོར་སྐྱེ་ཞིང་ལམ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་མཐར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། བདེན་པ་བཞི་ག་ཤེས་བྱ་ཡིན་མོད་ཀྱང༌ཐོག་མར་སྡུག་བསྔལ་ཉེས་དམིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་མ་བྱས་ན་ཀུན་འབྱུང་ལ་སྤོང་འདོད་སོགས་མི་སྐྱེ་ཞིང་དེ་ཤེས་པ་ལས་ཀུན་འབྱུང་ལ་སྤོང་འདོད་སོགས་སྐྱེ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་སྤང་བྱ་ཡིན་མོད་ཀྱང་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་མ་སྤངས་ན་སྤོང་འདོད་ཀྱང་མི་ནུས་པས་ཐོག་མར་རྒྱུ་དགག་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཀུན་འབྱུང་ལ་སྤང་བྱ་ཞེས་བསྟན་ནོ། །ལམ་ཡང་ཐོབ་བྱ་ཡིན་མོད་ཀྱང་འགོག་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་དེའང་འདོར་བས་འགོག་པ་ལ་མངོན་དུ་བྱ་བ་ཞེས་བསྟན་ནོ། །འགོག་པ་མངོན་དུ་
Chinese
确定处所的量是不可能的，因为常、实事物在任何时间和地点都不可能改变。依赖于解脱的主要矛盾在于，想要获得痛苦止息的解脱，却又认为执著于自我的各种形式并非完全需要断除。因此，正如“谁若舍弃自我，直到那时仍将流转轮回”所说的那样，如果存在自我执著，即使不想要痛苦，也会强烈地产生痛苦。第三，这部理学论著中详细阐述了论证无常的理路，但论证无我的理路却不够详尽，这是因为确定有为法是无常的本身，就是彻底调伏确定无我的相续的殊胜方法。并且，遮破常、实本身就使得其他宗派所主张的自我的立足之地不复存在，因为他们已经承认常、实遍及于它。第二，为什么不按照因果关系的顺序来阐述四圣谛，而是颠倒地阐述呢？既然四圣谛都应该被了解，为什么只说痛苦是所知，而道路也应该是要获得的，却只说灭谛是要证悟的呢？ 在三个时态中显示灭谛也是不合理的，因为从对痛苦产生厌离的时刻起，就应该产生想要从痛苦中解脱的愿望。对此，应该解释说，虽然有因果关系的顺序，以及通过易于理解的方式来阐述的顺序等等多种方式，但这里是通过有境现观的顺序来阐述的，因为首先产生对痛苦的现观，最后产生对道的现观。虽然四圣谛都应该被了解，但如果最初没有通过过患的角度来了解痛苦，就不会产生对集谛的断除意愿等等，并且从了解痛苦中必须产生对集谛的断除意愿等等。痛苦也应该被断除，但如果不断除因集谛，即使想要断除也无法做到，因此首先必须断除因，所以说集谛是要断除的。道路也应该是要获得的，但在灭谛涅槃的境界中，道路也被舍弃，因此说灭谛是要证悟的。证悟灭谛
English
It is impossible to have a valid cognition that determines a place, because permanent and real things cannot change at any time or place. The main contradiction based on liberation is wanting to attain liberation from the cessation of suffering, while believing that all forms of self-grasping are not necessarily to be abandoned. Therefore, as it is said, "Whoever abandons the self, until then will wander in samsara," if there is self-grasping, even if one does not want suffering, it will strongly generate suffering. Third, the reason why this treatise on reasoning extensively explains the reasoning for proving impermanence, but does not extensively explain the reasoning for proving selflessness, is that the very certainty that conditioned phenomena are impermanent is the supreme method for thoroughly training the continuum of certainty of selflessness. Moreover, the negation of permanence and reality itself eliminates the basis for the self that other schools assert, because they have already accepted that permanence and reality pervade it. Second, what is the need for not presenting the four noble truths in the order of cause and effect, but presenting them in reverse? Since all four noble truths should be known, why is it shown that only suffering is to be known, and how is it that the path, which should also be attained, is shown as only cessation to be realized? It is also unreasonable to show cessation in the three times, because from the moment one develops a desire to be separated from suffering, one should develop a desire to realize separation from it. It should be explained that although there are many ways, such as the order of cause and effect, and the order of explanation that is presented in an easy-to-understand way, here it is presented