Tibetan
ངེས་པའི་ཡུལ་དོན་དམ་པར་གྱུར་པ་དགག་པ་དང༌། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ངེས་པའི་ཡུལ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། མེ་ཏོག་གཅིག་ཁྱད་པར་གྱི་གཞིར་ཟུང་ནས་འདི་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོའོ་སྙམ་དུ་ངེས་པའི་ཡུལ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་ན་རྟོག་པ་དེ་སྣང་ཡུལ་ལ་མ་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་མེ་ཏོག་དང་ཨུཏྤལ་དང་སྔོན་པོ་གསུམ་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་ སྣང་ཞིང་སྣང་བ་ལྟར་དུ་གྲུབ་དགོས་ལ་ཨུཏྤལ་དང་སྔོན་པོ་གཉིས་ངོ་བོ་རྫས་ཐ་དད་པས་གཞི་མཐུན་དུ་མི་འདུ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དཀར་ཟལ་ལ་འདི་བ་ལང་ངོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པའི་ཡུལ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་ན་སྣང་ཡུལ་ལ་མ་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་དཀར་ཟལ་དང་བ་ལང་གཉིས་རྟོག་པ་ལ་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། །དེ་གཉིས་ངོ་བོ་ཐ་དད་མ་ཡིན་པ་གང་ཞིག །རྟོག་པ་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་བ་ལང་དང་ནག་སྒུར་ཡང་གཅིག་ཏུ་ཁས་བླང་དགོས་པས་མཐར་དཀར་ཟལ་དང་ནག་སྒུར་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང༌། སྤྱི་གསལ་རྫས་ཐ་དད་ན་བུམ་སྣམ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་དམིགས་དགོས་པ་ལས་མ་དམིགས་པས་གནོད་དོ། །ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་རྟོག་ངོར་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བས་ཁྱབ་བོ། །དེ་ནི། དེ་ཡིས་ཇི་ལྟར་ཀུན་བཏགས་པ། །དེ་ནི་དམ་པའི་དོན་དུ་མེད། །གསལ་བ་རྣམས་ནི་རྗེས་མི་འགྲོ། །རྗེས་འགྲོ་གཞན་ནི་སྣང་བ་མེད། ཅེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་གི་དོན་གྱི་བཟློག་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པ་སྟོན་པའི་ཚུལ་ལོ། །རང་མཚན་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་དང་རང་མཚན་དོན་དམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་དང་སྒྲ་དང་བརྡ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་རྣམ་གཉིས་འགལ་བར་མི་བཟུང་སྟེ། རང་མཚན་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་ཞེས་སྨྲ་ན་རང་ཚིག་འགལ་བ་དང༌། དོན་དམ་པར་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་མིན་པར་ཚད་མའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་སྒྲ་དོན་ བརྟག་པའི་འགྲེལ་པར་མཁས་པའི་དབང་པོ་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དོན་དམ་པར་ནི་དངོས་པོ་གང་ལའང་བརྡ་དེ་རྣམས་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བློ་དང་སྒྲ་དག་ནི་ཡུལ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་དང་གང་དུ་དངོས་པོ་ལ་བརྡ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་དེ་དག་ནི་དོན་དམ་པ་ཉིད་དུ་དེའི་རྗོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན་ནོག་སོགས་དང་ལྡན་པའི་རིལ་པོ་ལ་རྟའི་བརྡར་བྱས་པ་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྒྲ་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྡར་བྱས་པའང་དངོས་པོ་ལ་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །
Chinese
破斥所缘境成为胜义谛，以及破斥所立和能立的所缘境成立为胜义谛。 首先，如果以一朵花作为特点的基础，认为“这是蓝莲花”的所缘境成立为胜义谛，那么这种分别念就不会对显现境产生错乱。 这样一来，花、莲花和蓝色三者必须显现为各自不同的自性，并且如所显现般成立，但莲花和蓝色两者自性是不同的实体，因此不会聚集在同一基础上。 同样，如果对白色的斑点，认为“这是牛”的分别念的所缘境成立为胜义谛，那么就不会对显现境产生错乱。 这样一来，白色斑点和牛两者在分别念中不可能显现为不同的自性。 这两者不是不同的自性，原因是什么呢？ 因为分别念如实地进入了事物的存在方式。 如果承认，那么这两者会变成一体，并且也必须承认牛和黑色的牛也是一体，最终白色斑点和黑色的牛两者会变成一体。 如果总相明显，实体不同，那么应该像瓶子和毯子一样分别执著，但因为没有分别执著，所以受到了损害。 即使反体不同，也遍及在分别念面前显现为不同的自性。 也就是说： 它是如何被假立的， 那在胜义中是不存在的。 显现的事物不会随之而去， 随之而去的其他事物不会显现。 这是显示妨害经文意义反面的方式。 自相成为名言分别的对境，以及自相成为胜义中分别的对境，以及不是声音和名称等的对境，这两种不被认为是相违的。 如果说自相不是声音的表达对象，那么就是自相矛盾。 胜义中不是声音的表达对象，如量论的《真实性摄略》的声义 在考察的注释中，大学者寂护（梵文：Kamalaśīla）所说的那样，是这样的： 如此，在胜义中，任何事物上那些名称都不是真实存在的。 因此，智慧和声音等是没有对境的。 论式是：在任何事物上，因为不是名称所指称的事物，所以那些在胜义中不是它的表达者，例如不是用马的名称来称呼带有疣等的小球一样。 一切事物，一切声音分别所称呼的，也不是存在于事物上的。
English
Refuting that the object of ascertainment becomes the ultimate truth, and refuting that the object of proof and proof of establishment become the ultimate truth. Firstly, if one flower is taken as the basis of distinction, and the object of ascertainment that "this is a blue lotus" is established as the ultimate truth, then that conceptualization will not be mistaken about the appearing object. In that case, the three, flower, lotus, and blue, must appear as distinct entities, and be established as they appear, but the two, lotus and blue, are different entities in nature, so they will not gather on the same basis. Similarly, if the object of conceptualization that "this is a cow" for a white spot is established as the ultimate truth, then there will be no confusion about the appearing object. In that case, it is impossible for the two, white spot and cow, to appear as different entities in conceptualization. What is the reason that these two are not different entities? Because conceptualization enters into the mode of existence of things as they are. If you admit it, then these two will become one, and you must also admit that the cow and the black cow are also one, and in the end, the two, white spot and black cow, will become one. If the general characteristic is clear and the entities are different, then one should focus on them separately like a vase and a blanket, but since they are not focused on separately, it is harmful. Even if the negations are different, it is pervasive that they appear as different entities in the face of conceptualization. That is: How is it imputed by it? That does not exist in the ultimate sense. The clear ones do not follow, The others that follow do not appear. This is the way to show the harm to the opposite of the meaning of the scriptures. The self-characteristic becomes the object of sound conceptualization, and the self-characteristic becomes the object of conceptualization in the ultimate sense, and the two types that are not the object of sound and names are not considered contradictory. If you say that the self-characteristic is not the expression of sound, then it is self-contradictory. In the ultimate sense, it is not the expression of sound, as the sound meaning of the Compendium of Reality of Valid Cognition In the commentary on the examination, it is as stated by the great scholar Kamalaśīla: Thus, in the ultimate sense, those names do not truly exist on any object. Therefore, wisdom and sounds are without objects. The argument is: In whatever things, because they are not things that are named, therefore those are not its expressions in the ultimate sense, just as it is not like calling a small ball with warts etc. by the name of a horse. All things, all that is called by sound conceptualization, also do not exist on things.