Tibetan
འཇོག་ཤེས་པའི་གེགས་ནི་རྟོག་པའི་ཡུལ་རང་མཚན་མ་ཡིན་པ་དང་རང་མཚན་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པ་གཉིས་འགལ་བར་འཛིན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་ན་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་མི་ནུས་པས་ཁྱབ་པར་བཟུང་ན་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ལུགས་ཀྱི་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ངེས་པའི་གེགས་བྱེད་ལ། རིགས་པ་ འདིའི་ལུགས་ལ་རྟོག་བཏགས་ཙམ་ལ་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པས་ཁྱབ་ཀྱང་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པས་ཁྱབ་པར་བཟུང་ན་རིགས་པ་འདི་ངེས་པའི་གེགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་ལ་མཁས་པར་བྱ་སྟེ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་རྟོག་པ་ལ་ཡུལ་ཇི་ལྟར་སྣང་ཞིང་འཇུག་པའི་ཚུལ་དང༌། རྟོག་པའི་ཡུལ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་དགག་པ་དང་། སྤྱི་དང་གཞི་མཐུན་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་གཞི་ཡུལ་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་གཞན་སེལ་བའི་རྣམ་གཞག་རྟོགས་པར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ནི། གསེར་བུམ་བུམ་པར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལ་གསེར་བུམ་ཡང་བུམ་པར་སྣང་ཞིང་རང་གི་དངོས་ཀྱི་གཟུང་བྱ་དེའང་བུམ་པར་སྣང་ལ་སྣང་བའི་ངོ་ན་དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ནས་སྣང་ཞིང་སྣང་ངོར་སོ་སོར་དབྱེར་མེད་པས་སྣང་བཏགས་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་སྣང་བ་རང་མཚན་དང་བཏགས་པ་སྒྲ་དོན་ནོ། །སྒྲ་དོན་གང་ལ་བྱ་ཞེ་ན། བུམ་མཚན་ནི་རྟོག་པའི་མདུན་ན་འདུག་པ་ལྟ་བུར་སྣང་བའི་གསེར་བུམ་བུམ་པར་སྣང་བ་དེ་དང་སྣང་བ་དེ་ཉིད་བུམ་མ་ཡིན་ལས་ལོག་པར་སྣང་བ་གཉིས་ཀའོ། །གསེར་བུམ་བུམ་མ་ཡིན་ལས་ལོག་པར་སྣང་བ་དང་སྣང་བ་དེ་ཉིད་བུམ་མ་ཡིན་ལས་ལོག་པར་སྣང་བ་གཉིས་འདྲེས་ནས་སྣང་ཞིང་སྣང་ངོར་སོར་སོར་མི་ཕྱེད་ཀྱང་དེ་གཉིས་གཅིག་གོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པས་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་དོན་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཚད་མའི་ཤུགས་རྟོགས་ཡིན་ཡང་རྟོག་པ་དེ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ་སྒྲ་དོན་དངོས་ པོར་ཐལ་བ་དང༌། རྟོག་པ་མ་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་བས་སོ། །ཡང་རྟོག་པ་ལ་གཟུང་རྣམ་ཕྱི་རོལ་ལྟ་བུར་སྣང་བའང་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པའི་གཟུང་རྣམ་རྟོག་པ་ཡིན་པས་དེ་ལའང་གཟུང་རྣམ་གཞན་ཞིག་ཕྱི་རོལ་ལྟ་བུར་སྣང་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། རྟོག་པ་རང་ཉིད་ཀྱང་གཟུང་རྣམ་ཡིན་ཞིང་རང་ཉིད་ལ་རང་ཉིད་ཕྱི་རོལ་ལྟ་བུར་སྣང་བའང་མི་སྲིད་དོ། །ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་འདོད་བཞིན་དུ་རྟོག་པ་ལ་གཟུང་རྣམ་ཕྱི་རོལ་ལྟ་བུར་སྣང་བར་འདོད་པ་ཤིན་ཏུའང་འགལ་ཏེ། དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག །བད
Chinese
能安立的障碍就是，执着于分别的境并非自相，以及自相是分别的境这二者相违。因此，如果认为凡是分别假立的就不能产生果，那么就会成为确定月称论师宗义中观见解的障碍。按照这种理路，如果认为凡是分别假立的就不能起作用，即使是周遍，但由于未被量成立，如果执着于周遍，那么这种理路就是确定见解的主要障碍，因此要精通二谛的差别，之后将会进行阐述。第二，对于分别，境如何显现和进入的方式；破斥分别的境在胜义中成立；以及确定共同和基相同等名言安立的基础境；以及依靠这些来证悟他空的宗义。第一，对于执金瓶为瓶子的分别来说，金瓶也显现为瓶子，并且自己的实际所取境也显现为瓶子，在显现的面上，这二者混合显现，并且在显现上无法区分，因此称为显现和假立混合，显现是自相，假立是名义。什么是名义呢？瓶子的相是，在分别面前如同存在一般的显现的金瓶显现为瓶子，以及显现的那个本身显现为不是瓶子的相违二者。金瓶显现为不是瓶子的相违，以及显现的那个本身显现为不是瓶子的相违二者混合显现，并且在显现上虽然无法区分，但分别执着认为这二者是一，则不是。名义是自证现量势力的领悟，但分别对于那个不会变成自证现量，因为会成为名义是实物，以及分别会变成不欺惑。还有，对于分别来说，所取相显现为外境一般也不是，因为分别的所取相是分别，因此对于那个也需要有其他的所取相显现为外境一般，因此会变成无穷，并且分别自己也是所取相，自己对自己显现为外境一般也是不可能的。明明承许一切识在其自性上是自证现量，却又认为分别的所取相显现为外境一般，这是非常相违的，因为义的自性是一，