in the order of the manifestation of the object, because the manifestation of suffering arises first, and the manifestation of the path arises last. Although all four noble truths should be known, if one does not first know suffering from the perspective of its faults, one will not generate the desire to abandon the origin, and from knowing suffering, one must generate the desire to abandon the origin. Suffering should also be abandoned, but if one does not abandon the cause, the origin, one will not be able to abandon it even if one wants to, so one must first abandon the cause, so it is shown that the origin is to be abandoned. The path should also be attained, but in the realm of cessation, nirvana, the path is also abandoned, so it is shown that cessation is to be realized. Realizing cessation
Tibetan
བྱ་འདོད་དུས་གཉིས་ཀར་སྐྱེའང་མངོན་དུ་བྱ་ནུས་སུ་ཤེས་པ་དུས་གསུམ་པ་ལས་མི་སྐྱེ་བས་དེར་བསྟན་ཏེ། དེ་ཤེས་པ་ལ་ཀུན་འབྱུང་སྤོང་ནུས་སུ་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དེའང་ལམ་གོམས་པར་བྱས་པ་ལ་ རག་ལས་པར་མཐོང་དགོས་པས་ལམ་བསྟེན་བྱར་དུས་བཞི་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའང༌། སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་མཚོ་འདི་ལ་མཐའ། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཡོད་མིན་ན། །བྱིས་ཁྱོད་འདིར་ནི་བྱིང་བ་ལ། །འཇིགས་པ་ཅི་ནས་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཉེས་དམིགས་བཤད་པའི་དགོས་པ་ནི་འཁོར་བའི་མཚང་ལེགས་པར་རིག་ནས། འདི་ལས་མི་འབྱུང་བའི་ཐབས་མི་འདུག་སྙམ་ནས་ཡིད་འབྱུང་དང་སྐྱོ་ཤས་དྲག་པོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། འཁོར་བ་ལས་འབྲལ་འདོད་སྐྱེས་པ་ན་ཚེར་མ་འདོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་བྲལ་བར་བྱེད་མི་ནུས་ཤིང་རྒྱུ་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་འགོག་དགོས་པར་མཐོང་ནས་རྒྱུ་མེད་པ་ལ་ནི། རེས་འགའ་སྐྱེ་བར་དམིགས་པས་གནོད་པར་མཐོང་བས་རྒྱུ་བཅས་སུ་གྲུབ་ལ་རྒྱུ་དེའང་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་བཅད་ནས་རྟག་པ་ཡིན་ན་ལྡོག་ཏུ་མི་རུང་སྟེ། གང་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྒྱུ་གནས་ན། འབྲས་ལོག་གཟིགས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །རྒྱུ་མི་རྟག་པ་དེའང་རྩ་བ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང༌། དེས་ཉོན་མོངས་གཞན་རྣམས་དང༌། དེ་དག་གིས་ལས་བསགས་ནས་འཁོར་བ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ལས་བདག་ལ་ཆགས་པའི་སྲེད་པ་དངོས་སུ་སྐྱེ་ལ། དེ་ལས་བདག་གི་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པ་དང༌། དེ་ལས་བདག་གི་བདེ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་ལ་སྲེད་པ་སྐྱེ་སྟེ། གཞན་རྣམས་ལ་བལྟོས་པ་མེད་པར་ བདག་རང་སྟོབས་ཀྱིས་བདེ་བར་བྱེད་མི་ནུས་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་བདག་གི་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་བྲན་ལྟ་བུ་དེས་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་སྒོ་གསུམ་གྱི་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་ལ། ལས་བཟང་ངན་ལས་བདེ་འགྲོ་དང་ངན་འགྲོའི་ཕུང་པོ་འགྲུབ་པ་སྟེ། གང་ཞིག་བདག་མཐོང་དེ་ལ་ནི། ཞེས་སོགས་ལྟར་རོ། །གང་ཟག་ཕུང་པོ་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལ་ནི། ཉེས་པ་འདིར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐག་ཁྲ་ལ་སྦྲུལ་དུ་བཟུང་བས་འཇིགས་པ་བསྐྱེད་ཀྱང་དེར་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལས་ནི་འཇིགས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་འཛིན་དེ་ཉིད་སྤོང་ནུས་པར་འོག་ནས་འཆད་པའི་རིགས་པས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་
