Tibetan
། །འཛིན་རྣམ་བྱེད་པ་པོར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་བཤད་པ་ལྟར་ངས་གཟུགས་མཐོང་ངོ་སྙམ་དུ་གཟུགས་མཐོང་བ་པོར་ཞེན་པའི་གཞི་མྱོང་ཙམ་གྱི་ཆར་གྱུར་པའི་འཛིན་རྣམ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། གཟུང་རྣམ་ཙམ་གཞལ་བྱར་བཞག་པའི་རང་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ནི་མདོ་སྡེ་པས་ཀྱང་ཁས་ལེན་པས་རྣམ་རིག་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་མི་རུང་བས་ཕྱི་རོལ་ན་སྔོན་པོར་མེད་བཞིན་དུ་དེར་སྣང་བའི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ་གཞལ་བྱར་བྱས་ནས་འཛིན་རྣམ་ཚད་མ་དང་རང་རིག་འབྲས་བུར་བྱས་པའི་ཚད་འབྲས་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་གཞག་གོ །ཤེས་པ་མཐའ་དག་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཚད་མར་འདོད་པ་ནི་འཐད་པར་མི་སེམས་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་རྟོག་པས་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་རྣམ་ལྟ་བུར་ཡོངས་སུ་གཅོད་དགོས་པས། རྟོག་པའི་འཛིན་རྣམ་གཞལ་བྱར་བྱས་པ་ལ་རྟོག་པའམ་རྟོག་པའི་གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་དང༌། དེའི་རང་རིག་འབྲས་བུར་བཞག་པའི་ཚད་འབྲས་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འགྱུར་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གཟུང་རྣམ་མཐའ་དག་ཁ་ཕྱི་ཁོ་ནར་ཕྱོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཁ་ཅིག་འབྲས་རྟོགས་གསུམ་པའི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པའི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་ནས། དེ་ཉིད་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་དང་སྦྱོར་བ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་རུང་སྟེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་ལུགས་ལ་ཁས་ལེན་ན་གཟུང་འཛིན་རྫས་ཐ་ དད་ཀྱིས་སྟོང་པར་འདོད་དུ་མི་རུང་བས་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ཡིན་པ་ཉམས་སོ། །འོན་ཏེ་རྣམ་རིག་པས་ཕྱི་དོན་ཁས་ལེན་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཡིན་ལ་དེ་འགོག་པ་ནི་དོན་དམ་དུ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་སྙམ་ན་ཐ་སྙད་དུ་གྲུབ་པའི་དོན་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ལ་བྱེད་ན། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་གཞལ་བྱ་ལ་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་ཚད་མས་གནོད་པར་འདོད་ཅིང་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ལོག་རྟོག་འབའ་ཞིག་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་ཕྱི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་བཞིན་དུ། དོན་དམ་འཇལ་བའི་ཚད་མས་ཕྱི་དོན་ལ་གནོད་པ་མཐོང་ཞིང་དེ་མེད་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་དམ་འཇལ་བའི་ཚད་མའང་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཞུགས་པའི་བྱེ་བྲག་ཅིག་ཚད་མ་ཡིན་པ་ལ་གནོད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་གཅིག་ལ་གནོད་པ་མཐོང་ན་དེའི་རིགས་ཅན་ཐམས་ཅད་སུན་ཕྱུང་བས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །འོན་ཏེ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའི་དོན། བློ་འཁྲུལ་བའི་ངོར་ཡོད་པ་ཙམ་ལ་བྱེད་ཀྱི་རང་ལུགས
Chinese
之所以将执取识安立为作者，正如法胜论师所说，乃是如我见色般，对见色者执著的，仅是成为体验部分的执取识本身。第二，仅将所取识安立为所量，自证的量果，经部宗也承认，因此不能成为唯识宗的不共之处，如外境中本无蓝色，却显现蓝色的景象般，将此作为所量，而执取识为量，自证为果的量果，是不共的安立。一切识皆以自性为自证现量，此观点并不合理。若如此，则分别念也应完全确定其自性如执取识般。因此，若以分别念的执取识为所量，则必须承认分别念或分别念的所取识为量，以及其自证为果的量果。但这并不合理，因为一切所取识都只朝向外境。第三，有些人作果、证、三的安立时，将外境作为所量。将此与唯识宗结合在任何情况下都是不合理的，因为若在本宗承认外境，则不能认为能取和所取在实体上是
English
The reason for establishing the grasping consciousness as the agent is, as explained by Master Dharmottara, that it is the grasping consciousness itself that has become a part of the experience, like seeing a form, and clinging to the seer of the form. Secondly, the self-awareness that only the grasped aspect is established as the object of measurement is also accepted by the Sutra school, so it cannot be a unique feature of the Vijnanavada school. Like the appearance of blue where there is no blue in the external world, the measurement and result of making this the object of measurement, and making the grasping consciousness the valid cognition and self-awareness the result, is a unique