Tibetan
པ་ན་རེ། རང་བཞིན་ལས་ཆེན་དེ་ལས་ང་རྒྱལ་ཏེ། །དེ་ལས་ཚོགས་ནི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་འབྱུང༌། །བཅུ་དྲུག་པོ་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། །སྐྱེས་བུ་རང་བཞིན་མ་ཡིན་རྣམ་འགྱུར་མིན། ཞེས། ཤེས་བྱ་ཉེར་ལྔ་ཡོད་པའི་ནང་ནས་གཙོ་བོ་རྟག་པ་ཡིན་པ་གཅིག་པུ་ཡིན་པ་སོགས་མཚན་ཉིད་ལྔ་ལྡན་དེ་རྣམ་འགྱུར་སྣ་ཚོགས་པའི་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་ནི་གྲངས་ཅན་འདོད་དོ། །བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་གསུམ་གྱི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སྙིང་སྟོབས་དང་རྡུལ་དང་མིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡོན་ཏན་གསུམ་ཆ་མཉམ་པའི་གནས་སྐབས་ནི་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱར་རབ་ཏུ་བརྗོད་དེ། དེ་གསུམ་ཆ་མི་མཉམ་པ་དེ་ནི་འགྲོ་བ་སྟེ་རྣམ་འགྱུར་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་དང༌། དབུ་མ་པ་ལ་སྐྱོན་མི་མཚུངས་པའོ། །དང་པོ་ལ། གཙོ་བོ་ཆ་མེད་ཀྱི་རྟག་པ་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དགག་པ་དང་། རྟག་པ་ཡིན་པ་དགག་པ་དང༌། འབྲས་བུ་སྔར་མེད་གསར་སྐྱེ་མི་སྲིད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་གཙོ་བོ་ཆ་མེད་གཅིག་ལ་བདེ་སོགས་རང་བཞིན་གསུམ་ཡོད་ན་དེ་རིགས་པ་མིན་པར་ཐལ། གཅིག་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་མི་སྲིད་ན་དུ་མའང་མི་སྲིད་པས་གཏན་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་གཙོ་བོ་ཆ་མེད་དེ་ཡོད་པ་མིན་ནོ། དེ་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་བདེན་པར་ཡོད་པ་མིན་ཏེ་དེའང་སོ་སོར་རེ་རེ་ལ་རྣམ་པ་གསུམ་གསུམ་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དཔྱད་པ་ན་ཡོན་ཏན་གསུམ་ཆ་མཉམ་པའི་གཙོ་བོ་དེ་མེད་ན་སྒྲ་སོགས་ཀྱང་ཡོད་པ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་རྒྱང་རིང་དུ་འགྱུར་ཏེ་དེ་ཙམ་ལྔ་གཙོ་བོའི་རྣམ་འགྱུར་ དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་མེད་བེམ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གོས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆོས་ཅན། བདེ་སོགས་གྲུབ་བདེ་རྫས་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་སྲིད་པའང་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །གོས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་འགྱུར་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་བདེ་སོགས་དེའི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་དུ་བདེན་ན། དངོས་པོ་རྣམས་བདེན་པར་གྲུབ་པ་རྣམ་པར་དཔྱད་ཟིན་པ་མིན་ནམ་སྟེ་བདེན་པ་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱོད་ཀྱི་ལྟར་ན་སྣམ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུའང་བདེ་སོགས་ཆ་མཉམ་པའི་གཙོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན་གཙོ་བོ་དེ་ལས་སྣམ་སོགས་འབྱུང་བའང་མེད་དེ་གཙོ་བོ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། སྣམ་སོགས་ལས་ནི་བདེ་སོགས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་ཕྱིས་སྣམ་བུ་སོགས་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་བདེ་སོགས་ཆ་མཉམ་པའི་གཙོ་བོའང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་རིགས་ཏེ། གཙོ་བོ་རྟག་དངོས་སུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བདེ་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟག་པ་ཉིད་དུའང་ནམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ལྟར་ཚད་མས་དམིགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བདེ་བའི་གསལ་བ་རྟག་པའི་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེས་པའི་དུས་ནའང་བདེ་བ་མྱོང་བ་ཅི་ཕྱིར་འཛིན་མ་ཡིན་ཏེ་འཛིན་པར་ཐལ་ལོ། །དེའི་ཚེ་བདེ་བ་དེ་ཉིད་ཕྲ་མོར་གྱུར་ན་དེ་རགས་པ་དང་དེ་དོར་ནས་ཕྲ་བའང་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བདེ་སོགས་ཕྲ་བ་དེ་དོར་ནས་རགས་པ་དང༌། རགས་པ་དོར་ནས་ཕྲ་བར་འགྱུར་བས་ཏེ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཕྲ་རགས་དེ་དག་མི་ རྟག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ་ལོ། །དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཅིས་མི་འདོད་དེ་འདོད་རིགས་པར་ཐལ། རང་བཞིན་གཞན་དང་གཞན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རགས་པ་བདེ་བ་ལས་གྲུབ་བདེ་རྫས་གཞན་ནམ་རྫས་གཞན་མིན། དང་པོ་ལྟར་ན། རགས་པ་ལོག་ཀྱང་བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་བས་བདེ་བ་གསལ་བར་མྱོང་བ་རགས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་ཉམས་སོ། །རྫས་གཞན་མིན་ན་བདེ་བའང་གསལ་བར་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། རགས་པ་འགགས་ན་བདེ་བའང་འགགས་པས་སོ། །འདོད་ན་བདེ་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟག་པ་ཉམས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྐྱེ་ན་རྒྱུ་དུས་ན་ཡོད་དགོས་པས་རྒྱུ་དུས་ན་མེད་པ་འགའ་ཡང་ནི་སྐྱེ་བ་མིན་ཏེ། རྒྱུའི་རང་བཞིན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད་ན། ཁྱོད་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་དོན་གང་ཡིན། རང་བཞིན་སྔར་ཡོད་ཀྱང་གནས་སྐབས་བློ་ཡུལ་དུ་སྔར་མི་གསལ་བ་མངོན་པར་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། ཞེ་ན། མངོན་པར་གསལ་བ་རྒྱུ་དུས་ན་མེད་པར་སྐྱེ་བ་ནི་ཁས་བླངས་པས་སྔར་མེད་གསར་སྐྱེའི་འབྲས་བུ་ཁྱོན་མི་འདོད་ཀྱང་གནས་པ་ཉིད་དེ་དོན་ཁས་བླངས་ནས་ཐ་སྙད་མི་འདོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཡང་ན་གསལ་བ་སྟེ་རྣམ་འགྱུར་སྔར་མེད་གསར་སྐྱེ་ཁྱོད་མི་འདོད་ཀྱང་གནས་པ་ཁས་བླང་དགོས་སོ་ཞེས་བཤད་དོ། གལ་ཏེ་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་རང་བཞིན་ཐ་མི་དད་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་ན་ཟན་ཟ་བ་མི་གཙང་བ་ཟ་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཟན་གྱི་རང་བཞིན་དང་མི་གཙང་བའི་ རང་བཞིན་ཆ་མེད་ཀྱི་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཙོ་བོ་དེ་ཉིད་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་གནས་ལུགས་དང་དོན་དམ་པ་དང༌། ཆ་མེད་ཀྱི་རྟག་པར་ཁས་བླངས་ལ། ཟན་གྱི་རང་བཞིན་དང་མི་གཙང་བའི་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་ཁས་བླངས་པས་སོ། །གཞན་ཡང་རས་གོས་ཀྱི་རིན་གྱིས
Chinese
彼云：自性大者，由彼生慢，由彼生众，为十六种。十六者，是转变，士夫非自性，非转变。如是。 于二十五种所知中，数论承许，主物是常法，是唯一等五相，是种种转变生起之因。乐、苦、舍三种之名异，勇猛、尘、非有之功德三者，等分之时，名为极言主物。彼三不等分者，名为有，是转变。二者，于实事与中观者，过失不相同。初者，破主物是无分之常法，是转变等之自性，及破是常法，并破果先无新生是不可能。初者，所知法，色等与主物无分一者，若有乐等三自性，则不应理，以一不可能之故。若彼不可能，则多亦不可能，故成全无。以是理故，功德三自性之主物无分者，非有。如是，功德自性亦非一而实有，以彼亦各各于一有三三相之故，如是观察，若无功德三等分之主物，则声等之有亦极遥远，以彼五唯是主物之转变故。以是无心之物故。衣等法，乐等成立安乐，于一物之自性中有亦不可能。衣等转变之事物，若乐等是彼因之自性而实有，则事物是实有成立，岂非已善观察耶？以实有已破故。汝之所许，若氆氇等之因亦是乐等分等分之主物，则氆氇等亦不从彼主物生，以主物不可能之故。若从氆氇等生乐等，则后时氆氇等彼无之故，则乐等分等分之主物亦成无有，以因
English
He says: From the great nature, arrogance arises; from that, the assembly arises, being sixteen kinds. The sixteen are transformations; the purusha is not nature, not transformation. Thus. Among the twenty-five knowables, the Samkhyas assert that the chief object, which is permanent, has five characteristics such as being unique, and is the cause of the arising of various transformations. The state in which the three qualities of pleasure, pain, and equanimity, which are different names for courage, dust, and non-existence, are equally divided is called the chief object. That in which the three are not equally divided is called existence, which is transformation. Secondly, the faults are not the same for the realists and the Madhyamikas. Firstly, refuting that the chief object is the indivisible permanent nature of all transformations, refuting that it is permanent, and refuting that the new arising of a previously non-existent result is impossible. Firstly, the knowable, such as form, and the chief object, which is indivisible and one, if it has the three natures of pleasure and so on, then it is not reasonable, because it is impossible for it to be one. If that is impossible, then many are also impossible, so it becomes completely non-existent. For that reason, the indivisible chief object, which is the nature of the three qualities, does not exist. Likewise, the qualities themselves are not truly existent as one, because each of them has three aspects individually. Thus, if the chief object in which the three qualities are equally divided does not exist, then the existence of sound and so on is also very distant, because the five elements are accepted as transformations of the chief object. Because it is a non-sentient object. The dharma of clothing and so on, it is also impossible for pleasure and so on to exist as the nature of one substance. If the objects of transformation, such as clothing, are truly the nature of their cause, such as pleasure, then is it not already well examined that the objects are truly established? Because true existence has already been refuted. According to your assertion, if the cause of wool and so on is also the chief object in which pleasure and so on are equally divided, then wool and so on also do not arise from that chief object, because the chief object is impossible. If pleasure and so on arise from wool and so on, then because wool and so on do not exist later, the chief object in which pleasure and so on are equally divided also becomes non-existent, because the cause
