Tibetan
བས་ཀུན་འབྱུང་ཡང་སྤང་བྱ་ཡིན་པར་དུས་གཉིས་པར་བསྟན་ལ། དེ་སྤོང་ནུས་སུ་ངེས་པ་ན་དེའི་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་འགོག་ནུས་སུ་ངེས་ལ། དེ་ངེས་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་འགགས་པའི་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱ་ནུས་སུ་ངེས་པས་འགོག་པ་དུས་གསུམ་པར་བསྟན་ལ། དེའང་ལམ་གོམས་པར་བྱས་པ་ལ་བལྟོས་པས་དེ་དུས་བཞི་པར་བསྟན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་དང༌། རྣམ་པ་ལྷག་མ་རྣམས་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་སྦྱོང་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་བསྟན་པ་དང༌། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་བཞི་ག་མ་རྟོགས་ པར་ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་མཚན་ཉིད་རྫོགས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཚུལ་དང༌། ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་དུ་རྟོགས་པའི་ལག་རྗེས་ལ་འཁོར་བ་ལ་འབྲལ་འདོད་སྐྱེས་ཀྱང་མི་རྟག་པ་མ་རྟོགས་ན་ཕུང་པོ་དང་མི་འབྲལ་བའི་སྲེད་པ་འགོག་མི་ནུས་ཤིང༌། དེ་རྟོགས་པ་ལས་འབྲལ་ངེས་སུ་རྟོགས་ནས་མི་འབྲལ་བའི་སྲེད་པ་འགོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་མེད་མ་རྟོགས་ན་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་ལ་དོན་གཉེར་གྱི་སྲེད་པ་ངང་གིས་འདྲེན་པས་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དུ་རྟོགས་པས་ཕུང་པོ་ཙམ་ལ་འབྲལ་འདོད་ཀྱི་བློ་སྐྱེས་པ་ལྟར་སྣང་ཡང༌། བདག་འཛིན་དེས་བདག་གི་བདེ་བ་སྒྲུབ་བྱེད་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ལ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་ངེས་པར་འདྲེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཕུང་པོ་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པའི་ལག་རྗེས་ལ་དེ་དང་འབྲལ་ངེས་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དུ་རྟོགས་པས་འབྲལ་འདོད་སྐྱེས་ཀྱང་ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་མཚན་ཉིད་ཚང་བ་ལ་བདག་མེད་རྟོགས་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་འགོད་པ་དང༌། ཚུལ་སྒྲུབ་པ་དང༌། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཚད་མ་གྲུབ་པར་གྲོལ་ལམ་གྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། རང་གི་ཕུང་པོ་དང་རང་བཞིན་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུའང་མེད་ན་རང་བཞིན་མེད་པས་ཁྱབ་སྟེ། དཔེར་ན་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན། ཚོགས་རྒྱུན་གང་ལའང་བཏགས་པ་ཙམ་མ་ཡིན་པའི་གང་ཟག་རང་རྐྱ་བ་དེའང་ཕུང་ པོ་དང་རང་བཞིན་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་སམ་རང་བཞིན་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་སོ། །རང་བཞིན་གཅིག་དང་ཐ་དད་ཀྱིས་སྟོང་པ་དེ་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་ལྡོག་ཡིན་པས་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པ་འབའ་ཞིག་ཡིན་གྱིས་དོན་སྒྲུབ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་
Chinese
因此，在第二时相中显示，集也是应断除的。如果确定能够断除集，那么也就能确定能够阻止其果，即痛苦。如果确定了这一点，那么就能确定能够现证痛苦止息的灭谛，因此在第三时相中显示了灭谛。而且，这依赖于对道的串习，因此在第四时相中显示了道谛。第三部分包括：确定苦谛的特征的量，以及将剩余的行相作为修习无我行相的支分来显示，以及确定二谛的分类。第一部分包括：如果不了解痛苦的四种行相，那么寻求解脱的意乐就不会圆满，以及真实的决定的量。第一点是：虽然在认识到痛苦之后，会生起想要脱离轮回的意愿，但是如果不了解无常，就无法阻止与蕴不分离的贪爱。因为在认识到无常之后，会确定能够脱离，从而阻止不分离的贪爱。如果不了解无我，就会自然而然地引发对受用等“我所”的追求的贪爱。因此，虽然看起来好像因为认识到无常和痛苦，而对仅仅是蕴生起了想要脱离的意乐，但是，我执一定会引发对成就“我”的安乐的具有染污的某些特殊事物的追求的意乐。因此，即使在认识到蕴是无常之后，确定能够脱离它，并且因为认识到痛苦而生起了想要脱离的意愿，但要使寻求解脱的意乐具备完整的特征，就必须证悟无我。第二部分包括：建立证明人无我的理由，证明其方式，以及论师如何说明量已成立时，与解脱道不一致的方面。第一点是：如果自身与自身的蕴既非一体也非异体，那么就周遍于无自性，例如兔角。任何集合或相续都不是仅仅假立的独立的补特伽罗，也未成立与蕴是一体或异体，这被称为未观察到周遍的理由，或者未观察到自性的理由。空性，即无自性，是遮遣一体和异体的意义的反面，因此仅仅是建立名言，而不是建立实义。因为一体和异体任何一个都不是的
English
Therefore, it is shown in the second aspect that the origin is also to be abandoned. If it is certain that the origin can be abandoned, then it is also certain that its result, suffering, can be stopped. If this is certain, then it is certain that the cessation of suffering, the cessation of suffering, can be realized, so the cessation is shown in the third aspect. Moreover, this depends on the habituation of the path, so it is shown in the fourth aspect. The third part includes: the valid cognition that determines the characteristics of the truth of suffering, and showing the remaining aspects as a branch for practicing the aspect of selflessness, and establishing the classification of the two truths. The first part includes: if the four aspects of suffering are not understood, then