establishment. It is not reasonable to think that all consciousnesses are self-aware and directly valid cognitions of their own nature. If so, then conceptual thought must also completely determine its own nature as grasping consciousness. Therefore, if the grasping consciousness of conceptual thought is made the object of measurement, then one must accept conceptual thought or the grasped aspect of conceptual thought as valid cognition, and the measurement and result of making its self-awareness the result. But this is not reasonable, because all grasped aspects only face outward. Thirdly, when some people make the establishment of result, realization, and three, they make the external object the object of measurement. It is not reasonable to combine this with the Vijnanavada school in any way, because if the external object is accepted in one's own system, then it cannot be considered that the grasper and the grasped are substantially
Tibetan
་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཚད་འབྲས་དེ་ཉིད་སྐྱོན་མེད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞལ་བྱ་དེ་ལ་ཚད་མའི་གནོད་པ་འབབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་མདོ་སྡེ་པ་རིམ་གྱིས་དྲང་བའི་ཕྱིར་དུ་གཞན་ངོར་བྱས་པའི་རྣམ་གཞག་ཙམ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། འོ་ན་རྣམ་རིག་པ་རང་ལུགས་ལ་འབྲས་རྟོགས་གསུམ་པའི་རྣམ་གཞག་གཞན་ཞིག་བཙལ་དགོས་ན། དེའང་མི་རྙེད་དོ། །འབྲས་རྟོགས་གསུམ་པ་མི་ འདོད་པའང་མིན་ཏེ། སྔོ་སྣང་དབང་ཤེས་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའི་སྔོན་པོ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་འབྲས་རྟོགས་ཁས་མི་ལེན་ཀྱང༌། སྔོན་པོ་ཙམ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་འབྲས་རྟོགས་དང་པོའི་རྣམ་གཞག་ཅིག་རང་ལུགས་ལ་ཁས་ལེན་ཞིང༌། དེ་ལ་བལྟོས་པའི་གསུམ་པ་ཁས་མི་ལེན་ན། སྐབས་འདི་དང་འབྲས་རྟོགས་དང་པོ་གཉིས་གཞལ་བྱ་དང་ཚད་མ་མཚུངས་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་མི་མཚུངས་པར་འཇོག་པ་འགལ་ལོ་སྙམ་པའི་རྩོད་པ་སྤོང་བར་མི་རིགས་སོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་རྣམ་གཞག་འདི་མདོ་སྡེ་པ་ཁོ་ན་ལ་སྦྱོར་བ་ནི། གཞུང་གི་དོན་ཡེ་ནས་མ་རྟོགས་པའི་རྣམ་འགྱུར་དུ་གསལ་ཏེ། སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ། འཛིན་རྣམ་ཚད་མར་ཐལ་བ་དང༌། ཚད་འབྲས་ཡུལ་རྫས་ཐ་དད་དུ་ཐལ་བ་དང༌། འབྲས་བུ་འབྲས་རྟོགས་དང་པོ་ལྟར་ཁས་མི་ལེན་པ་འགལ་བར་ཐལ་བའི་རྩོད་པ་ཁོང་ན་གནས་པ་གསུམ་གྱི་དོགས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་རིག་འབྲས་བུ་ཞེས་པའམ། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་སྦྱོར་བ་མི་འཐད་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་སྡེ་པས་སྔོན་པོ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ། རང་རིག་འབྲས་བུའམ། ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་རིག་པ་འབྲས་བུར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་དཔྱད་པའི་ཚེ་མི་འདོད་ཀྱང༌། དཔྱད་ན་དེ་ལྟར་འདོད་དོ་སྙམ་ན་མ་དཔྱད་པའི་ཚེ་སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་ཀྱིས་སྔོན་པོ་འཇལ་ཞིང༌། དཔྱད་པའི་ཚེ་ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་འཇལ་བར་འདོད་པ་ནི། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ལ་དོན་དམ་པའི་ཚད་མས་གནོད་པར་འདོད་ པའི་གྲུབ་མཐའ་དེ་ཉིད་སླར་ཡང་འོངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་མདོ་སྡེ་པས། དཔྱད་པའི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མ་གྲུབ་པར་འདོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་རིག་པ་འབྲས་བུར་བྱས་པ་འདི། དེ་དཔྱད་པའི་རྣམ་གཞག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྣམ་ངེས་སུ་སྐབས་འདིར་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱིས་ཤེས་པ་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་པ་བཀག་པའང་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ། །ཁ་ཅིག་རྣམ་གཞག་འདི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་པོ་གང
Chinese
