Tibetan
བུར་བཏགས་པའི་ནང་ནའང་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པ་མིན་ལ། ཕྱི་ལག་པ་སོགས་ལའང་གནས་པ་མིན་ཞིང་ཕྱི་ནང་ལས་གཞན་དུའང་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ལ། གང་ཞིག་ལུས་མིན་ཞིང་དེ་ལས་གཞན་དུའང་བདེན་པ་མིན་ལ་སེམས་དེ་ལུས་དང་འདྲེས་པ་མིན་ཞིང་ལུས་ལས་ལོགས་སུའང་ཡན་དགར་བ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པ་དེ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡོད་པ་མིན་པ་དེའི་ཕྱིར་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་དེ་ཉིད་རང་བཞིན་མྱང་ངན་ལས་འདས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤེས་བྱ་ཡུལ་ལས་སྔར་དབང་ཤེས་ཡོད་ན་དེ་ནི་ཅི་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ་སྟེ་དམིགས་རྐྱེན་སྔོན་དུ་མ་སོང་བའི་ཕྱིར། ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་དུས་ལྷན་ཅིག་ན་དབང་ཤེས་དེ་ནི་ཅི་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ་སྟེ་དབང་ཤེས་མ་སྐྱེས་ན་དམིགས་རྐྱེན་མ་སྐྱེས་པས་བསྐྱེད་མི་ནུས། དམིགས་རྐྱེན་སྐྱེས་ན་ཤེས་པའང་སྐྱེས་ཟིན་པས་སྐྱེད་བྱེད་དུ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དབང་ཤེས་ཤེས་བྱའི་ཕྱིས་ཡོད་ན་དེའི་ཚེ་དབང་པོའི་ཤེས་ པ་རྐྱེན་གང་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་སྟེ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། སྐད་ཅིག་སྔ་མ་ཞིག་པ་ལས་སྐྱེ་ན། ས་བོན་ཚིག་པ་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དང༌། སྔ་མ་མ་ཞིག་པ་ལས་སྐྱེ་ན། དུས་གཞན་གྱིས་བར་དུ་ཆོད་མ་ཆོད་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལྟར་ན། དངོས་སུ་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་དུ་མཆོད་པ་ཡིན་ན། དུས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་འགྱུར་ལ། ཆོད་མ་ཆོད་ཆ་གཉིས་ཡོད་ན། བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཉམས་པས་བདེན་མེད་དུ་གྲུབ་བོ། །བཞི་པ་ཆོས་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བསྒོམ་པ་ནི། སྔར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པའི་མདོ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར། འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་བདེན་གཉིས་མི་འཐད་པའི་རྩོད་པ་སྤང་བ་ལ། ཧ་ཅང་ཐལ་བ་སྤང་བ་དང༌། ཐུག་མེད་དུ་ཐལ་བ་སྤང་བ་དང༌། དོན་ཤེས་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་རྩོད་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྔར་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་སྔ་ཕྱི་ལ་བཏགས་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་བཀག་པ་དེ་ལྟར་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ལའང་སྐྱོན་དེ་མཚུངས་ཤིང༌། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མི་སྲིད་ན། ཆོས་གང་ཡང་བཞག་ས་མེད་པས། ཀུན་རྫོབ་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་ལ་བདེན་གཉིས་ག
Chinese
即使在封闭的内部，心也不是自性存在的；在外面的手等处也不是存在的；在内外之外，也不是自性可以找到的。任何不是身体，并且在那之外也不是真实的，心不是与身体混合的，也不是与身体分离而独立存在的，那一点点自性成立也是不存在的，因此心自性空性，那本身就是自性涅槃。第二，如果所知在境之前就存在有根识，那么它缘何而生？因为所缘之因没有先出现。如果识与所知同时，那么根识缘何而生？因为根识没有产生，所缘之因没有产生，所以不能产生。如果所缘之因产生，那么识也已经产生，所以不需要作为产生者。然而，如果根识在所知之后存在，那么那时根识从什么因缘自性而生？这是不合理的。如果从前一刹那的坏灭而生，那么就会变成种子坏灭后生出苗芽。如果不是从前一刹那的坏灭而生，那么在其他时间有无间隔两种情况。如果是第一种情况，实际上不可能产生。如果是后一种情况，如果一切自体都供养给一切，那么就会变成同时混合。如果有间隔和无间隔两种情况，那么真实成立就会消失，从而成立为无真实。第四，修法念住：如前所述，并非能证悟一切法的生起是自性成立的。如《圣无尽慧经》所说，应证悟由有为法和无为法所摄的一切法都不是自性成立的。第二，遣除对二谛不合理的诤论，包括遣除太过分之过、遣除无边际之过，以及显示对意义的理解成立为真实没有成立之因。第一种的诤论是：如果之前对境和有境施加先后，从而遮止了以自相成立，那么对于想成立为世俗谛也会有同样的过失。如果自相成立是不可能的，那么任何法都没有安立之处，因此会变成没有世俗谛，那么对于二谛
English
Even within the enclosed interior, the mind does not exist by its own nature; nor does it exist in external places like the hands; and apart from the internal and external, it cannot be found by its own nature. Whatever is not the body, and is not true apart from it, the mind is not mixed with the body, nor is it separate and independent from the body, that little bit of self-existence is also non-existent, therefore the mind is empty of its own nature, and that itself is Nirvana by its own nature. Secondly, if the knowable exists before the object, then what does the root consciousness arise from? Because the causal condition of the object has not appeared beforehand. If consciousness and the knowable are simultaneous, then what does the root consciousness arise from? Because the root consciousness has not arisen, the causal condition of the object has not arisen, so it cannot produce. If the causal condition of the object arises, then consciousness has already arisen, so there is no need to be a producer. However, if the root consciousness exists after the knowable, then at that time, from what cause does the root consciousness arise by its own nature? This is unreasonable. If it arises from the destruction of the previous moment, then it will become that the sprout arises from the destruction of the seed. If it does not arise from the destruction of the previous moment, then there are two situations of whether there is an interval or not at other times. If it is the first case, it is actually impossible to produce. If it is the latter case, if all self-entities are offered to all, then it will become a simultaneous mixture. If there are two cases of interval and no interval, then the establishment of truth will disappear, thus establishing as non-truth. Fourth, meditating on the four mindfulnesses: As mentioned before, it is not possible to realize that the arising of all phenomena is established by its own nature. As stated in the "Sutra of the Inexhaustible Intelligence of the Noble One," one should realize that all phenomena encompassed by conditioned and unconditioned dharmas are not established by their own nature. Secondly, refuting the arguments against the unreasonableness of the two truths includes refuting the fault of being too extreme, refuting the fault of being boundless, and showing that there is no proof for the understanding of meaning being established as true. The argument for the first is: If previously applying before and after to the object and the subject, thereby preventing establishment by its own characteristic, then the same fault will apply to wanting to establish as conventional truth. If establishment by its own characteristic is impossible, then there is no place to establish any dharma, so it will become that there is no conventional truth, then for the two truths
Tibetan
་ལ་ཡོད་དེ་གