Tibetan
ཞིན་དུ་འདིར་ཡང་རང་ཉིད་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་བགྲོད་པའི་ལམ་གྱི་དམིགས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་དང༌། ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིགས་ཅན་རྗེས་སུ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ཕྱི་དོན་འཇོག་པའི་རྣམ་གཞག་གཉིས་བྱས་པ་ཡིན་གྱི། རྣམ་རིག་པ་རང་ཉིད་ཐ་སྙད་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དོན་ལ་དོན་དམ་འཇལ་བའི་ཚད་མས་གནོད་པ་མཁས་པའི་དབང་པོ་སུའང་མི་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་བགྲོད་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། ཕྱི་རོལ་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་མི་རྟག་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་སྒོམ་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་མི་རྟག་སོགས་སུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། ལེའུ་གཉིས་པར་ལམ་ཐུན་མོང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཙམ་ཞིག་བསྟན་ནས་ལེའུ་གསུམ་པར་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ། དེའང་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་སོགས་ལས་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་ བཞིན་མེད་པར་བཤད་པའི་དགོངས་པ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དངོས་རྣམས་ཐ་དད་གནས་པ་འདི། །དེ་ཐ་དད་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན། །དེ་ནི་བསླད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། །དེ་དག་ཐ་དད་ཀྱང་བསླད་འགྱུར། །གཟུང་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ལས། །མཚན་ཉིད་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །དེས་ན་མཚན་ཉིད་སྟོང་པའི་ཕྱིར། །རང་བཞིན་མེད་པར་རབ་ཏུ་བཤད། །ཕུང་པོ་ལ་སོགས་བྱེ་བྲག་གིས། །མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་ཡིན། ཁྱད་པར་ཅན་དེའང་དེ་ཉིད་ཡིན། །དེས་ཀྱང་དེ་དག་མཚན་ཉིད་བྲལ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་འགྲེལ་ཏེ། ཚིགས་བཅད་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་མཚན་ཉིད་མེད་པ་སོགས་སུ་གསུངས་པའི་དགོངས་པ། རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལའང་མི་འགལ་བའི་འགྲེལ་ཚུལ་གྱི་གཙོ་བོ་དང་ཚིགས་བཅད་གསུམ་པས་རང་བཞིན་མེད་པའི་དགོངས་པ་འདི་བཞིན་དུའང་བཤད་དུ་རུང་ངོ་ཞེས་པའི་འགྲེལ་ཚུལ་གཞན་འཆད་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ཉིད་མདོ་སྡེ་པ་ལ་སྦྱོར་བ་མི་འཐད་དེ། ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་ཕལ་ཆེར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་བཀར་མི་འདོད་པས་དེའི་དགོངས་པ་མི་འཆད་ཁ་མེད་མིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེས་ཀྱང་དེ་དག་མཚན་ཉིད་བྲལ། ཞེས་པའི་ཀྱང་གི་སྒྲས་སྔ་མ་སྡུད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་རིག་པ་རང་གི་ལུགས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚིགས་བཅད་དང་པོའི་དོན་ནི་དངོས་རྣམས་ཐ་དད་བྱས་པ་སྟེ་འདི་ནི་རྒྱུའོ་འདི་ནི་འབྲས་བུའོ་ཞེས་སོགས་གཉིས་ཆོས་ཐ་དད་འབྱེད་པ་ཐ
Chinese
而且，在这里，为了确定进入大乘道的修行目标——法无我，以及为了接纳声闻种姓的人，而做了安立外境的两种方式。这样做并不是因为唯识宗本身在名言上承认外境。因为对于通过名言量成立的意义，以胜义量进行妨害，是任何智者都不认可的。那么，声闻道的修行就会颠倒，因为在没有成立外境的情况下，就确定外境是无常并进行修习吗？不会有这种过失，因为是对以外境事物所区分的色蕴等确定为无常等并进行串习。第三点是，第二品中，以共同道的方式，仅仅宣说了人无我，然后在第三品中，确定了法无我。那么，《般若经》等经典中，对于从色法到一切种智之间的所有法都宣说了无自性的密意是什么呢？“诸法各别安住，彼依于各别。彼即是虚妄，彼等各别亦虚妄。从所取与能取之相，无有其他自性。因此，以自性空之故，善说为无自性。蕴等差别，成办一切自性。具有差别者亦即是彼。彼亦离彼等之自性。”等等进行了解释。前两句解释了所有法都宣说为无自性、无相等的密意，对于唯识宗的观点来说，也是不相违背的主要解释方式，第三句是说，无自性的密意也可以这样解释，这是一种其他的解释方式。将此与经部派联系起来是不合理的，因为大多数声闻部派不认可大乘经典，因此不解释其密意是必然的。并且，“彼亦离彼等之自性”中的“亦”字是包含前者的，因此是唯识宗自己的观点。因此，第一句的意义是，诸法各别而作，即“这是因，这是果”等等，两种法各别区分。
English
Moreover, here, in order to establish the object of practice on the path to the Great Vehicle—the selflessness of phenomena—and in order to accommodate those of the Śrāvakayāna lineage, two ways of establishing external objects are made. This is not done because the Vijñānavāda school itself nominally accepts external objects. Because no wise person accepts that the meaning established by nominal valid cognition is harmed by ultimate valid cognition. So, would the practice of the Śrāvakayāna path become inverted, because without establishing external objects, one determines that external objects are impermanent and practices? There is no such fault, because it is by determining the aggregates of form, etc., distinguished by external objects, as impermanent, etc., and