Tibetan
ས་པ་བཞིན་དུ་རྟོག་ངོ་དང་སེལ་ངོར་ཡོད་པ་ཡིན་ཞེས་དེ་དག་དངོས་སུ་མ་སྦྱར་བར་རང་ལུགས་ལ་རྣམ་གཞག་བྱ་ས་ཡེ་མེད་པ་དང་རང་མཚན་གྱི་དོན་ལྡོག་དང་ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་མ་འདྲེས་པར་གནས་པ་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་འདྲེས་མ་འདྲེས་ཀྱི་ཚིག་མ་ཕྱེད་པ་དང༌། རྟགས་ཡང་དག་སྒྲོ་བཏགས་སུ་མཛད་པའི་དོན་མ་རྟོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དངོས་པོ་རང་མཚན་གཅིག་སྔ་དྲོ་ཡོད་ན་ཕྱི་དྲོ་ཡོད་པར་འགལ་བ་དང༌། ཁྲ་བོ་ལ་ཡོད་ན་སེར་སྐྱ་ལ་ཡོད་པར་འགལ་བ་དང༌། ཤར་ན་ཡོད་ན་ནུབ་ན་ཡོད་པར་འགལ་བ་སོགས་སུ་བཟུང་ནས་རང་མཚན་གྱི་མཚན་གཞི་འདི་ཡིན་ཞེས་སྨྲ་ན་རྣམ་གཞག་དེ་དག་དང་འགལ་བར་མཐོང་ནས་རྟོག་ངོར་འཇོག་པ་མ་གཏོགས་བཞག་མི་ནུས་པ་དང༌། བྱས་པ་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཏུ་བཤད་པ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་པར་འདོད་པ་དང༌། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་གཅིག་ཉིད་ཕྱིར། །ངོ་བོ་ཐ་དད་བློ་གང་ལས། །ཞེས་སོགས་དང༌། ཐ་དད་པ། །མེད་ན་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་འཇིག་འགྱུར། ཞེས་ སོགས་དང༌། རྗེས་འགྲོ་དེ་ལས་འབྲས་མི་འབྱུང༌ཞེས་དང༌། གསལ་བ་རྣམས་ནི་རྗེས་མི་འགྲོ། །རྗེས་འགྲོ་གཞན་ནི་སྣང་བ་མེད། ཅེས་སོགས་ཀྱི་ཚིག་གཞུང་གི་དོན་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དངོས་པོ་བུམ་སྣམ་དང་རྫས་གཅིག་ན་བུམ་སྣམ་གཉིས་ཀྱང་རྫས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་དང༌། སྐྱེ་འགག་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བས་དངོས་པོ་སོགས་བུམ་སྣམ་དང་རྫས་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་སྨྲ་ཞིང༌། མེའི་དུས་ན་དུ་བ་མ་སྐྱེས་དུ་བའི་དུས་ན་མེ་འགགས་པས་མེ་དུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་འབྲས་རྫས་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་སྨྲ་བ་དང༌། ཤེས་ལ་ཡོད་པའི་དོན་དེ་རྣམས། །འདི་ལྟར་ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་ཅན། ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་གི་དོན་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་མཚན་ཡིན་ན་སྤྱི་དང་གཞི་མཐུན་སོགས་སུ་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དུ་མ་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་བརྡ་དུས་ཀྱི་བ་ལང་དང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་གཉིས་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་ཞིང་གཉིས་ཀ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་བ་ལང་རང་མཚན་མི་སྲིད་པས་དངོས་མེད་ཁོ་ན་ལ་བརྡ་སྦྱོར་བ་ཡིན་གྱིས་རང་མཚན་ལ་བརྡ་སྦྱོར་བ་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །འབྲེལ་བ་ཡང་དག་ཉིད་དུ་མེད། ཅེས་གསུངས་པས། མེ་དུ་ལ་འབྲེལ་བ་མཚན་ཉིད་པ་མེད་ཅིང་བྱས་མི་རྟག་གི་ཐ་དད་ཀྱང་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པས་ཐ་དད་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་སྨྲའོ། །གཉིས་པ་ལན་ལ་དབུ་ཚད་གཉིས་ཀའི་སྐབས་ ཀྱི་འཁྲུལ་
Chinese
就像那样，因为在分别识和遣除识中存在，所以如果不将这些实际结合起来，在自宗中根本没有安立之处，并且由于自相的意义是相违的，以及处时自性不混杂而存在等等，没有区分处时自性混杂与不混杂的词语。由于不理解将正确的理由视为虚假的意义，如果一个自相的事物早上存在，则晚上存在是相违的；如果存在于杂色中，则存在于黄色中是相违的；如果存在于东方，则存在于西方是相违的等等，如果认为自相的体性是这个，则会看到与那些安立相违，除了安立在分别识中之外，无法安立。并且认为所作性是正确的理由，但不是能起作用的。事物的自性唯一故，自性他异从何生？等等。他异，若无则同时生灭变。等等。随行彼不生果，以及显现诸法非随行，随行他者无显现。等等，由于不理解这些词句的意义，如果瓶子和氆氇是同一实体，则瓶子和氆氇二者也变成同一实体，生灭变成一体，因此说事物等瓶子和氆氇与实体既非同一也非他异。在有火的时候没有烟，有烟的时候火已熄灭，因此说火和烟等因果既非同一也非他异。识上存在的那些意义，如是具有相违的自性。等等，由于不理解这些经文的意义，如果说是自相，则与总相和基相同等相违等等，会说多种安立。同样，表示时间的牛和名言的时间二者互不随顺，并且对于二者都随顺的牛自相是不存在的，因此说只是对无事物进行表示，对自相进行表示是不可能的。因此说，一切事物的关系皆非真实。因为这样说，所以说火和烟没有关系的自性，并且所作性和无常性的差别也只是分别识假立的，因此不是差别的自性。如是说。第二，回答中观和量论二者的场合的错误。
English
Just like that, because they exist in the aspects of conceptual cognition and elimination, if these are not actually combined, there is absolutely no basis for establishing them in one's own system. And because the meaning of self-character is contradictory, and because the nature of place and time exists without being mixed, etc., they do not distinguish the words of mixed and unmixed nature of place and time. Because they do not understand the meaning of considering valid signs as fabricated, if a self-characterized object exists in the morning, it is contradictory for it to exist in the evening; if it exists in a variegated object, it is contradictory for it to exist in a yellow object; if it exists in the east, it is contradictory for it to exist in the west, etc. If