Tibetan
ནུས་པར་འགྱུར་བས། དང་པོ་ཉིད་ནས་ངེད་ཅིའང་ཁས་མི་ལེན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་ན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག་ཅེས་པའི་མཚམས་སྦྱར་དུ་སྒྲ་རྟོག་སྒྲུབ་པ་ཁོ་ན་ལ་མི་འཇུག་པར་སེལ་བ་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཞེས་བཀོད་པའི་རྟགས་ལ་བཟློག་ནས་གནོད་པ་ ཅན་གྱི་ཚད་མ་བསྟན་པ་ནི། སྒྲ་འཛིན་མངོན་སུམ་གྱིས་དྲངས་པའི་སྒྲ་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་དེས་སྒྲ་དེ་སྒྲ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པར་མ་གོ་ན་སྒྲ་མ་ཡིན་དུ་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་མི་གཅོད་པར་འགྱུར་ལ། སྒྲ་མ་ཡིན་ལས་ལོག་པར་གོ་ན་སྒྲ་རྟག་པ་ལས་ལོག་པར་ངེས་སམ་མི་ངེས། མི་ངེས་ན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་དུ་གྲུབ་ལ། ངེས་ན་ཆོས་གཅིག་བསྒྲུབས་པས་ཀུན་བསྒྲུབ་པ་དང༌། གཅིག་བཀག་ན་ཀུན་བཀག་པར་འགྱུར་བས་སྒྲ་ལ་བལྟོས་པའི་ཀུན་མཁྱེན་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྒྲའི་སྟེང་ན་ཤེས་བྱ་ལ་སྲིད་ཚད་ཀྱི་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་བཟློག་པ་ཡོད་ལ་དེ་དག་དུས་གཅིག་ཏུ་ངེས་ཏེ་གཅིག་པོ་དེས་མྱོང་སྟོབས་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། གཞུང་དེས་ནི་སྒྲ་རྟོག་སྒྲུབ་པ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་ན་ཆོས་ཅན་འཇལ་བའི་ཚད་མ་མ་གཏོགས་ཚད་མ་ཕྱི་མ་གཞན་འཇུག་པ་དོན་མེད་དུ་བསྟན་ནས། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཀྱང་དངོས། ཞེས་པས། ཕྱོགས་ཆོས་འཇལ་བའི་རྗེས་དཔག་འཇུག་ན་རྗེས་དཔག་ཕྱི་མ་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བ་བསྟན་ཞིང༌། སེལ་བ་སྨྲ་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དེ། ངེས་པ་རེ་རེས་སྒྲོ་འདོགས་རེ་རེའི་ཞེན་ཡུལ་བཅད་པ་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་སྒྲོ་འདོགས་རེ་རེ་ཁོ་ན་གཅོད་ཀྱི་ཀུན་མི་གཅོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། མངོན་སུམ་ལ་ནི་མི་མཚུངས་ཏེ་མངོན་སུམ་ལ་དངོས་པོ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་བ་བྱིན་པ་ཡིན་པས་རང་གི་གཟུང་བྱ་རང་མཚན་དང་གྲུབ་བདེ་རྫས་གཅིག་པའི་དངོས་པོ་ཀུན་མཐོང་བ་མི་འགལ་ལ། རྟོག་པའི་ངེས་ཡུལ་སྒྲོ་ བཏགས་ཡིན་པས་སེལ་བས་འཇུག་དགོས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པས་འཇུག་མི་ནུས་ཏེ། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་བ་བྱིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་རང་མཚན་ཡིན་ན་གཅིག་ངེས་ན་ཀུན་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ལྡོག་པ་སྤངས་པ་ཡི། །དངོས་པོའི་རྗེས་འགྲོ་གཞན་མེད་ན། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གཞན་སེལ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་སྤྱི་མེད་ན་རྒྱུ་དུ་མས་འབྲས་བུ་གཅིག་བྱེད་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། ས་བོན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་སྤྱི་གཙོ་བོ་སོགས་ལ་མེད་ཅིང༌། དེ་རྣམས་ལ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་ས་བོན་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྒྱུ་དུ་མས་འབྲས་
Chinese
由于有能力改变，如果一开始就说我们什么都不承认，就不会完全陷入烦恼。第二，在“事物的自性是一”的连接中，其他量成立的原因是，声音的分别只是为了排除，而不是为了成立。为了显示上述所立的相违害量，如果执持声音的现量所引发的声音决定的决识，没有理解声音是从非声音中返回的，那么就不能断除非声音的增益。如果理解声音是从非声音中返回的，那么能确定声音是从常声中返回还是不能确定？如果不能确定，那么就成立为排除的对境。如果确定，那么就变成成立一法而成立一切，遮止一法而遮止一切，因此变成观待声音的一切智，因为在声音之上，存在着与所知事物数量相等的返回，并且这些在同一时间确定，因为仅仅通过一个就能通过体验的力量来证悟。如果该论典仅仅是为了成立声音的分别，那么除了衡量有法之量以外，显示其他后续的量都是没有意义的。并且，从比量中也是真实的。因此，如果衡量法性的比量成立，那么就显示了后续的比量成为无意义的过失。对于说排除的人来说，没有过失，因为每一个决定都通过决定的方式来断除每一个增益的执着境，仅仅断除每一个增益，而不是断除一切。对于现量来说，情况并非如此，因为对于现量来说，事物以其自性来显现，因此见到自己的所取自相和成立安乐的实体是一体的事物的一切，这并不矛盾。分别的决定境是增益，因此必须通过排除来成立，而不能通过成立来成立，因为不是以事物的自性来显现的。如果那是自相，那么就会变成确定一个就确定一切。第三，如果“如果舍弃了反体，没有其他随顺事物的”，等等，如果没有除了他者的排除以外的共相，那么多种因产生一个果就不合理了。因为在成为种子自性的共相中，没有主要等等，并且种子中没有它们所具有的自性。因此，多种因产生果
