Tibetan
བ་ལ་རྣམ་པ་ཤར་བ་ཡོད་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་རྟོགས་པར་འཇོག་ནུས་པས་འཇོག་བྱེད་གཞན་བརྒྱུད་པ་དོན་མེད་དོ། །སྐབས་འདིར་ཚད་མ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་སླུ་བ་དང་མ་ཤེས་དོན་གསལ་དོན་གཅིག་ན། ལོག་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་རྣམ་མཐའ་དག་ཀྱང་ཚད་མར་ཐལ་བ་དང༌། ཡང་ན་མི་སླུ་བ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་དོན་མེད་ པར་འགྱུར་རོ། །མཚོན་བྱ་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་ཡིན་པས། ཚད་མར་བཞག་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་རྣམ་དང་འཛིན་རྣམ་གཉིས་ཀྱིས་མཚོན་བྱ་འཇོག་མི་ནུས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། སྒྲ་རྟག་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱང་མི་སླུ་བར་འགྱུར་ཏེ་གཟུང་རྣམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཚད་མའི་མཚན་གཞི་ཡིན་པས་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མས་བསྡུས་པའི་གཟུང་རྣམ་དང་འཛིན་རྣམ་གྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་འདིར་རང་རིག་དང་གཞན་རིག་གཉིས་ཀྱི་འཇོག་བྱེད་དུ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ལ་ཆོད་པའི་འབྲས་བུ་དང་མ་ཆོད་པའི་འབྲས་བུ་གཉིས་ཡོད་ལ། དང་པོ་ནི། བླང་དང་དོར་བྱའི་དངོས་པོ་ཡི། །འཇུག་ལ་དེ་གཙོ་ཡིན་ཕྱིར་དང༌། ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་ཚད་མས་དོན་རྟོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་ལྡན་སྐྱེས་བུས་ཕན་པའི་དོན་ཐོབ་པ་དང༌། མི་ཕན་པའི་དོན་སྤངས་པ་གཉིས་ཡིན་ལ། དེའང་ཡང་དག་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དུག་དང་ཚེར་མ་སོགས་སྤོང་ནུས་པ་ནི་ཕལ་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། གཙོ་བོ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་དག་སྤངས་པ་དང༌། ཐར་པའི་བདེ་བ་ཐོབ་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། རྣམ་ངེས་ལས། ཕན་པ་དང་མི་ཕན་པ་ཐོབ་པ་དང་སྤོང་བ་ནི་ངེས་པར་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པས་དེ་མི་མཁས་པ་རྣམས་ལ་བསྟན་པའི་དོན་དུ་འདི་ཙམ་མོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་མ་ཆོད་པའི་འབྲས་བུ་ ནི་ཡུལ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་དངོས་ཀྱི་དགོས་པ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་ཚད་མ་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དང་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་དོན་རྟོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཉིས་སྔོན་དུ་གང་ངེས་པ་འགྲོ་དགོས་སྙམ་ན། ཕྱི་མ་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་ཏེ། སྔོར་སྣང་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་དེ་ལ་སྔོན་པོ་རྟོགས་པར་འཇོག་ནུས་ཀྱི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་དང་པོར་ངེས་ནས། དེའི་རྗེས་སུ་ཚད་མར་འཇོག་པའི་འཇོག་བྱེད་མི་སླུ་བ་དེ་ཉིད་རང་སྟོབས་སམ་གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ངེས་གཞན་ངེས་ལའང༌། སྔོན་འཛིན་མངོན་སུམ་ལ་དཔེར་བརྗོད་ན་ཡུལ་སྔོན་པོ་ལ
Chinese
如果对境显现了行相，仅凭此就能安立为认识对境，因此通过其他安立者是无意义的。此处“量”这个词，不是因为是量的定义而安立的，如果无欺和不了解而使意义清晰是同一个意思，那么所有邪见的所取行相也都会成为量，或者无欺就成了量的无意义的定义了。也不是因为是所诠释的量的词语，才安立为量，因为所取行相和能取行相二者无法安立所诠释，而且执著声音常有的增益也会变成无欺，因为是所取行相的缘故。因此，是因为是量的定义的基础才安立量的词语，因为这里为了安立自证和他证，说了一些量所包括的所取行相和能取行相的差别。总的来说，量的果有决定的果和未决定的果两种。第一种是，如所说“对于应取和应舍的事物，进入是其主要，因为”，如是说，量依靠了认识意义，有认识的士夫获得利益，舍弃无利益，这二者。其中，依靠正确的知识而能舍弃毒和荆棘等只是普通的，主要的是舍弃一切痛苦，获得解脱的安乐，如《释量论》中说：“利益和无利益，获得和舍弃，必定是以正确的知识为先导，因此这只是为了向不精通的人们展示的意义。”所说的意义也应如是理解。第二种未决定的果，就是认识对境本身，因为这是量在相续中生起的实际所需。一般来说，仅仅是量的定义和量的果，认识意义的定义，二者中哪个需要先确定呢？后者需要先确定，因为对于先前显现的根识现量，能够安立为认识蓝色，首先要确定蓝色行相显现，之后安立为量的安立者，无欺，必须通过自力或他力来确定。对于自确定和他确定，如果以执著蓝色的现量为例，对于境蓝色
English
If an aspect appears to an object, it can be established as cognizing the object by itself, so it is meaningless to go through another establisher. Here, the term "valid cognition" (pramana) is not established because it is the definition of valid cognition. If infallibility and clarifying the meaning without knowing are the same, then all apprehended aspects of wrong knowledge would also be valid cognitions, or infallibility would become a meaningless definition of valid cognition. It is also not established as valid cognition because it is the term for what is to be signified by valid cognition, because the apprehended aspect and the apprehending aspect cannot establish what is to be signified, and the imputation of holding sound as permanent would also become infallible because it is the apprehended aspect. Therefore, it is because