Tibetan
་གིའང་ལུགས་མ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ནི་དབུ་བའི་རྡོག་པོ་ལ་རྐང་པའི་སྟེགས་འཆའ་བ་དང་ཆོས་མཚུངས་སོ། །དེ་ན་འདི་ལྟར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ། རང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་བའི་སྒོ་ནས་སྔོན་པོ་ལ་གསར་དུ་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་ཚད་མ། ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་འབྲས་བུའོ། །ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང༌། ཞེས་ཕྱི་དོན་རང་ལྡོག་ནས་གཞལ་བྱར་བྱེད་པ་ལྟར་བཤད་པའི་དོན་ནི། གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་མདོ་སྡེ་པ་ལའང་གྲུབ་ཟིན་ལ། དཔེ་དེ་བཞིན་དུ་མདོ་སྡེ་པ་ཁྱོད་རང་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་འདོད་པའི་སྔོན་པོ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་ནའང་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་རིག་པ་འབྲས་བུར་འདོད་དགོས། ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ན། རྣམ་གཞག་གསུམ་པ་ནི་མདོ་སེམས་གང་ལ་སྦྱར་ཡང་རིགས་པས་གནོད་པ་འབབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་འབྲས་ ཀྱི་རྣམ་གཞག་འདི་ལྟར་བྱས་པ་ལ། རང་རིག་རང་ལྡོག་ནས་འབྲས་བུར་བཞག་འདུག་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། དོགས་པ་གསུམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ་འདི་ལྟར། སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་རང་ཉིད་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ན། དེ་ཡོངས་སུ་གཅོད་བྱེད་འཛིན་རྣམ་ཡིན་པས། འཛིན་རྣམ་ཚད་མར་བཞག་དགོས་སྙམ་པ་དང༌། གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་ཡིན་ན། སྟ་རེའི་བྱེད་པ་སེང་ལྡེང་ལ་ཞུགས་ནས་འབྲས་བུ་ལ་ཤུག་པ་དུམ་བུར་སོང་བ་ལྟར་ཚད་མས་སྔོན་པོ་ཡོངས་སུ་དཔྱད་ནས་དེའི་འབྲས་བུ་ལ་སྔོར་སྣང་ཤེས་པ་རིག་པ་བྱུང་བས་ཚད་འབྲས་གཉིས་ཡུལ་སོ་སོ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པ་དང༌། སྔོན་པོ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ། སྐབས་འདིར་སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་རིག་པ་འབྲས་བུར་བཞག་པ་དང༌། འབྲས་རྟོགས་དང་པོར་སྔོན་པོ་རིག་པ་འབྲས་བུར་བཞག་པ་འགལ་ལོ་སྙམ་པ་གསུམ་མོ། །རང་རིག་གི་ལྡོག་པ་སྐབས་འདིར་འབྲས་བུར་བཞག་པ་ཡིན་ན། འཛིན་རྣམ་ཚད་མར་འདོད་དགོས་པ་བདེན་ཏེ། རང་རིག་ནི་འཛིན་རྣམ་ཉིད་ཀྱིས་བཞག་དགོས་ཀྱི། གཟུང་རྣམ་གྱིས་བཞག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་སེམས་གང་གི་ལུགས་ལའང་ཁ་ཕྱི་ལྟའི་ཤེས་པ་ཡིན་ན། རང་རིག་ཏུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་འདིར་ནི་ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཤར་བས་བསྒྲུབ་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚད་འབྲས་ཡུལ་རྫས་ཐ་དད་པའི་སྐྱོན་ཡང་མེད་དེ། ཚད་མས་ཀྱང་ཡུལ་སྔོན་པོ་ཡོངས་སུ་གཅོད་ལ། དེའང་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་ པའི་སྔོན་པོ་རིག་པ་ཡིན་པས། ཡུལ་སྔོན་པོ་རིག་པ་ཉིད་ཚད་མའི་འབྲས་བུར་གནས་ཀྱི། སྔོར་སྣང་ཤེས་པ་རིག་པ་ཚད་མ་དེའི་འབྲས་བུ་མིན་ནོ། །སྔར་སྔོན་པོ་རིག་པ་འབྲས་བུར་བཞག་པ་དང་ཡང་འགལ་བ་མེད་དེ། སྔོ་འཛིན་མངོན་སུམ་རང་ཉིད་ཀྱི་ལག་རྗེས་ལ། སྔོན་པོ་རིག་གོ་སྙམ་པའི་ངེས་ཤེས་འདྲེན་པས་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྔར་སྔོན་པོ་རིག་པའི་ཚད་མ་འབྲས་བུར་བཞག་ལ། རིག་བྱ་དེའང་རང་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་གྱི་དོན་གཞན་དུ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་རང་བཞིན་སེམས་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་བློ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ལ་བལྟོས་ནས་སྐབས་འདིར་འབྲས་བུར་བཤད་ཟིན་པ་ལྟར་བཞག་གོ །ཡང་ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང༌། ཞེས་པས་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་རང་ལྡོག་བསྟན་པར་ངེས་པར་བྱ་དགོས་ཟེར་ནའང་འདི་ལྟར་སྦྱར་ཏེ། རྣམ་རིག་པས་མདོ་སྡེ་པ་ལ། ཁྱོད་སྔོ་འཛིན་མངོན་སུམ་གྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱིས་བསྡུས་པའི་སྔོན་པོ་འཇལ་བར་འདོད་པའི་ཚེ་ན། དེའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཡིན་དྲིས་པས་དེ་ལས་སྐྱེས་ཤིང་དེ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཟེར་བ་ལ། རྣམ་རིག་པས་སྔོ་འཛིན་གྱི་དོན་གཞན་ནི་སྔོན་པོ་རིག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེས་དེ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་གྱི། སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་རིག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་འགྱུར་གྱི། དོན་གཞན་ནི་སྔོན་པོ་རིག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་པའི་དོན་དང་འདྲ་བ་ཞེས་སམ། རྣམ་པ་ཞེས་སྨོས་པ་དེ་ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་ པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཁྱེད་ཀྱི་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ཁོ་ན་རྒྱུ་མཚན་དུ་འདོད་དགོས་ཏེ། སྔོན་པོ་དང་འདྲ་བའམ། དེ་ལས་གཞན་པའི་དོན་དང་འདྲ་ཡང་རུང༌། འདྲ་བ་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ཟུར་དུ་བཀོད་ན། རིག་བྱ་རྫས་གཞན་རིག་པ་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་པ་རྐྱང་པ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འདོད་ན་ནི། མིག་གི་དབང་པོའང་སྔོ་འཛིན་གྱིས་བཟུང་བར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་མདོ་སྡེ་པས། ཕྱི་རོལ་དོན་གྱིས་བསྡུས་པའི་སྔོན་པོ་སྔོ་འཛིན་གྱིས་གཞལ་བྱར་བྱེད་ན་ནི། དེའི་རྒྱུ་མཚན་དྲིས་ཏེ། མདོ་སྡེ་པ་ལ་ཁས་བླངས་ནང་འགལ་བསྟན་ནས་འགོག་པ་ཡིན་གྱི། སྐབས་འདིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཞལ་བྱ་རང་རྒྱུད་པར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །འཆད་ཚུལ་དེ་ལྟར་བྱས་ན་སྔར་དོན་རིག་འབྲས་བུར་བཞག་པ་ནི། རྗེས་ཀྱི་རྟོག་པས་དོན་མེད་པ་ལ་དོན་དུ་ཞེན་པའི་བློ་ལ
Chinese
认为那也不是正理，就如同在头颅的碎片上搭建脚的台阶一样。那么，应当这样思考：蓝色是所量。以自境的显现方式，对蓝色不新欺骗的知识是量。知识转变成自己的体性的蓝色，证悟的量是果。外境事物即使存在，也如“外境事物从自身方面作为所量”那样宣说的意义是：当所取相作为所量时，境识转变成自己的体性是果，这对经部宗来说也已经成立。同样地，经部宗你自己所承许的外境事物蓝色作为所量时，也必须承许境识转变成自己的体性是果。这是为了说明这一点。否则，无论将第三种安立应用于经部宗还是唯识宗，都会因为理证的妨害而导致过失。像这样安立量和果的安立时，如果认为似乎已经安立了自证从自身方面作为果，那么就会产生三种疑惑，即如下：如果显现蓝色的眼识自身是识的果，那么，它是完全断除的能取相，因此，必须安立能取相为量。如果所取相是量，那么，就像斧头的运作进入到旃檀树，结果是檀香木变成了碎片一样，量完全分析蓝色后，它的果是显现蓝色的知识产生，因此，量和果二者会应用于不同的境上。当蓝色作为所量时，此时，显现蓝色的眼识是识的果，并且，在最初的果证悟时，蓝色是识的果，这二者是相违的。如果自证的方面在此处被安立为果，那么，确实必须认为能取相是量，因为自证必须由能取相本身来安立，而不能由所取相来安立，因为无论在境宗还是心宗的宗义中，如果是面向外的知识，那么，与自证相违。即使那样，此处知识转变成自己的体性的蓝色是果，那是因为能够通过蓝色显现的方式来成立。同样，量和果的境和实体不同的过失也没有，因为量也完全决断境蓝色，并且它也
English
To think that it is not the right way is like building a footstool on a piece of skull. So, one should think like this: Blue is the object to be measured. The knowledge that does not newly deceive blue through the appearance of its own object is valid cognition. The valid cognition that realizes blue, which has become the nature of knowledge itself, is the result. Even if external objects exist, the meaning of saying that external objects act as the object to be measured from their own side is: When the apprehended aspect is made the object to be measured, the consciousness of the object that has become its own nature is the result, which has already been established for the Sutra school. Similarly, when you, the Sutra school, make the blue that you consider to be an external object the object to be measured, you must also consider the consciousness of the object that has become its own nature to be the result. This is to show this. Otherwise, no matter which of the three establishments is applied to the Sutra or Mind-Only school, it will be subject to logical harm. When this establishment of measure and result is made, if one thinks that self-awareness has been established as the result from its own side, then three doubts will arise, namely: If the blue-appearing sense consciousness itself is the result of consciousness, then it is the apprehending aspect that completely cuts it off. Therefore, the apprehending aspect must be established as valid cognition. If the apprehended aspect is valid cognition, then just as the action of an ax enters the sandalwood tree, and as a result, the sandalwood becomes fragments, the valid cognition completely analyzes the blue, and its result is the arising of blue-appearing knowledge. Therefore, the two, valid cognition and result, will apply to different objects. When blue is made the object to be measured, at this time, the blue-appearing sense consciousness is established as the result of consciousness, and in the first realization of the result, blue is established as the result of consciousness, which are contradictory. If the aspect of self-awareness is established as the result here, then it is true that the apprehending aspect must be considered valid cognition, because self-awareness must be established by the apprehending aspect itself, and cannot be established by the apprehended aspect, because in whatever tenet of the object or mind school, if it is outward-looking knowledge, then it contradicts self-awareness. Even so, here, the blue that has become the nature of knowledge itself is the result, because it can be established through the appearance of blue. Similarly, there is no fault of the object and entity of valid cognition and result being different, because the valid cognition also completely determines the object blue, and it also