如果说没有外境存在，那么量果本身就不会没有过失，因为对所量境会产生量（ प्रमाण，pramāṇa，量）的损害。如果认为这是为了逐步引导经部宗而安立的权宜之计，那么唯识宗自身就需要寻找另一种第三果证（འབྲས་རྟོགས་གསུམ་པ，phalapratyakṣa，果现量）的安立，但这是找不到的。也不是不承认第三果证，虽然不承认从显现蓝色的根识中，以物质不同的蓝色作为所量境的果证，但是自宗承认以仅仅是蓝色作为所量境的第一果证的安立，如果不承认相对于此的第三果证，那么，在此处和第一果证二者，所量境和量相同的情况下，却安立不同的果，这样会产生矛盾，因此不应该避免这种争论。还有些人认为这种安立仅仅适用于经部宗，这明显是不理解宗义的表现。如果以蓝色等作为所量境，那么就会产生执取相（འཛིན་རྣམ，grāhakākāra，能取相）成为量的过失，以及量果与境在物质上成为异体的过失，还有不承认果如第一果证一样，会产生承认这些相违的争论，心中就不会产生这三种疑惑的理由，因为施加自证果（རང་རིག་འབྲས་བུ，sva-saṃvedana-phala，自证果）或者成为自性的境识为果的差别是不合理的，因为经部宗以蓝色作为所量境时，不承认自证果，或者识成为自性的蓝色识为果。如果未经观察时不承认，但观察时就承认，那么未经观察时，显现蓝色的根识衡量蓝色，观察时，就承认衡量识的自性，这实际上是名言量（ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ，saṃvṛti-pramāṇa，世俗量）被胜义量（དོན་དམ་པའི་ཚད་མ，paramārtha-pramāṇa，胜义量）损害的宗派又回来了。另外，经部宗在观察时，也会变成不承认外境成立，因为将识的自性所变成的蓝色识作为果，这是观察的安立，而且在《释量论》中，禁止外境对识施加相（རྣམ་པ，ākāra，相）在此处也是不合理的。有些人认为这种安立适用于四
English
If it is said that there is no external object, then the result of valid cognition itself will not be without fault, because the object to be measured will be harmed by valid cognition (प्रमाण，pramāṇa，measure). If it is thought that this is merely a provisional arrangement made for the sake of gradually guiding the Sautrāntikas, then the Vijñānavādins themselves need to find another arrangement for the third fruit realization (འབྲས་རྟོགས་གསུམ་པ，phalapratyakṣa，fruit direct perception), but this cannot be found. It is not that the third fruit realization is not acknowledged, although it is not acknowledged that the fruit realization from the root consciousness that manifests blue, with blue as a different substance, is the object to be measured, but the self-school acknowledges an arrangement of the first fruit realization with only blue as the object to be measured, and if the third fruit realization relative to it is not acknowledged, then here and in the first fruit realization, the object to be measured and the valid cognition are the same, but the establishment of different fruits is contradictory, so this argument should not be avoided. Furthermore, some people think that this arrangement only applies to the Sautrāntikas, which is clearly a manifestation of not understanding the meaning of the doctrine at all. If something like blue is taken as the object to be measured, then the grasping aspect (འཛིན་རྣམ，grāhakākāra，grasping aspect) will be the valid cognition, and the valid cognition and the object will be different substances, and the fruit will not be acknowledged like the first fruit realization, and there will be a contradiction in acknowledging these arguments, and there will be no reason to give rise to these three doubts in the mind, because it is unreasonable to apply the distinction of the self-cognizing fruit (རང་རིག་འབྲས་བུ，sva-saṃvedana-phala，self-cognizing fruit) or the object consciousness that has become the self as the fruit, because when the Sautrāntikas take blue as the object to be measured, they do not acknowledge the self-cognizing fruit, or the blue consciousness that has become the self of consciousness as the fruit. If it is not acknowledged when not examined, but it is acknowledged when examined, then when not examined, the root consciousness that manifests blue measures blue, and when examined, it is acknowledged that the self-nature of consciousness is measured, which is actually the tenet that the conventional valid cognition (ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ，saṃvṛti-pramāṇa，conventional valid cognition) is harmed by the ultimate valid cognition (དོན་དམ་པའི་ཚད་མ，paramārtha-pramāṇa，ultimate valid cognition) has come back again. In addition, the Sautrāntikas, when examining, will also become not acknowledging the establishment of external objects, because this is the arrangement of examining the blue consciousness that has become the self-nature of consciousness as the fruit, and in the Compendium of Valid Cognition, it is also unreasonable to prohibit the external object from imposing aspects (རྣམ་པ，ākāra，aspects) on consciousness here. Some people think that this arrangement applies to the four