it is the basis of the definition of valid cognition that the term valid cognition is established, because here, in order to establish self-cognition and other-cognition, some differences between the apprehended aspect and the apprehending aspect included in valid cognition are mentioned. In general, the result of valid cognition has two types: the decisive result and the non-decisive result. The first is, as it is said, "For things to be taken and things to be discarded, entering is its main thing, because," as it is said, valid cognition relies on understanding the meaning, and the person with understanding obtains benefit and abandons what is not beneficial, these two. Among them, being able to abandon poison and thorns etc. by relying on correct knowledge is only ordinary, the main thing is to abandon all suffering and obtain the bliss of liberation, as it is said in Pramanavarttika, "Benefit and non-benefit, obtaining and abandoning, are necessarily preceded by correct knowledge, therefore this is only for the purpose of showing the meaning to those who are not proficient." The meaning of what is said should also be understood in the same way. The second non-decisive result is the cognition of the object itself, because that is the actual need for valid cognition to arise in the continuum. In general, which of the definition of just valid cognition and the definition of the result of valid cognition, understanding the meaning, needs to be determined first? The latter needs to be determined first, because for the sense direct perception that appears first, being able to establish it as cognizing blue, first the blue aspect must be determined to appear, and then the establisher that establishes it as valid cognition, infallibility, must be determined by its own power or by the power of others. Regarding self-determination and other-determination, if we take the direct perception of grasping blue as an example, for the object blue
Tibetan
་བལྟོས་ཏེ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་ན་རང་ངེས་དང༌། གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་ན་གཞན་ངེས་ཚད་མར་འཇོག་པ་ཡིན་ནམ། ཡུལ་ཅན་ལ་བལྟོས་ཏེ་མཚན་མཚོན་གཞི་གསུམ་ཡོད་པའི་མཚན་གཞི་སྔོན་འཛིན་མངོན་སུམ་ལ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་མ་ངེས་དང༌། མཚོན་བྱ་ཚད་མ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་མ་ངེས་དང༌། མཚན་ཉིད་མི་སླུ་བ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་མ་ངེས་གང་གི་སྒོ་ནས་རང་ངེས་གཞན་ངེས་འབྱེད་པ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། མཚོན་བྱ་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པ་རང་ངེས་དང་གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པ་གཞན་ངེས་སུ་འབྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྡ་ལ་མ་བྱང་བའི་བྱིས་པའི་རྒྱུད་ལ་རང་ངེས་ཀྱི་ཚད་མ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། རྒྱང་ཕན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་རང་ངེས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་སྔོན་པོ་དང་ཡུལ་ཅན་སྔོན་འཛིན་མངོན་སུམ་གཉིས་ལ་ བལྟོས་ཏེ། འབྱེད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན། རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་པ་ནི་མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་སྟོན་པའི་གཞུང་ཡིན་པས་མཚན་གཞི་སྔོན་འཛིན་མངོན་སུམ་ལྟ་བུ་ནམ་ངེས་པ་ན་མི་སླུ་བར་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་ན་རང་ངེས་དང༌། གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་དགོས་ན་གཞན་ངེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་ཚད་འབྲས་དང་པོའི་རྣམ་གཞག །གཉིས་པ་དང༌། གསུམ་པའི་རྣམ་གཞག་དང༌། རྣམ་གཞག་དེ་ཉིད་ངེས་པར་སྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ་རང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་བའི་སྒོ་ནས་སྔོན་པོ་ལ་གསར་དུ་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་ཚད་མ། སྔོན་པོ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་འབྲས་བུ་ཞེས་རྣམ་པར་བཞག་གི །སྔོན་པོ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡིན་པ་གཞལ་བྱར་བཞག་ཏུ་མི་རུང་སྟེ། རྣམ་རིག་པས་སྔོན་པོ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་མི་རུང་ངོ་ཞེས་བརྩད་པའི་ཚེ། འབྲས་བུ་རྣམས་ལྡོག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གནོད་པ་བསྟན་གྱི། མདོ་སྡེ་པས་མངོན་སུམ་དང་འགལ་བའི་གནོད་པ་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེ་པ་རང་ཉིད་འདོད་པའི་རང་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ནི་སྐབས་འདིར་དོན་གྱིས་འཕངས་ཏེ། བྱ་བྱེད་ཆོས་གསུམ་ཚང་བར་སྟོན་པའི་ཚེ། དེ་ཡི་བདག་ཉིད་འཛིན་དེ་ནི། ཞེས་པས་བྱེད་པ་པོ་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་བསྟན་ཏེ། གཟུང་རྣམ་དུ་གྱུར་པའི་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དེ་བྱེད་པ་པོ་འཛིན་རྣམ་གྱི་གཟུང་བའི་སྒོ་ནས་ཡུལ་ལ་འཇུག་དགོས་ཀྱི། དེས་མ་བཟུང་བར་འཇུག་པའི་ མཐུ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚད་འབྲས་འཕངས་པ་ཡིན་ནོ
