Tibetan
་བལྟོས་ནས། དོན་རིག་འབྲས་བུར་ཞེས་བཞག་དགོས་ཀྱི། དཔྱད་ན་དེ་འཇིག་སྟེ། དོན་རིག་རྒྱུ་མཚན་དྲིས་ནས་བཀོད་པ་དེ་ཉིད་དོན་རིག་འགོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་སོང་བས། དཔྱད་ན་རང་གི་བདག་ཉིད་རིག་པ་འབྲས་བུར་སོང་ཞེས་པའོ། །བཞི་པ་རྣམ་གཞག་དེ་ཉིད་ངེས་པར་སྒྲུབ་པ་ནི། སྤྱི་དང་གཞི་མཐུན་དང་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དང་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དང་གཅིག་དང་ཐ་དད་དང་བྱ་བྱེད་ལ་སོགས་པ་རང་ལུགས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་ཡང༌། དེ་དག་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་དོན་སེམས་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དབང་ཤེས་ ལ་ཡུལ་སྣང་བའི་ཚེ། ལས་དང་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་གསུམ་རྫས་ཐ་དད་པ་ལྟ་བུར་སྣང་ལ། སྣང་བ་ལྟར་གྱི་གཟུང་འཛིན་རིག་གསུམ་ཐ་དད་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཡིན་ལ། དེ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའོ། །གཟུང་འཛིན་རིག་གསུམ་ཐ་དད་པ་ཙམ་རང་ལུགས་ལ་ཚད་མས་གྲུབ་པས། དེ་ཆོས་ཅན། བདེན་པར་མེད་དེ། བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་རྟགས་དང༌། སྔོན་པོ་ཆོས་ཅན། སྔོར་སྣང་ཤེས་པ་ལས་རྫས་གཞན་དུ་མེད་དེ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པའོ། །གདུལ་བྱ་གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་དོན་གྱི་སྐབས་ལས། དཀའ་བའི་གནས་ཁ་ཅིག་ལ་དོགས་པ་དཔྱད་པ་ནི་ཡིད་ཆེས་དང༌། གྲགས་པའི་རྣམ་གཞག་གོ །དང་པོ་ལ། ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ལ་དཔྱོད་པའི་ཚུལ་དང༌། དཔྱོད་པའི་གཞི་དང༌། གསལ་བ་ངོས་བཟུང་བ་དང༌། གནོད་གེགས་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱས་པས་ཕན་ཡོན་དང་ཉེས་དམིགས་ཆེན་པོ་བཤད་པའང་ཐོས་ལ་དེ་ལ། འཇུག་ལྡོག་མ་བྱས་ན་དོན་ཆེན་པོ་ལས་ཉམས་པ་སྲིད་སྙམ་ཞིང་ཐབས་གང་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་ལྡོག་བྱ་སྙམ་དུ་སེམས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་བསམས་པ་ན་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་གཞལ་བྱ་སྟོན་པའི་ལུང་རྣམས་ལུང་གནོད་བྱེད་དུ་མ་ངེས་ པའི་གོང་ནས་བསྟན་བྱ་ཚད་མས་གྲུབ་ཅིང་ལུང་དེའང་བསྟན་བྱ་ལ་མི་སླུ་བར་བསྒྲུབ་པ་ཡོད་ལ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ལ་དེ་ལྟར་བཞག་པ་མེད་པར་མཐོང་ཞིང་འོན་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་སྟོན་པའི་ལུང་རྣམས་རང་གི་བསྟན་བྱ་མ་ངེས་པའི་སྔོན་ནས། སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་དང་དངོས་ཤུགས་འགལ་བ་མེད་པར་ངེས་པ་ཡོད་པར་མཐོང་ནས་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་དག་ནི་ལུང་དཔྱད་པ་གསུམ་གྱིས་དག་མ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། འབྲེལ་བ་དང་ནི་རྗེས་མཐུན་ཐབས། ཞེས་སོགས་བཤད་པ་ལྟར། ཁྱད་ཆོས་གསུམ་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ལུང་ངོ༌། །གསུམ་པ་ལ། དངོས་དང༌། དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་བསལ་བ་དང་མི་མཚུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནོ། །དང་པོ་ནི། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ནི་བདེ་བ་སྟེར་བྱེད་མིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བསལ་བའི་དཔེར་བརྗོད་དང་ཚད་མ་དེ་གཞལ་བྱ་འཇལ་བྱེད་དུ་མེད་དོ། །ཞེས་པ་ནི་ཕྱོགས་མཚོན་གྱི་དཔེར་བརྗོད་དོ། །སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་ན་རེ། ཆོས་ཞེས་དངོས་སུ་ཁས་བླངས་པའི་ཤུགས་ལ་བདེ་བ་སྟེར་བའི་ནུས་པ་ཁས་བླངས་པས་སེལ་བྱེད་སྔར་ཁས་བླངས་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་བདེ་བ་སྟེར་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསལ་བྱ་ཁས་བླངས་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚད་མ་གཞན་གྱི་བསལ་བའི་དཔེ་ལ་བསལ་བྱ་སེལ་བྱེད་གཉིས་ཀ་ཁས་བླངས་པ་མི་དགོས་ལ་འདིར་དགོས་པའི་དོན་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཅེ་ན་གཞན་གྱི་ཁས་བླངས་ཀྱིས་བསལ་བ་མ་ཡིན་པས་སྒྲ་མཉན་བྱ་ མ་ཡིན་པ་མངོན་སུམ་བསལ་བར་འགྱུར་བ་ལ་སྔར་སྒྲ་མཉན་བྱར་ཁས་བླངས་མི་དགོས་ཤིང་འདིར་ནི་ཁས་བླངས་ཀྱིས་བསལ་བ་ཡིན་པས་གནོད་བྱའི་སྔར་གནོད་བྱེད་ངེས་པར་ཁས་བླངས་པ་དགོས་པས་སོ། །དེས་ན་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཁས་བླངས་པ་དང་ཞེས་བཤད་དོ། །དམ་བཅའི་ཟུར་དུ་གྱུར་པའི་སྦྱིན་སོགས་ཆོས་ཡིན་པ་ནི་སེལ་བྱེད་དུ་གྱུར་པ་ཡིད་ཆེས་རྗེས་དཔག་གིས་གྲུབ་པའི་དོན་ཡིན་གྱི་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་དུ་བསམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་གཞིར་བཟུང་ནས་བདེ་བ་བསྐྱེད་པར་བསྒྲུབ་པའི་རྟགས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སྦྱིན་སོགས་ནི་བདེ་བ་སྟེར་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ཡིད་ཆེས་བསལ་བའི་དཔེར་སྨོས་པས་ཆོག་མོད་ཆོས་ཞེས་སྨོས་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་ལྟར་སྦྱིན་པ་རྩོད་གཞིར་ངག་ཏུ་སྨོས་ནས་བདེ་བ་བསྐྱེད་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་རྟགས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་དམ་བཅའ་ལྟར་སྣང་དེ་ལ་ཁས་བླངས་སྔ་ཕྱི་དངོས་འགལ་དམ་བཅས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱིན་སོགས་ཆོས་ཡིན་པ་རྩོད་གཞིར་འཛིན་ན་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་གང་བཀོད་ཀྱང་ཕྱོགས་ཚིག་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་པ་ལས་མ་འདས་སོ། །བཞི་པ་ལ་གནོད་གེགས་ཐུན་མོང་བའི་ལུགས་དང༌། སོ་སོའི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཇི་ལྟར་བདག་ནི་ཚད་མིན་དང༌། །ཚིག་ནི་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ལ། ཞེས་སོགས་བཤད་པ་ལྟར་སྒྲ་མི
Chinese
从属于此，必须立为“意义之果”。如果分析，它就会崩溃，因为询问并陈述意义的理由本身就成了阻碍意义的理由。如果分析，自己的本体智慧就成了果。第四，必须确定该范畴，即共相、共同基础、所证、能证、法、有法、一、异、能作、所作等，虽然是自宗的世俗谛，但即使认识到这些不是实有，仅凭此也不会证悟法无我，因为这是意义和心识二者的共同之处。因此，当根识显现对境时，业、行为和作者三者似乎是实体各异的。如所显现般，所取、能取、识三者各异就是法我，证悟无此即是证悟法无我。仅仅所取、能取、识三者各异，在自宗中由量成立。因此，彼有法，非真实，因为远离真实的单一和众多。这是理由。蓝色有法，并非与显现蓝色的意识是实体异体，因为与其同时确定对境。等等，通过理由来成立。在引导其他所化众生时，从利他之角度出发，对一些困难之处进行疑惑分析，即是信任和名声的范畴。第一，对极隐蔽进行分析的方式，分析的基础，明确认识显现，以及损害障碍如何产生的方式。第一，听说过对极隐蔽之义进行取舍会产生巨大的利益和过患，对此，心想如果不进行取舍，可能会失去重大利益，应该依靠什么方法进行取舍呢？如此思考后，发现显示事物力量之所量之经文，在未确定经文是妨害之前，所诠释之义已经由量成立，并且经文也不会欺骗所诠释之义。而对于极隐蔽，则未见如此安立。然而，见到显示极隐蔽的经文，在未确定其所诠释之义之前，已经确定其前后没有矛盾，并且没有直接或间接的矛盾。因此，具有分别念者是经文分析三者之
English
Depending on that, it must be established as "fruit of meaning." If analyzed, it will collapse, because inquiring and stating the reason for meaning itself becomes the reason for obstructing meaning. If analyzed, one's own essence of wisdom becomes the fruit. Fourth, it is necessary to establish that very category, namely, the general and the common basis, the object to be proven, the means of proof, the dharma and the possessor of dharma, one and different, the agent and the action, etc., although they are the conventional truths of one's own system. However, even if one realizes that these are not substantial, one will not realize the selflessness of phenomena by that alone, because it is common to both meaning and mind. Therefore, when the sense consciousness perceives an object, the three, action, activity, and agent, appear to be substantially different. As they appear, the three, the apprehended, the apprehender, and the consciousness, being different, are the self of phenomena, and realizing the absence of that is realizing the selflessness of phenomena. The mere difference of the three, the apprehended, the apprehender, and the consciousness, is established by valid cognition in one's own system. Therefore, that subject, is not true, because it is separated from the true one and many. This is the reason. Blue subject, is not substantially different from the consciousness that appears blue, because it is definitely cognized simultaneously with it. And so on, it is established by relying on reasons. When guiding other disciples, from the perspective of benefiting others, analyzing doubts about some difficult points is the category of trust and fame. First, the way to analyze the extremely hidden, the basis of analysis, clearly identifying the clear, and how harm and obstacles arise. First, it is heard that engaging in and withdrawing from the meaning of the extremely hidden brings great benefits and harms. Thinking about this, one wonders if one does not engage in and withdraw from it, one might lose great benefits, and what method should one rely on to engage in and withdraw from it? After thinking in this way, one sees that the scriptures