the mind seeking liberation will not be complete, and the actual valid cognition of determination. The first point is: although after realizing suffering, the desire to escape from samsara arises, if impermanence is not understood, the attachment to not separating from the aggregates cannot be prevented. Because after realizing it, it is certain that one can escape, thereby preventing the attachment to not separating. If selflessness is not understood, then the desire for possessions, etc., will naturally lead to the attachment of seeking. Therefore, although it seems that because of realizing impermanence and suffering, the mind of wanting to escape arises only for the aggregates, the self-grasping will definitely lead to the mind of seeking some special things with defilements that accomplish the happiness of "I". Therefore, even after realizing that the aggregates are impermanent, it is certain that one can escape from them, and because of realizing suffering, the desire to escape arises, but in order for the mind seeking liberation to have complete characteristics, one must realize selflessness. The second part includes: establishing the reason for proving the selflessness of a person, proving its method, and how the teacher explains the aspects that are inconsistent with the path of liberation when the valid cognition has been established. The first point is: if one's own aggregates are neither the same nor different in nature, then it is pervaded by no self-nature, like a rabbit's horn. Any collection or continuum is not merely a nominally independent person, and it is not established as being the same or different from the aggregates, which is called the reason for not observing the pervasion, or the reason for not observing the nature. Emptiness, which is the opposite of the meaning of negating one and different natures, is therefore merely establishing terms, not establishing reality. Because neither one nor different natures are
Tibetan
རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཕུང་པོ་གསུམ་པའི་དོན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་སྐྱེ་ས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པ་དང༌། ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། རང་བཞིན་གཅིག་དང་ཐ་དད་ཕན་ཚུན་སྤང་འགལ་ལ་བརྟེན་པའི་དངོས་འགལ་དུ་ངེས་པའི་ཚད་མས་དགག་བྱའི་ཆོས་ལ་རྟགས་ལོག་གི་ཁྱབ་པ་ངེས་ཤིང༌། ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་པའི་ཚད་མ་དང་གཉིས་སྡོམས་པའི་བྱེད་པས་རྟགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་དང་མཐུན་ཕྱོགས་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པར་ངེས་པའི་རྗེས་ཁྱབ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། ཕུང་པོ་དང་གང་ཟག་རང་རྐྱ་བ་རང་བཞིན་ཐ་དད་དུ་མེད་པ་དབང་རྣོན་གྱིས་མངོན་སུམ་གྱིས་འགྲུབ་ཅིང༌། དབང་བརྟུལ་གྱིས་རང་བཞིན་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་གིས་ངེས་སོ། །རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་རྟགས་འགོད་པ་ནི། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་འདི་གང་ཟག་རང་རྐྱ་བ་དང་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་མེད་དེ། མི་རྟག་ཅིང་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལྡོག་ཁྱབ་ཡོད་དེ། གང་ཟག་རང་རྐྱ་བ་ཡིན་ན་རྟག་ པ་དང་རང་དབང་ཅན་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་སྒྲུབ་པ་ནི། དེ་ཆོས་ཅན། གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་ཏེ་ལས་ཉོན་གྱིས་འདུས་བྱས་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྟགས་ནི་སྔར་བཤད་པའི་གང་ཞིག་བདག་མཐོང་དེ་ལ་ནི། ཞེས་པའི་རིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། ཁྱབ་སྟེ་རྟགས་སུ་བཀོད་པའི་དོན་དེ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དོན་ལྡོག་ཡིན་པས་སོ། །རྟགས་སྔ་མ་སྒྲུབ་པ་ལ་རྟགས་འགོད་པ་ནི། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་སྟེ། བྱས་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱོགས་ཆོས་ནི་དབང་པོ་བརྟུལ་པོ་ལ་ཐ་སྙད་འབའ་ཞིག་སྒྲུབ་དང་དབང་རྣོན་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ངེས་བྱེད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཚད་མས་གྲུབ་ཅིང༌། དེའང་ཚེ་འདིའི་ཕུང་པོ་སྔ་ཕྱི་འཕེལ་འགྲིབ་བྱེད་པར་འཇལ་བའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་གྱི་སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