Tibetan
་རྟག་ཅེས་པ་ལྟ་བུའི་ཚིག་བདེན་ཞེན་གྱིས་སྨྲས་པའི་ ཚེ། ཚིག་འདིའི་དོན་ཁོ་བོས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སྨྲས་ཙམ་ནས་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པ་བཞིན་དུ། ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པའི་ཐབས་སུ་བསྟན་བཅོས་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ལ་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་ཅིག་ལ་བལྟོས་དགོས་པར་གཉིས་ཀ་མཐུན་ནོ། །འོ་ན་འདིར་རང་ཚིག་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པ་རྒོལ་བ་ཡང་དག་ལ་སྦྱར་དགོས་པས་དེས་སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་པའི་ཚིག་ཚད་མར་ཁས་བླངས་ན་ཚད་མ་ཡིན་དགོས་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཕྱོགས་ཚིག་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་པར་བཤད་པ་དང་ཇི་ལྟར་མི་འགལ་སྙམ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་འདིར་ཚད་མར་བཤད་པ་ནི། རང་གི་བསྟན་བྱ་ལ་མི་སླུ་བའི་དོན་ཡིན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཤད་པ་མ་ཡིན་ལ། མི་སླུ་བའི་དོན་ཡང་འབྲེལ་བ་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ནི་ཕྱོགས་ཚིག་ལའང་ཡོད་དེ། རྒོལ་བ་ཡང་དག་གིས་སྨྲས་པའི་ཕྱོགས་ཚིག་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ལས་སྐྱེ་ལ་དེ་རང་གི་གཞལ་བྱར་གྱུར་པའི་ཕྱོགས་ཚིག་གི་བསྟན་བྱ་དེ་ལ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཚིག་རང་གི་བསྟན་བྱའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་རུང་སྟེ། གཏན་ཚིགས་ལྟ་བུར་དངོས་སུ་བསྒྲུབ་ཀྱང་མི་ནུས་ལ། དངོས་ཀྱིས་སྒྲུབ་བྱེད་སྟོན་པའི་ནུས་པའང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་ལུང་གནོད་བྱེད་དུ་འདོད་པའི་ལུགས་དང༌། གེགས་བྱེད་དུ་འདོད་པའི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ལ་གང་ལ་གནོད་སྒྲུབ་ཏུ་འགྱུར་བ་དང་གནོད་བྱེད་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང༌། ལུང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་གེགས་བྱེད་དུའང་མི་རིགས་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྦྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་ཁྲིམས་ཀྱིས་བདེ། ཞེས་པ་ལྟ་བུའི་ལུང་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་སྒྲུབ་བྱེད་དང་ཟློག་ཕྱོགས་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་གྱི། ལུང་དེ་ཉིད་ཁྱད་གཞིར་བཟུང་ནས་རང་གི་བསྟན་བྱ་ལ་མི་སླུ་བ་དང་ཚོགས་པ་ལ་དཔྱད་པ་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ལུང་ཙམ་སྒྲུབ་བྱེད་དང༌། ཟློག་ཕྱོགས་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་འདོད་པ་ལྟ་བུ་ནི་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། གཞལ་བྱའི་གནས་གཉིས་ལ་དཔྱད་པ་རྫོགས་ནས་གནས་གསུམ་པར་དཔྱོད་པ་འཕོས་པ་ན། ཆོས་ནི་ཚེ་འཕོས་ནས་བདེ་བ་སྟེར་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་སྟེར་བ་ལ་འཇུག་ལྡོག་ངེས་པར་བྱ་དགོས་ལ། དེ་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱ་བའི་གཞི་ངེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་ལ། དེ་ངེས་པའི་ཐབས་ཀྱང་ལུང་ཚད་མ་མིན་པ་གཞན་མེད་པས་འཇུག་ལྡོག་བྱ་བའི་གཞི་ཚད་མས་མ་ངེས་ན། དེའི་སྟེང་དུ་ཁྱད་
Chinese
当以确信“常”等词语为真实而说出时，仅仅认为“我已如实理解此词的含义而说出”，就如同承认其为量一样。对于那些以经典作为进入和退出极其隐蔽之事的手段的人来说，他们也承认经典为量，而承认其为量的理由也必须依赖于正确的论证，这两者是相同的。那么，这里将承认自己的话为量，必须应用于正确的反驳者，如果他承认“声音是无常”这句话为量，那么它必须是量。如果是这样，那么与所说的“宗词不是论证”又有什么矛盾呢？没有矛盾，因为这里所说的“量”是指不欺骗自己所要表达的意义，而不是指作为论证。而不欺骗的意义也是一种关联，这在宗词中也是存在的。因为正确的反驳者所说的宗词是从比量中产生的，并且它与作为自己所要衡量之物的宗词的所要表达的意义相关联。宗词不能作为自己所要表达之物的论证，因为它不能像因那样直接证明，也没有直接显示论证的能力。第二，有认为圣言是损害者的观点，以及认为是阻碍者的观点。第一，说明了什么会成为损害的论证，以及作为损害者的理由，并且说明了如果圣言不是量，那么也不可能是阻碍者。第一是，像“布施带来享受，法律带来幸福”这样的圣言，被认为是自己所要表达的意义的论证和对立面的损害者。而不是将圣言本身作为基础，认为仅仅是不欺骗自己所要表达的意义，并且是经过三种考察（闻、思、修）清净的圣言才是论证，以及是对立面的损害者。第二是，当对所要衡量的两个方面考察完毕，转移到第三个方面进行考察时，对于法，必须确定在生命转移后给予快乐和给予痛苦的进入和退出。并且，必须首先确定进入和退出的基础。而确定它的方法没有其他的，只有圣言是量，因此，如果进入和退出的基础没有被量所确定，那么在其之上
English
When one speaks with conviction that words like "permanent" are true, merely thinking, "I have understood the meaning of this word as it is and spoken it," is like acknowledging it as valid. Those who accept scriptures as a means of entering and exiting extremely obscure matters also acknowledge them as valid, and the reason for acknowledging them as valid must rely on a correct argument, the two are the same. So, here, acknowledging one's own words as valid must be applied to a correct opponent. If he acknowledges the statement "sound is impermanent" as valid, then it must be valid. If so, how does this not contradict the statement that "the subject term is not a proof"? There is no contradiction, because here, "valid" means not deceiving one's own object of expression, not being a proof. And the meaning of not deceiving is also a connection, which is also present in the subject term. Because the subject term spoken by the correct opponent arises from valid inference, and it is related to the object of expression of the subject term, which has become its object of measurement. The subject term cannot be the proof of its own object of expression, because it cannot directly prove like a reason, and it does not have the ability to directly show the proof. Secondly, there are the views that scripture is a harmer and that it is an obstructer. First, it explains what becomes a harmful argument and the reason for being a harmer, and it also explains that if scripture is not valid, then it cannot be an obstructer either. The first is that scriptures like "giving brings enjoyment, law brings happiness" are considered to be the proof of their own object of expression and the harmer of the opposite. It is not the case that the scripture itself is taken as the basis, and only the scripture that does not deceive its own object of expression and is purified by the three examinations (hearing, thinking, and meditation) is the proof, and the harmer of the opposite. The second is that when the examination of the two aspects to be measured is completed and the examination is moved to the third aspect, for Dharma, it must be determined to enter and exit giving happiness and giving suffering after the transfer of life. And, it is necessary to first determine the basis for entering and exiting. And there is no other way to determine it except that scripture is valid, therefore, if the basis for entering and exiting is not determined by validity, then on top of it