Tibetan
པར་གྱི་ཆོས་ལ་དཔྱོད་པ་མི་རུང་ལ། འཇུག་གཞི་སྦྱིན་སོགས་ཆོས་ཡིན་པ་ལྟ་བུ་ངེས་ན། དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ལུང་ལ་བརྟེན་པ་མ་གཏོགས་གཞན་མེད་པས་ལུང་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་སྒྲུབ་བྱེད་དང་ཟློག་ཕྱོགས་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་གྲུབ་བོ། །གསུམ་པ་ནི། ལུང་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ན་གཞི་སྦྱིན་སོགས་ཆོས་ཡིན་པ་ཚད་མས་མི་འགྲུབ་ལ། དེ་ལྟར་ཕན་ཚུན་གེགས་བྱེད་ཀྱང་མི་རིགས་ཏེ་གེགས་བྱ་བའི་གཞི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། ལུང་ཚད་མར་འགྱུར་ཚུལ་བརྟགས་ནས་དགག་པ་དང༌། ཕན་ཚུན་གེགས་བྱེད་དུ་འགྱུར་བའི་དོན་དང༌། རང་ལུགས་ཀྱི་ལུང་གནོད་སྒྲུབ་ཏུ་འཇུག་པའི་ཁྱད་པར་ངེས་པར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྦྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་ཁྲིམས་ཀྱིས་བདེ། ཞེས་པའི་ལུང་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་བརྗོད་བྱ་བསྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་ནི་མིན་པས། སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་གང་ཡིན་དྲིས་པས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་རང་ཚིག་དང་འགལ་བ་དང༌། ཁས་བླངས་དང་འགལ་བ་གཉིས་གནོད་བྱེད་ཡིན་མིན་མཚུངས་པར་འགྱུར་ཏེ། གནོད་བྱེད་དུ་འདོད་པའི་སྦྱིན་སོགས་ཆོས་ཡིན་པའང་ཁས་བླངས་ཙམ་གྱིས་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞི་གང་གི་སྟེང་དུ་དངོས་ཤུགས་ཀྱི་དམ་བཅའ་འགལ་བ་ནི་རང་ཚིག་འགལ་བ་ཡིན་ལ། གཞི་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་སྟེང་དུ་སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་ནི་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། སྦྱིན་པའི་སྟེང་དུ་བདེ་བ་འབྱིན་པ་དང་མི་འབྱིན་པར་དམ་བཅས་པ་གཉིས་ཕན་ཚུན་གེགས་བྱེད་དང་སྟོབས་མཚུངས་པར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྟོབས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡ་གྱལ་གང་ཡང་ཚད་མས་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་དམ་འཆའ་བའི་གང་ཟག་གི་བློ་ལ་བལྟོས་ནས་སྟོབས་མཚུངས་སུ་བཞག་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གྱི་སྟེང་ནས་ཀྱང་སྟོབས་མཚུངས་པར་ངེས་པར་ཁས་བླང་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྔར་གྱི་ལུང་དེ་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དམ་འཆའ་ན་དཀར་ཆོས་ལས་བདེ་བ་མི་སྟེར་བར་སྟོན་པའི་ལུང་ཡང་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་མགོ་ལེགས་པར་མཚུངས་པས་ལུང་གཉིས་པོ་ཕན་ཚུན་ སྟོབས་མཚུངས་དང་གེགས་བྱེད་དུ་སྟོན་པ་མ་ཡིན་གྱི་ལུང་གཉིས་པོ་དེ་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་དམ་འཆའ་བའི་དམ་བཅའ་གཉིས་སྟོབས་མཚུངས་སུ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་པའི་ཚིག་དང་སྒྲ་རྟག་ཅེས་པའི་ཚིག་གཉིས་དང་དེའི་བརྗོད་བྱ་གཉིས་ཀྱང་སྟོབས་མི་མཚུངས་མོད་ཀྱི་ཚིག་སྔ་མ་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཁས་ལེན་ན་ཕྱི་མའང་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་པར་རིགས་པ་མཚུངས་སོ། །ཕན་ཚུན་གེགས་བྱེད་དུའང་འགྱུར་ཏེ། ཚིག་ཕྱི་མ་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པ་མ་བཀག་པར་སྔ་མ་མི་འགྲུབ་ཅིང༌། དེ་མ་གྲུབ་ན་དམ་བཅའ་བའི་དོན་ངེས་པ་ལའང་གེགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ། གནོད་བྱེད་ཀྱི་ལུང་ངོས་བཟུང་བ་དང༌། དངོས་སྟོབས་དང་ཡིད་ཆེས་དང་གྲགས་པའི་གཏན་ཚིགས་གསུམ་གང་གི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། དཔྱད་པ་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ལུང་དེ། སྦྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་ཁྲིམས་ཀྱིས་བདེ། ཞེས་པ་ལྟ་བུའི་ལུང་དེ་རང་གི་བསྟན་བྱ་ལ་མི་སླུ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་དང་ཟློག་ཕྱོགས་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་དེ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཚུལ་གསུམ་ལེགས་པར་ཚང་བས་སོ། །ཡིད་ཆེས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་མི་སྲིད་པར་འདོད་པ་དག་གིས་ལུང་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་པར་མཐོང་བས་འཁྲུལ་གཞི་བྱས་ནས་ལུང་ཡིན་ན་གནོད་སྒྲུབ་ཏུ་མི་འཇུག་པས་ཁྱབ་པར་འཛིན་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། བྱས་པ་ཡིན་ན་སྒྲ་རྟག་པ་ཡིན་པ་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་ འཇུག་པས་མ་ཁྱབ་ཀྱང་བྱས་པ་དེ་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་མི་འགལ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་རྟགས་ནི་རང་དོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་གྱི་གདུལ་བྱ་གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། དེ་ལ་ཁས་བླངས་འབྲས་རྟགས་ཏེ། ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་ལུང་དང་རང་ཚིག་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་འབྲས་བུར་གདུལ་བྱའི་བློ་ངོ་ལ་བལྟོས་ནས་ཁས་བླངས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་གྱི། རང་ལུགས་ལ་འབྲས་རྟགས་སུ་ཁས་བླངས་པར་འོས་པ་མིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་མེད་དགག་ཏུ་འགྱུར་བའི་འབྲས་རྟགས་ཀྱང་ཁས་བླང་དགོས་པར་འགྱུར་བས་སོ། །གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ལ་དཔྱད་པ་ཤས་ཆེར་མ་རྫོགས་པའི་གང་ཟག་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རྒོལ་བ་རྟོགས་ལྡན་གྱིས་ཀྱང་དཔྱད་པ་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ལུང་ཡིན་ན་རང་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་རེ་ཞིག་གཞན་ངོར་ཁས་ལེན་པ་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གི་དགོངས་པ་ཡིན་པ་ལ། ལུང་གནོད་བྱེད་པའི་ཕྱོགས་དག་གིས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་རང་ལུགས་ལ་ཁས་ལེན་པ་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པར་བསམས་སོ། །དེས་ན་རང་ཁས་ལེན་པའི་ལུང་དཔྱད་པ་གསུམ་གྱིས་དག་པར་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་མི་ནུས་པའི་སྔར་ནི་རང་ཡིད་ཆེས་པའི་སྐྱེས་བུ་དེའི་གསུང་ཡིན་པས་སྙམ་པ་ལ་བ
Chinese
对于佛法的分类不应妄加评论，如果确定了布施等是佛法，那么证明它的量就是依赖于经文，没有其他的了，所以经文本身就成立了它所表达的论点的证明和对立面的损害。第三，如果经文不是损害者，那么布施等是佛法就不能通过量来证明，这样互相妨碍也是不合理的，因为没有妨碍的基础。第二部分，通过考察经文如何成为量来反驳，以及互相妨碍的意义，和确定自宗的经文作为损害和证明的差别。第一，布施带来享受，法律带来幸福。这样的经文本身并不是证明自己所表达的论点的量。如果问是什么方式使它成为证明的量，如果回答说仅仅是承认它是量，那么自相矛盾和与承认相矛盾这两种损害就会变得相同，因为被认为是损害的布施等是佛法也是仅仅通过承认而成立的。在什么基础上直接或间接的承诺相违背就是自相矛盾，在非常隐蔽的基础上前后矛盾就是与论典相矛盾。第二，承诺在布施上给予幸福和不给予幸福，这两种承诺并不是显示互相妨碍和力量相同，因为力量在任何方面都不相同。即使在任何一个方面都没有通过量来证明，但考虑到承诺者的心识而认为力量相同也是不对的，因为必须承认在意义上也力量相同。因此，如果先前的经文承诺作为自己所表达的论点的证明，那么显示从黑法中不给予幸福的经文也同样是自己所表达的论点的证明，所以这两个经文并不是显示互相力量相同和妨碍，而是这两个经文承诺作为自己所表达的论点的证明的这两个承诺显示力量相同。例如，声音是无常的这句话和声音是常的这句话，以及它们所表达的两个论点，虽然力量不相同，但是
English
It is not appropriate to comment on the classification of Dharma. If it is determined that generosity, etc., are Dharma, then the valid means of proving it relies on scripture, and there is no other. Therefore, the scripture itself establishes the proof of its expressed argument and the harm to the opposite. Third, if the scripture is not a harm-doer, then generosity, etc., being Dharma cannot be proven by valid means. In this way, mutual obstruction is also unreasonable, because there is no basis for obstruction. The second part is to refute by examining how scripture becomes a valid means, as well as the meaning of mutual obstruction, and to determine the difference between one's own school's scripture as harm and proof. First, generosity brings enjoyment, and law brings happiness. Such a scripture itself is not a valid means of proving its own expressed argument. If asked what way it becomes a valid means of proof, if the answer is that it is merely acknowledged as a valid means, then the two harms of self-contradiction and contradiction with acknowledgment will become the same, because generosity, etc., which are considered to be harm, are also established merely through acknowledgment. The contradiction of direct or indirect promises on what basis is self-contradiction, and the contradiction between before and after on a very hidden basis is contradiction with the treatise. Second, the two promises of giving happiness and not giving happiness on generosity are not showing mutual obstruction and equal strength, because the strength is not the same in any way. Even if it has not been proven by valid means in any aspect, it is not right to consider the strength to be the same in view of the mind of the promiser, because it must be admitted that the strength is also the same in meaning. Therefore, if the previous scripture promises as proof of its own expressed argument, then the scripture showing that happiness is not given from black Dharma is also the proof of its own expressed argument, so these two scriptures are not showing mutual strength and obstruction, but these two scriptures promise that the two promises of proof as their own expressed argument show the same strength. For example, the sentence "sound is impermanent" and the sentence "sound is permanent", and the two arguments they express, although the strengths are not the same, but