English
The obstacle to being able to establish is precisely the clinging to the contradiction between the fact that the object of conceptualization is not self-characterized and that the self-characterized is the object of conceptualization. Therefore, if one assumes that whatever is merely imputed by conceptualization cannot produce results, then it becomes an obstacle to ascertaining the view of the Middle Way according to the system of the master Chandrakirti. According to this line of reasoning, if one assumes that whatever is merely conceptually imputed cannot perform a function, even if it is pervasive, but because it is not established by valid cognition, then this line of reasoning is the main obstacle to ascertaining the view, so one must be skilled in the distinction between the two truths, and then it will be explained. Secondly, how the object appears and enters into conceptualization; refuting that the object of conceptualization is established in the ultimate sense; and identifying the basis of the imputation of terms such as generality and common ground; and based on these, understanding the system of other-exclusion. First, for the conceptualization that grasps a golden vase as a vase, the golden vase also appears as a vase, and its own actual object of apprehension also appears as a vase, and on the face of appearance, the two appear mixed together, and there is no distinction between them in appearance, so it is called the mixing of appearance and imputation, appearance is self-characterized and imputation is name-meaning. What is name-meaning? The characteristic of a vase is both the golden vase that appears as a vase, appearing as if it were present in front of conceptualization, and the appearance itself appearing as the opposite of not being a vase. The golden vase appearing as the opposite of not being a vase, and the appearance itself appearing as the opposite of not being a vase, both appear mixed together, and although they cannot be distinguished in appearance, it is not the case that conceptualization grasps them as one. Name-meaning is the understanding of the power of self-cognizing direct perception, but conceptualization does not become self-cognizing direct perception for that, because it would follow that name-meaning is a real entity, and conceptualization would become non-deceptive. Furthermore, it is not the case that the apprehended aspect appears as an external object for conceptualization, because the apprehended aspect of conceptualization is conceptualization, so for that too, another apprehended aspect must appear as an external object, so it would become infinite, and conceptualization itself is also an apprehended aspect, and it is impossible for itself to appear as an external object to itself. It is extremely contradictory to assert that the apprehended aspect of conceptualization appears as an external object, while asserting that all consciousness is self-cognizing direct perception in its own nature, because the nature of the object is one,