Chinese
因为不可能有无因之果。不应如此认为，因为你们承许了自性是常有的实物。第二，快乐等的自性也决不可能恒常存在，因为这样的话，量就无法缘取它。如果快乐的显现存在于常有的事物中，那么在痛苦产生时，为什么不执持快乐的感受呢？应该执持才对。那时，如果快乐变得微细，那么它如何从粗大变为微细，又如何舍弃粗大而变为微细呢？不应该这样，因为它是常有的。因为舍弃了微细的快乐而变为粗大，又舍弃了粗大而变为微细，所以微细和粗大这些都应该变成无常。同样，一切事物，作为有法，为什么不认为是无常呢？应该认为是合理的，因为自性会变成其他。粗大的快乐是由快乐的实体构成，是与快乐的实体不同还是相同？如果是前者，即使粗大消失，也会感受到快乐，那么快乐的显现感受就是粗大本身，这个观点就崩溃了。如果不是不同的实体，那么快乐也会变得不恒常，因为粗大消失时，快乐也会消失。如果承认，那么快乐等的自性恒常的观点就崩溃了。第三，如果认为，如果产生，就必须在因位时存在，因此在因位时不存在的任何事物都不会产生，因为它不存在于因的自性中。那么，你们所说的产生的意义是什么呢？是自性先前存在，但暂时在意识领域中不明显，现在变得明显吗？如果是这样，那么你们已经承认了显现是在因位时不存在而产生的，虽然你们根本不承认先前不存在的新生之果，但实际上已经承认了存在，只是不承认这个名称而已。或者说，显现，也就是变化，虽然你们不承认先前不存在的新生，但必须承认存在，这就是所要说的。如果果在因中以自性不异的方式存在，那么吃食物就会变成吃不净之物，因为食物的自性和不净之物的自性是无分的一体。你们承许了自性本身就是诸法的自性、存在方式和胜义谛，并且是无分的常有，又承许了食物的自性和不净之物的自性是一体。此外，用布料的价钱
English
Because there cannot be a result without a cause. It should not be thought so, because you assert that the principal is a permanent entity. Second, the nature of happiness, etc., can never be constant, because in that case, the valid cognition would not be able to apprehend it. If the manifestation of happiness exists in a permanent thing, then why is the feeling of happiness not apprehended even when suffering arises? It should be apprehended. At that time, if happiness becomes subtle, then how does it change from coarse to subtle, and how does it abandon the coarse and become subtle? It should not be so, because it is permanent. Because the subtle happiness is abandoned and becomes coarse, and the coarse is abandoned and becomes subtle, therefore these subtle and coarse things should become impermanent. Similarly, why should all things, as subjects, not be considered impermanent? It should be considered reasonable, because the nature changes into other. Is the coarse happiness composed of the substance of happiness different from the substance of happiness or not? If it is the former, even if the coarse disappears, happiness will be felt, then the manifest feeling of happiness is the coarse itself, this view collapses. If it is not a different substance, then happiness will also become impermanent, because when the coarse disappears, happiness will also disappear. If you admit it, then the view that the nature of happiness, etc., is constant collapses. Third, if you think that if it arises, it must exist at the time of the cause, therefore anything that does not exist at the time of the cause will not arise, because it does not exist in the nature of the cause. Then, what is the meaning of arising that you say? Is it that the nature existed before, but was temporarily not clear in the field of consciousness, and now it becomes clear? If so, then you have admitted that manifestation arises when it does not exist at the time of the cause, although you do not admit the newly born fruit that did not exist before, but in fact you have admitted the existence, only you do not admit the name. Or, manifestation, that is, change, although you do not admit the newly born that did not exist before, you must admit the existence, that is what is to be said. If the result exists in the cause in the manner of non-difference in nature, then eating food will become eating impure things, because the nature of food and the nature of impure things are an indivisible unity. You assert that the nature itself is the nature, the way of existence, and the ultimate truth of all phenomena, and is an indivisible constant, and you also assert that the nature of food and the nature of impure things are one. Furthermore, with the price of cloth