Chinese
如果依靠自己力量确定，则称为自定，如果依靠他人力量确定，则将他定视为量。相对于有境，对于具有名、所诠、基三者的名基，先前执持的现量，以自己力量确定与否，所诠的量以自己力量确定与否，以及不欺骗的定义以自己力量确定与否，通过何种方式来区分自定和他定呢？如果说，所诠的量的术语以自己力量确定是自定，以他人力量确定是他定，则不然，因为对于不熟悉术语的孩童的心相续来说，不可能存在自定的量，并且对于远见者的心相续的推论来说，会变成不是自定。相对于境蓝色和有境先前执持的现量二者，也不是区分的标准，因为二者都是以自己力量确定的。因此，“从自身了悟自身的体性，从术语了悟量”，这句话是说明对于名基确定定义的量，因此，像名基先前执持的现量，何时确定不欺骗地以自己力量确定，则是自定，如果需要以他人力量确定，则是他定。第二部分是关于量果的第一种分类，第二种和第三种分类，以及确定此分类本身。第一种是：蓝色作为所量，通过显现自身境的形象，对于蓝色新出现的不欺骗的知识是量，蓝色被认识的量是果。不能将蓝色作为外境的所量，因为唯识宗辩驳说蓝色不能作为外境。当被诘难时，通过果的返还的理由来显示损害，因为经部宗没有显示与现量相违的损害。经部宗自己承认的自证的量果，在此处被间接地否定了。当显示行为、作者、法三者都具备时，“那它的自性执持”，这句话表明了作者被他者所控制，因为转变成所取相的根现量，必须通过作者执持相的所取来进入境，如果没有被它执持，则没有进入的力量。因此，它否定了以所取相作为所量的量果。
English
If it is determined by its own power, it is called self-determination, and if it is determined by the power of others, the other-determination is regarded as valid. In relation to the object-possessor, for the name-base with three aspects of name, sign, and base, is the prior-apprehending manifest cognition determined by its own power or not? Is the signifiable valid cognition determined by its own power or not? And through which aspect is self-determination and other-determination distinguished: the non-deceptive definition determined by its own power or not? If it is said that the term of the signifiable valid cognition is determined by its own power as self-determination and determined by the power of others as other-determination, it is not so, because for the mind-stream of a child who is not familiar with terms, it would be impossible to have self-determined valid cognition, and for the inference in the mind-stream of a seer, it would become not self-determined. In relation to the object blue and the object-possessor prior-apprehending manifest cognition, it is also not the basis for distinction, because both are determined by their own power. Therefore, "From oneself, one understands one's own nature; from terms, indeed, is valid cognition." This statement is a scripture that shows the valid cognition that determines the definition for the name-base. Therefore, like the name-base prior-apprehending manifest cognition, when it is determined, if it is determined non-deceptively by its own power, it is self-determination, and if it needs to be determined by the power of others, it is other-determination. The second part is the classification of the first result of valid cognition, the second and third classifications, and the establishment of the certainty of that classification itself. The first is: blue as the object to be measured, through the appearance of the aspect of its own object, the non-deceptive knowledge that newly arises for blue is valid cognition, and the valid cognition that cognizes blue is called the result. It is not permissible to posit blue as the object to be measured as an external object, because the Mind-Only school argues that blue cannot be an external object. When challenged, the harm is shown through the reason of the reversal of results, because the Sutra school did not show the harm that contradicts manifest cognition. The self-awareness valid cognition result that the Sutra school itself accepts is indirectly rejected here. When showing that action, agent, and dharma are all complete, "That which holds its nature" shows that the agent is under the control of others, because the sense manifest cognition that has become the grasped aspect must enter the object through the grasped aspect of the grasper, and without being grasped by it, there is no power to enter. Therefore, it negates the valid cognition result that has made the grasped aspect the object to be measured.