habituating oneself to them. The third point is that in the second chapter, the selflessness of persons alone is taught in terms of the common path, and then in the third chapter, the selflessness of phenomena is established. So, what is the intention of the Prajñāpāramitā Sūtras and other scriptures that teach that all phenomena from form to omniscience are without inherent existence? "These distinct entities abide, They depend on those distinct entities. That is indeed deceptive, Those distinct entities are also deceptive. From the aspect of the grasped and the grasper, There is no other characteristic. Therefore, because of the emptiness of characteristics, It is well explained as without inherent existence. The distinctions of the aggregates, etc., Accomplish all characteristics. That which has distinctions is also that itself. That also lacks the characteristics of those." And so on, it is explained. The first two verses explain the intention of all phenomena being taught as without inherent existence, without characteristics, etc., which is also the main way of explaining it that is not contradictory to the Vijñānavāda view, and the third verse says that the intention of without inherent existence can also be explained in this way, which is another way of explaining it. It is unreasonable to connect this with the Sautrāntika school, because most Śrāvakayāna schools do not accept the Mahāyāna scriptures, so it is inevitable that they do not explain their intention. And, the word "also" in "That also lacks the characteristics of those" includes the former, so it is the Vijñānavāda school's own view. Therefore, the meaning of the first verse is that the phenomena are made distinct, that is, "This is the cause, this is the effect," etc., two kinds of phenomena are distinguished.
Tibetan
མས་ཅད་ཁ་ཕྱིར་ལྟའི་ཤེས་པས་འབྱེད་པ་ཡིན་གྱི་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ངོ་བོར་ གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིར་ལྟའི་ཤེས་པའི་ནང་ནས་ཀྱང་རྟོགས་པས་འབྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་རྒྱངས་ཆད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལོགས་སུ་འཆད་བར་སྣང་ལ། ཡུལ་ཅན་ཡང་དེ་ལས་ཐ་དད་དུ་གནས་པའི་གཟུང་འཛིན་རྫས་ཐ་དད་ལྟ་བུར་སྣང་བས་ཁྱབ་པས། གཉིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཟུང་འཛིན་རྫས་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་གནས་པ་ཡིན་ལ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་རྣམས་བསམས་པ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་རིགས་དང་གཟུང་འཛིན་རྫས་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ལྟར་མ་གྲུབ་པར་གྲུབ་པས་གཟུང་འཛིན་རྫས་ཐ་དད་དུ་སྣང་བས་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར་གཉིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་སྣང་བའང་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མཚན་མཚོན་དུ་བཞག་པའི་མཚོན་བྱའང་ཡུལ་རྒྱངས་ཆད་དུ་སྣང་བ་ལས་མཚོན་དགོས་ལ། མཚོན་བྱེད་ཀྱང་ཡུལ་ཅན་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་འཛིན་རྫས་ཐ་དད་ཀྱི་རྣམ་པས་ཏེ་སྣང་བ་ལས་གཞན་པའི་མཚན་མཚོན་སོ་སོར་འབྱེད་མི་ནུས་ལ་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་ཀྱང་བདེན་པས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་ལ་དགོངས་ནས་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་མཚན་ཉིད་མེད་པར་མདོ་ལས་གསུངས་སོ། །ཚིགས་བཅད་གསུམ་པའི་དོན་ནི། གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཟུགས་སུ་རུང་བ་ལ་སོགས་པ་མཚོན་བྱ་བྱེ་བྲག་སོ་སོ་ཐ་དད་པ་རྣམས་མཚོན་པའི་ཚེ། འདིས་མཚོན་པར་བྱེད་པས་ན་ཞེས་མཚོན་བྱེད་ཐམས་ཅད་བྱེད་པས་ཁྱད་ པར་དུ་བྱས་ལ། འདི་མཚོན་པར་བྱ་བས་ན་ཞེས་མཚོན་བྱ་ཐམས་ཅད་བྱ་བས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ལ་བྱ་བྱེད་དེའང་མཚན་ཉིད་བདེན་པས་སྟོང་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མཚན་ཉིད་བྱེད་པ་ལས་རྫས་ཐ་དད་དང་མཚོན་བྱ་བྱ་བ་ལས་རྫས་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་བས་སོ། །བྱ་བྱེད་བདེན་པས་སྟོང་པ་ལ་དགོངས་ནས་ཀྱང་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སོགས་པའི་མདོ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཚད་ཉིད་མེད་པ་དང་རང་བཞིན་མེད་པར་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ལ་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་དང་། སོ་སོའི་རྣམ་གཞག་གོ །དང་པོ་ནི། ཡོངས་སུ་བཅད་བྱ་ཐམས་ཅད་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་འདུ་ལ། གཅོད་བྱེད་ཐམས་ཅད་གཟུང་རྣམ་དང་འཛིན་རྣམ་གཉིས་སུ་འདུ་ཞིང༌། བཅད་པའི་འབྲས་བུ་ལ་རང་རིག་དང་གཞན་རིག་གཉིས་སུ་འདུས་པ་ལ། གཞན་སྡེ་རྣམས་དང་རང་སྡེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་སོགས་ཚད་འབྲས་རྫས་ཐ་དད་དུ་འདོད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། འཇོག་བྱེད་གཞན་གྱིས་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་བ་མེད་ན་ཡུལ་རྟོགས་པ་ཉིད་མི་འགྲུ
Chinese
一切都是通过向外看的意识来区分的，而不是通过自证现量，因为在其自性中，二取之显现已经消失了。即使在向外看的意识中，也是通过了悟来区分的，因为在它看来，对境的显现是以遥远的姿态被分开陈述的，并且有境也普遍显现为与此不同的、如同能取所取实体各异的样子。因此，一切二法都依赖于能取所取实体各异的显现而存在。如“如何如何思”等等，通过理证，能取所取实体各异的显现并非成立，而是成立了能取所取实体各异的显现是错误的，因此一切二法各自显现也是错误的。因此，作为名言安立的所诠，也必须从对境遥远的显现中去诠释；能诠也必须以显现为有境的能取所取实体各异之相来诠释，否则无法区分其他的名言和所诠，并且由于空离能取所取实体，所以自性也被称为是空性的。因此，经部中宣说了无自性和无自性。第三偈颂的意义是：在诠释色法的自性，如可变坏性等等，各种不同的所诠时，因为“此诠释之”，所以一切能诠都以“能作”来区分；因为“此被诠释之”，所以一切所诠都以“所作”来区分，而能作所作本身也是自性空性的，如果不是这样，那么自性会从能作中变成异体，所诠会从所作中变成异体。也是考虑到能作所作是空性的，所以在《般若经》等经中宣说了诸法无自性和无自性。第四，关于量果的分类，有总的分类和各自的分类。第一，一切所断之法都包括在境和有境二者之中，一切能断之法都包括在所取相和能取相二者之中，断除之果则包括在自证和他证二者之中。其他宗派以及自宗中的分别说部等，认为量和果是实体各异的，这是不合理的，因为存在作为安立者的他者从中阻隔。如此，如果对境的显现没有生起，那么对境的证悟本身也不会成立。
English
Everything is distinguished by the consciousness that looks outward, not by self-cognizance directly, because in its essence, the appearance of duality has vanished. Even within the consciousness that looks outward, it is distinguished by realization, because in it, the appearance of objects seems to be described separately in a distant manner, and the subject also appears to be distinct from it, like separate entities of grasper and grasped. Therefore, all dualistic phenomena exist based on the appearance of separate entities of grasper and grasped. As in "how, how one thinks," etc., through reasoning, the appearance of separate entities of grasper and grasped is not established, but rather it is established that the appearance of separate entities of grasper and grasped is mistaken. Therefore, the separate appearance of all dualistic phenomena is also mistaken. Therefore, the signified, which is established as name and sign, must also be signified from the distant appearance of objects; the signifier must also be signified by the aspect of separate entities of grasper and grasped that appear as subjects, otherwise it is impossible to distinguish other names and signs, and because it is empty of other entities of grasper and grasped, the characteristic is also called emptiness of truth. Therefore, considering this, the sutras speak of selflessness and characteristiclessness. The meaning of the third verse is: when signifying the characteristics of form, such as being corruptible, etc., the various distinct signifieds, because "this signifies," all signifiers are distinguished by being the agent; because "this is signified," all signifieds are distinguished by being the object, and the agent and object themselves are also empty of truth, because if it were not so, the characteristic would become a different entity from the agent, and the signified would become a different entity from the object. Also considering that the agent and object are empty, the sutras such as the Prajnaparamita Sutra speak of all phenomena as being characteristicless and selfless. Fourth, regarding the classification of valid cognition and its result, there is a general classification and individual classifications. First, all that is to be severed is included in the two, object and subject; all that severs is included in the two, grasped-aspect and grasper-aspect; and the result of severing is included in the two, self-cognizance and other-cognizance. Other schools and the Vaibhashika school of our own tradition, etc., consider valid cognition and its result to be separate entities, which is unreasonable, because there is another that establishes them in between. Thus, if the appearance of the object does not arise, then the realization of the object itself will not be established.