Chinese
即成为自性的蓝色觉知。因此，境蓝色觉知本身安住于量之果，而非显现蓝色的识，那个觉知量的果并非如此。先前将蓝色觉知安立为果，也并不相违，因为在取蓝显现的现量自身的作用上，引生“觉知蓝色”之想的定解，依此之故，先前将蓝色觉知的量安立为果。所知对境也是自己的自性，并非他义，像这样自然而然地思维，对于通达法无我的智慧先行生起，依此而观待，在此处如已宣说般安立为果。又，如果外境存在，也……，这样说，也必须确定是显示外境的自相返体，如果有人这样说，那么就应这样安立：唯识宗对经部宗说：你在以取蓝现量想要衡量以外境所摄的蓝色时，询问那是什么理由，回答说：因为从它所生，并且和它相似。这样说的时候，唯识宗说：取蓝的异体，会因为蓝色觉知的那个理由而成为它的损害，不会成为它的成立，因为显现蓝色的行相，成为自己自性的蓝色觉知的理由，异体不会成为蓝色觉知的理由之故。或者说，安立为成立的“与义相同”，或者说，所说的“行相”是识自己的自性之故。因此，你必须认为仅仅是从意义所生才是理由，即使是和蓝色相同，或者和它义相同也可以。如果将相同安立为理由的一部分，那么所知对境异体会成为觉知的损害。如果认为仅仅是生起作为成立，那么眼睛的根识也应成为取蓝所取。因此，经部宗如果以外境所摄的蓝色作为取蓝所衡量的对境，那么询问它的理由，因为要向经部宗显示承诺中的自相矛盾，从而进行遮破。在此处，无论如何也不允许外境成为自续派的衡量对境。如果像那样解释，那么先前将意义觉知安立为果，是因为后得的分别念对于无意义执著为意义的心。
English
It is the blue awareness that has become its own nature. Therefore, the object blue awareness itself abides as the result of valid cognition, but the consciousness that appears blue, the result of that valid cognition of awareness, is not so. There is also no contradiction with previously establishing blue awareness as the result, because on the effect of the blue-grasping direct perception itself, it generates the definite understanding of thinking "aware of blue," and because of that, previously the valid cognition of blue awareness was established as the result. The object of knowledge is also its own nature, not another meaning, and it is established as the result here, relying on the prior arising of the wisdom that understands the selflessness of phenomena, which naturally thinks like this. Also, even if external objects exist... By saying this, it is also necessary to determine that it is showing the self-characteristic reverse of external objects, if someone says this, then it should be applied like this: The Vijnanavada says to the Sautrantika: When you want to measure the blue that is included by the external object with the blue-grasping direct perception, when asked what the reason is, they say: Because it is born from it and is similar to it. When they say this, the Vijnanavada says: The other object of the blue-grasping will become a harm to it because of that reason of blue awareness, it will not become its establishment, because the appearance of blue becomes the reason for the blue awareness that has become its own nature, the other object will not become the reason for blue awareness. Or, "same as the meaning" established as the establishment, or, the "appearance" that is said is the nature of consciousness itself. Therefore, you must think that only what is born from meaning is the reason, even if it is the same as blue, or the same as its meaning. If the same is established as part of the reason, then the object of knowledge, the other entity, will become a harm to awareness. If it is thought that only arising is the establishment, then the root consciousness of the eye should also become what is grasped by the blue-grasping. Therefore, if the Sautrantika takes the blue included by the external object as the object to be measured by the blue-grasping, then ask for its reason, because it is to show the self-contradiction in the promise to the Sautrantika, thereby refuting it. In this case, it is not allowed in any way for the external object to become the object to be measured of the Svatantrika. If explained in that way, then the previous establishment of meaning awareness as the result is because the subsequent conceptual thought clings to what is meaningless as meaning.