they consider this to be the basis of self-character, they see it as contradictory to those establishments, and they cannot establish it except by placing it in conceptual cognition. And they believe that what is made is a valid reason, but it is not capable of performing a function. Because the nature of things is one, from what mind do different natures arise? etc. Different, if there is none, then they change in simultaneous arising and ceasing. etc. Consequence does not arise from that which follows, and clear things do not follow, and other followers do not appear. etc. Because they do not understand the meaning of these words, if a pot and a woolen cloth are the same substance, then the pot and the woolen cloth both become the same substance, and arising and ceasing become one. Therefore, they say that things such as pots and woolen cloths are neither the same nor different from the substance. When there is fire, there is no smoke, and when there is smoke, the fire has ceased. Therefore, they say that the cause and effect of fire and smoke, etc., are neither the same nor different. Those meanings that exist in knowledge, in this way, have the nature of being contradictory. etc. Because they do not understand the meaning of these scriptures, if it is said to be self-characterized, then it is contradictory to be a generality and to have a common basis, etc. They make many such establishments. Similarly, the ox that indicates time and the time of convention do not follow each other, and because a self-characterized ox that follows both does not exist, they say that indication is only applied to non-entities, and it is impossible to apply indication to self-characters. Therefore, they say that the relations of all things are not truly real. Because it is said in this way, they say that fire and smoke do not have the nature of a relation, and the difference between what is made and what is impermanent is merely imputed by conceptual cognition, so it is not the nature of difference. Thus they say. Second, the errors in the case of both Madhyamaka and Pramana in the answer.
Tibetan
གཞི་ངོས་བཟུང་བ་དང༌། ལན་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། དབུ་མའི་ལུགས་དཔྱོད་པའི་སྐབས་སུ་མྱུ་གུ་ས་བོན་ལས་སྐྱེ་བ་སོགས་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་ན་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་མ་སོང་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་གཞན་ངོར་ཡིན་ཞེས་སྨྲ་བ་མ་གཏོགས་བཞག་མི་ནུས་པ་དང༌། མྱུ་གུ་ས་བོན་ལས་སྐྱེ་བར་རང་ལུགས་ལ་ཁས་བླངས་ན་མྱུ་གུ་རང་གི་ངོ་བོས་སྐྱེ་བར་མ་སོང་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་མྱུ་གུ་ས་བོན་ལས་སྐྱེ་བར་ཁས་བླངས་ན་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་དམ་འཇོག་པར་བྱེད་ཅིང་མྱུ་གུ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཁས་བླངས་ན་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་ཀུན་རྫོབ་འཇིག་པར་བྱེད་པའི་བདེན་གཉིས་རེ་རེ་ཚད་མར་བཟུང་ནས་ཅིག་ཤོས་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ལོག་རྟོག་བཅུ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་པ་འབྱུང་བའི་འཁྲུལ་གཞི་ནི། རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་ན་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགལ་སྙམ་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པ་དང་རང་བཞིན་མེད་པར་ཁས་བླངས་པ་ཉིད་ལ་བྱ་བྱེད་འཐད་ཅིང་དེ་ལས་གཞན་ལ་མི་འཐད་པའི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ངེས་པའི་གེགས་ནི་སྔར་བཤད་པའི་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་དང་བྱ་བ་བྱེད་པ་གཉིས་འགལ་བར་འཛིན་པ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་དེ་བཟུང་ན་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་མི་འགལ་བའི་ཚུལ་ ལ་མཁས་པར་བྱེད་དགོས་ལ། དེ་བཞིན་དུ། རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་འདིར་ཡང་རྟོག་པའི་ངེས་ཡུལ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་རིགས་པས་བསྒྲུབ་མ་ཤེས་པར་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་བཟུང་ན་ཀུན་རྫོབ་ལ་སྐུར་བ་བཏབ་པར་འགྱུར་ཞིང་དེ་ལྟར་ན་དོན་དམ་པའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་བྱར་མི་རུང་སྟེ་དེའང་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང༌། གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཡང་བློ་མ་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་བས་ཐར་པ་ཐོབ་པའང་མི་སྲིད་པར་ཁས་བླང་དགོས་སོ། །ཡང་རྟོག་པའི་ངེས་ཡུལ་རང་མཚན་དུ་གྲུབ་པ་འགོག་པ་སྐད་བྱས་པ་དང་རང་མཚན་རྟོག་པའི་ངེས་ཡུལ་དུ་བསྒྲུབ་མ་བདེ་ནས་རྟོག་པས་རློམ་པ་ཙམ་མམ་སེལ་ངོར་ཡོད་ཅེས་ཁས་ལེན་པ་མ་གཏོགས་དོན་དམ་བཞག་ས་མེད་པས་དོན་དམ་པའི་ཕྱོགས་ལ་སྐུར་བ་བཏབ་པར་འགྱུར་བས་ཀུན་རྫོབ་མཐའ་དག་རྟོག་བཏགས་ཙམ་དུ་རང་ལུགས་ལ་ཚད་མས་ལེགས་པར་གྲུབ་པ་དང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཇོག་ཤེས་པའི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་