English
Because of the ability to change, if we say from the beginning that we do not accept anything, we will not be completely immersed in afflictions. Secondly, in the connection of "the self-nature of things is one," the reason why other valid cognitions are established is that the distinction of sound is only for exclusion, not for establishment. In order to show the contradictory valid cognition established above, if the definitive knowledge of sound caused by the direct perception of holding sound does not understand that sound is returned from non-sound, then it will not be able to cut off the superimposition of non-sound. If it is understood that sound is returned from non-sound, then can it be determined that sound is returned from permanent sound or can it not be determined? If it cannot be determined, then it is established as the object of exclusion. If it is determined, then it becomes establishing one dharma and establishing everything, preventing one dharma and preventing everything, therefore it becomes the omniscient one who contemplates sound, because on sound, there are returns equal to the number of knowable things, and these are determined at the same time, because only through one can one realize through the power of experience. If that treatise is only for establishing the distinction of sound, then besides measuring the valid cognition of the subject, it shows that other subsequent valid cognitions are meaningless. And, it is also true from inference. Therefore, if the inference of measuring the dharma nature is established, then it shows the fault that the subsequent inference becomes meaningless. For those who say exclusion, there is no fault, because each determination cuts off the clinging object of each superimposition through the way of determination, only cutting off each superimposition, not cutting off everything. For direct perception, the situation is not like this, because for direct perception, things appear with their own nature, therefore seeing everything of one's own object of apprehension, self-characteristic and the entity of easy establishment are one, this is not contradictory. The object of determination of distinction is superimposition, therefore it must be established through exclusion, and cannot be established through establishment, because it is not manifested by the self-nature of things. If that is the self-characteristic, then it will become determining one and determining everything. Thirdly, if "if the opposite is abandoned, there is no other that follows things," etc., if there is no generality other than the exclusion of others, then it is unreasonable for many causes to produce one effect. Because in the generality that becomes the self-nature of the seed, there is no main thing, etc., and the seed does not have the self-nature that they have. Therefore, many causes produce effect