Chinese
想要（获得）在两种情况下都会产生，但知道能够实现（获得）在第三种情况下不会产生，因此在那里展示。为了了解这一点，必须首先了解能够放弃所有来源。实现止息也必须被视为依赖于对道的熟悉，因此在第四个时间展示了道的修行。也就是说：“痛苦的海洋没有尽头，在任何情况下都不存在。孩子，你沉溺于此，为何不会产生恐惧？”正如所说，讲述痛苦的过患的必要性在于，充分认识到轮回的缺陷后，认为没有办法从中解脱，从而产生强烈的厌离心和悲伤。当产生脱离轮回的愿望时，不能像拔刺一样脱离，而是必须通过阻止原因来实现止息。因为看到有时会执着于无因的产生是有害的，所以确定了有因。并且将原因分为常与无常两种，如果是常，则无法逆转，因为如果原因如此存在，就不会有结果改变的现象。就像那样。无常的原因的根源在于执着于人我，由此产生其他烦恼，这些烦恼积累业力，从而形成轮回，因果关系必然会发生。例如，从执着于人我产生对自我的贪恋，由此产生对自我快乐的贪恋，由此产生对自我快乐的工具权力等的贪恋，因为看到没有依赖于其他事物，自我无法凭借自身的力量获得快乐。由此，为了自我之物（权力等）像奴隶一样实现快乐，身语意三门显现出行为。从善恶业产生善趣和恶趣的蕴，正如“凡见我者”等所说。如果理解到人只是对蕴的假名安立，就不会有过分的错误，就像将花绳误认为蛇会产生恐惧，但如果理解到只是假名安立，就不会产生恐惧。通过下面将要解释的推理，将会理解到能够放弃对自我的执着。
English
Wanting (to attain) arises in both situations, but knowing that it can be achieved (attainment) does not arise in the third situation, so it is shown there. To understand this, it is necessary to first understand the ability to abandon all sources. The realization of cessation must also be seen as dependent on familiarity with the path, so the practice of the path is shown in the fourth time. That is, "The ocean of suffering has no end, and does not exist in any way. Child, you are drowning in this, why does fear not arise?" As it is said, the necessity of explaining the faults of suffering is that after fully recognizing the flaws of samsara, one thinks that there is no way to escape from it, thereby generating strong renunciation and sorrow. When the desire to break away from samsara arises, it cannot be broken away like pulling out a thorn, but must be stopped by blocking the cause. Because seeing that sometimes attachment to causeless arising is harmful, it is determined that there is a cause. And the cause is divided into two types: permanent and impermanent. If it is permanent, it cannot be reversed, because if the cause exists in this way, there will be no phenomenon of the result changing. Just like that. The root of the impermanent cause is clinging to the self of a person, from which other afflictions arise, and these afflictions accumulate karma, thereby forming samsara, and the relationship between cause and effect will inevitably occur. For example, from clinging to the self of a person, attachment to the self arises, from which attachment to the happiness of the self arises, from which attachment to the means of achieving the happiness of the self, such as power, etc., arises, because it is seen that without relying on other things, the self cannot obtain happiness by its own power. From this, in order for the self's things (power, etc.) to achieve happiness like a slave, the three doors of body, speech, and mind manifest actions. From good and bad karma, the aggregates of good and bad destinies are formed, as it is said, "Whoever sees me," etc. If it is understood that a person is merely a designation on the aggregates, there will be no excessive error, just as mistaking a colored rope for a snake will cause fear, but if it is understood that it is merely a designation, fear will not arise. Through the reasoning that will be explained below, it will be understood that it is possible to abandon attachment to the self.