Chinese
如果前者被承认为自己所要表达的论题的论证，那么后者也同样应该被承认为自己所要表达的论题的论证。它们也会互相妨碍，因为如果后者作为自己所要表达的论题的论证没有被阻止，那么前者就不会成立，如果前者不成立，那么也会妨碍对承诺之意义的确定。第三，确定妨碍者的教证，以及从实势、信赖和名声这三种理路中的哪一种进行区分。第一，通过三种观察而纯净的教证，如“布施带来享受，戒律带来安乐”这样的教证，对于自己所要显示的意义来说，会成为不欺骗的论证，对于反面来说，会成为妨碍者，因为在论证那个所要论证的事物时，三种方式都很好地具备了。那些认为正确的信赖之理不存在的人，因为认为教证不是自己所要表达的论题的论证，所以将其作为错误的根源，认为如果是教证，就不会作为妨碍论证者而成立，这种观点是不合理的。就像如果是有为法，那么声音是常法，这会成为妨碍，虽然不周遍，但是有为法成为妨碍者并不矛盾。像这样的信赖之相，是从自利的方面来说的，如果是从调伏其他所化众生的方面来说，那么就像所说的“对于它来说，是承诺之果相”，教证和自己的话语，如果没有自己所要表达的意义就不会产生的果，是考虑到所化众生的心识而承诺的理路，而不是适合在自己的宗派中承认为果相，如果是那样，那么也必须承诺所要论证的法是无有，会变成遮破的果相。对于圣教的意义，对于没有完全完成大部分观察的补特伽罗来说，即使是具慧的论敌，也暂时在他人面前承认，如果是通过三种观察而纯净的教证，那么周遍于各自所要表达的论证，这是学派陈那的观点。而教证妨碍者的那些方面，则认为在一切方面都承认为自己的宗派是学派的观点。因此，在自己承诺的教证，在不能通过量士夫的力量确定为通过三种观察而纯净之前，认为是因为是自己所信赖的士夫所说。
English
If the former is accepted as the proof of one's own proposition, then the latter should also be accepted as the proof of one's own proposition in the same way. They can also hinder each other, because if the latter is not prevented from being the proof of one's own proposition, then the former will not be established, and if the former is not established, then it will also hinder the certainty of the meaning of the commitment. Thirdly, identifying the obstructive scripture, and distinguishing it from the three lines of reasoning of reality, trust, and fame. First, that scripture that is pure by the three examinations, such as the scripture that says, "Generosity brings enjoyment, and discipline brings happiness," becomes a non-deceptive proof for what it teaches and an obstacle to the opposite, because the three ways are well fulfilled in proving that which is to be proven. Those who think that the proof of trust is impossible see that scripture is not the proof of one's own proposition, so they make it a source of error and assume that if it is scripture, it will not be accepted as an obstructive proof, which is unreasonable. Just as if it is a product, then sound is permanent, which would be an obstacle, although it is not pervasive, it is not contradictory for the product to be an obstacle. Such a sign of trust is made from the point of view of one's own benefit, but if it is made from the point of view of taming other disciples, then it is said, "For it, it is the sign of the promised result," like the scripture and one's own words, if there is no meaning to one's own proposition, then the result that does not arise is the reason for the promise in consideration of the minds of the disciples, but it is not appropriate to accept it as a result sign in one's own system, because if it is so, then it must also be promised that the dharma to be proven is non-existent, which would become a result sign of negation. For the meaning of the scriptures, for the individual who has not completely completed most of the examinations, even the intelligent opponent temporarily acknowledges to others that if it is a scripture that is pure by the three examinations, then it is pervasive to the proof of what each expresses, which is the view of the teacher Dignāga. And those aspects of the scripture that obstruct, think that it is the view of the teacher to accept it as one's own system in all aspects. Therefore, before one's own accepted scripture cannot be determined by the power of the valid authority to be pure by the three examinations, one thinks that it is because it is the speech of the person one trusts.