that show the measurable by the power of reality, before it is certain that the scriptures are harmful, the meaning to be shown is already established by valid cognition, and the scriptures also do not deceive the meaning to be shown. However, it is not seen that it is established in this way for the extremely hidden. However, it is seen that the scriptures that show the extremely hidden, before it is certain of their meaning to be shown, it is certain that there are no contradictions between the earlier and later, and there are no direct or indirect contradictions. Therefore, those who have discrimination are the three of scripture analysis.
Chinese
依靠清净与不清净，进行对极隐蔽之义的取舍。第二是，如“关联以及随顺方便”等所说，以三种特征区分的圣教。第三，有以实事和以理势遣除的不同之处的理由。第一是，布施等法不是给予安乐之物，这是遣除的例子，而且量不是所量和能量。这被称为是表示部分例子的例子。法胜论师说，因为直接承诺了法，就意味着承诺了给予安乐的能力，所以遣除者先前承诺，然后说不是给予安乐之物，这就是所遣除的承诺。第二是，在其他量遣除的例子中，不需要承诺所遣除和遣除者两者，但在这里需要的原因是什么呢？因为不是以其他的承诺遣除，所以声音不是可听闻的，显而易见会被遣除，所以先前不需要承诺声音是可听闻的，而这里是以承诺遣除，所以必须先前承诺损害者。因此，陈那论师说：“因此承诺”。成为立宗一部分的布施等是法，这是成为遣除者的可信赖的比量所成立的意义，不要认为是所知法，因为如果那样作为基础，就不可能成立产生安乐的因。那么，仅说布施等不是给予安乐之物，就足以作为可信赖的遣除的例子了，为什么还要说“法”呢？就像成立声音是无常一样，因为在言语中将布施作为争论的基础，就不可能成立产生安乐的可信赖的因，而且对于像立宗一样的显现，没有先前和之后的承诺的实际矛盾的立宗。如果将布施等是法作为争论的基础，那么无论设立什么作为能立，都无法超出承认宗法和能立。第四，有共同的妨害和各自的宗派。第一是，如“如何我非量，语不入于境”等所说，声音不
English
Depending on purity and impurity, it engages in acceptance and rejection of extremely hidden meanings. The second is, as stated in "relation and means of accordance," it is the scripture distinguished by three characteristics. The third is the reason why it is not the same as refuting with reality and the power of reality. The first is, the example of refuting that generosity and other dharmas are not givers of happiness, and that valid cognition is not the object to be measured or the measurer. This is said to be an example illustrating a part. Master Dharmottara says, "Because the dharma is directly promised, it implies that the ability to give happiness is promised, so the refuter previously promised, and then says that it is not a giver of happiness, which is called the promise of what is to be refuted." The second is, in the example of refutation by other valid cognitions, it is not necessary to promise both what is to be refuted and the refuter, but what is the reason why it is necessary here? Because it is not refuted by the promise of others, the sound is not audible, and it will be obviously refuted, so it is not necessary to promise that the sound is audible beforehand, but here it is refuted by the promise, so it is necessary to promise the harmer beforehand. Therefore, Master Dignāga said, "Therefore, the promise." That generosity and other things that are part of the proposition are dharma is the meaning established by the reliable inference that has become the refuter, and should not be considered as the subject of knowledge, because if that is taken as the basis, it is impossible to establish the cause of generating happiness. Then, it would be sufficient to say that generosity and other things are not givers of happiness as an example of reliable refutation, but why is it necessary to say "dharma"? Just like establishing that sound is impermanent, because generosity is mentioned as the basis of the dispute in speech, it is impossible to establish the reliable cause of generating happiness, and for the appearance like a proposition, there is no actual contradiction of the previous and subsequent promises. If generosity and other things being dharma are taken as the basis of the dispute, then no matter what is established as the means of proof, it is impossible to go beyond admitting the subject term and the means of proof. Fourth, there are common obstacles and separate tenets. The first is, as stated in "How I am not a valid cognition, words do not enter the object," the sound does not