་ལས་ཉོན་སོགས་ལས་སྐྱེ་བར་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་དགོས་སོ། །ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པ་ནི་རྗེས་ཁྱབ་སྒྲུབ་བྱེད་བལྟོས་མེད་ཀྱི་རྟགས་དང༌། ལྡོག་ཁྱབ་སྒྲུབ་བྱེད་གནོད་པ་ཅན་གྱི་རྟགས་སོ། །དང་པོ་ལ་རྟགས་འགོད་པ་ནི་གང་ཞིག་གང་གི་ངོ་བོར་འགྱུར་བ་ཕྱིས་འབྱུང་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་དེའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་ལ་དེའི་ངོ་བོར་ངེས་པས་ཁྱབ་སྟེ། དཔེར་ན་ནས་ཀྱི་མྱུ་གུའི་རྒྱུ་ཚོགས་ཐ་མ་ནས་ཀྱི་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པ་བཞིན་བྱས་པའང་འཇིག་པའི་ངོ་བོར་འགྱུར་བ་ཕྱིས་འབྱུང་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་གཞན་ལ་བལྟོས
Chinese
因为自性成立的第三蕴的意义的增益不存在产生之处。第二，是成立周遍和成立法性。第一，以确定自性一与他性互相相违所依赖的实相违的量，确定对治法的反向理性的周遍；以确定法性的量和二者相加的作用，确定理性从不相似方返回且只存在于相似方的后周遍。第二，蕴和补特伽罗自性各异不存在，为利根者以现量成立，为钝根者以依赖于自性不现的理性的比量确定。为成立自性不成立一，立宗是：此自相续的蕴与补特伽罗自性各异不存在，因为是无常且为他所自在的缘故。有反向周遍，如果补特伽罗是自在的，则必须是常和自主的缘故。成立理性是：彼法性，是他自在，因为是由业惑所造作的缘故。其理性是依赖于之前所说的“凡见我者，于彼……”的道理而确定。周遍，因为作为理性的所立之义是行苦之义的反向。为成立前一个理性而立宗是：自相续的蕴法性，是无常，因为是所作的缘故。其法性为根迟钝者以仅是名言成立，为根利者以因果决定之现量成立，而且也是以衡量此世的蕴前后增减的现量成立，需要以理证成立从前世的业惑等产生。成立周遍是后周遍成立无待的理性和反向周遍成立有妨害的理性。第一，立宗是，凡是变为某之体性者，不待后来出现等的其他因，成立为彼之体性，则以确定为彼之体性而周遍，例如麦芽的最后因集合产生麦芽一样，所作也变为坏灭的体性，依赖于后来出现等的其他因。
English
Because there is no place for imputation to arise regarding the meaning of the third skandha that is established by its own nature. Secondly, there are establishing pervasion and establishing the property of the subject. Firstly, the measure that ascertains the contradiction of reality, which relies on the mutual contradiction of one's own nature and otherness, ascertains the reverse pervasion of the sign with respect to the object to be refuted. The action of the measure that ascertains the property of the subject and the combination of the two ascertains the subsequent pervasion, which ascertains that the sign turns away from the dissimilar side and exists only on the similar side. Secondly, the non-existence of the skandhas and the independent person as being different in nature is established by direct perception for those with sharp faculties, and it is determined by inference based on the sign of non-apprehension of self-nature for those with dull faculties. To establish that self-nature is not established as one, the thesis is stated: This skandha of one's own continuum is not of one nature with the independent person, because it is impermanent and under the control of others. There is reverse pervasion, because if a person is independent, then he must be permanent and autonomous. The establishment of the sign is: That, the subject of dharma, is under the control of others, because it is compounded by karma and afflictions. Its sign is determined by relying on the reasoning of "Whoever sees me, to him..." mentioned earlier. It is pervasive, because the meaning stated as the sign is the reverse of the meaning of the suffering of formation. To establish the former sign, the thesis is stated: The skandha of one's own continuum, the subject of dharma, is impermanent, because it is made. Its property of the subject is established for those with dull faculties by mere nominal establishment, and for those with sharp faculties by the direct perception that determines cause and effect. Moreover, it is also established by the direct perception that measures the increase and decrease of the skandha of this life, and it is necessary to establish by reasoning that it arises from the karma and afflictions of previous lives. Establishing pervasion is the reason for establishing subsequent pervasion, which is an unconditional sign, and the reason for establishing reverse pervasion, which is a sign with obstacles. Firstly, the thesis is stated: Whatever becomes the nature of something, without depending on other causes such as later occurrences, it is pervasive with the certainty that it is its nature, just as the last collection of causes of a barley sprout produces a barley sprout, so too, what is made also becomes the nature of destruction, depending on other causes such as later occurrences.