Chinese
确立基础与真实回答。首先，在剖析中观宗义时，如果认为苗芽不是从种子等以自性产生，就认为苗芽没有产生，从而除了说苗芽产生等一切安立都是在他方，就无法安立；如果在自宗承认苗芽从种子产生，就认为苗芽不是以自性产生，从而如果承认苗芽从种子产生，就成立无自性的胜义谛，如果承认苗芽无自性，就会破除产生果的世俗谛，执持真谛和俗谛的任何一方为量，而驳斥另一方，产生十六种颠倒分别等无边过患的根本是：如果仅仅是分别假立，就认为与产生果的作用相违，正是因为这个原因，一切法丝毫自性也没有，并且只有承认无自性，作用才合理，除了这个以外不合理，要确定毫不颠倒的真谛和俗谛的差别，障碍就是如前所说的执持分别假立和作用二者相违，如果执持这个，就成了背离龙树论师的究竟密意，因此必须精通二者不相违之理。 同样，在此理学论著中，如果不了解以理证成立分别的对境仅仅是假立，而执持为实有的究竟真实，就会诽谤世俗谛，这样一来，也无法进行胜义谛的安立，因为胜义谛也必须依赖能立所立等世俗谛才能证悟；并且，人我的执着也不会变为无错乱，因此必须承认无法获得解脱。还有，如果口头上说遮止分别的对境成立自相，并且由于不能顺利地成立自相为分别的对境，就只能承认是分别妄想或者仅存在于破除的方面，而没有安立胜义谛之处，因此就会诽谤胜义谛方面，所以在自宗以量成立一切世俗谛仅仅是分别假立，并且能够安立一切事物以自相成立，这就是通达真俗二谛的差别。
English
Establishing the basis and the actual answer. Firstly, when analyzing the Madhyamaka system, if one thinks that sprouts do not arise from seeds, etc., by their own nature, then one thinks that sprouts have not arisen, and thus one cannot establish anything other than saying that all establishments of sprout arising, etc., are in relation to others. And if one accepts in one's own system that sprouts arise from seeds, one thinks that sprouts do not arise by their own nature, and thus if one accepts that sprouts arise from seeds, one establishes the ultimate truth of no self-nature, and if one accepts that sprouts have no self-nature, one destroys the conventional truth of producing results. The root of the endless faults, such as the sixteen inverted thoughts that arise from holding each of the two truths as valid and refuting the other, is: if it is merely imputed by thought, then it is thought to contradict the action of producing results. It is precisely because of this that all phenomena have not even an atom of self-nature, and only by accepting no self-nature is action reasonable, and it is not reasonable otherwise. The obstacle to ascertaining the distinction between the two truths without inversion is precisely the holding that mere imputation by thought and action are contradictory, as previously stated. And if one holds this, one has turned away from the ultimate intention of Master Nagarjuna, so one must be skilled in how these two are not contradictory. Similarly, in this treatise on reasoning as well, if one does not understand that the object of thought is established by reasoning as merely imputed, but holds it to be established as the ultimate reality of things, one will be slandering the conventional truth, and in that case, the establishment of the ultimate truth will also be impossible, because it must be realized by relying on the conventional truth of the subject to be proven, the means of proof, etc. And also, the grasping of self of a person will not become non-erroneous, so one must accept that liberation is impossible. Furthermore, if one verbally says that one is refuting the object of thought as established by its own character, and because one cannot easily establish its own character as the object of thought, one can only accept that it is merely a presumption of thought or exists only in the aspect of elimination, and there is no place to establish the ultimate truth, then one will be slandering the aspect of the ultimate truth. Therefore, in one's own system, it is well established by valid cognition that all conventional truths are merely imputed by thought, and one is able to establish that all things are established by their own characteristics, and this is understanding the distinction between the two truths.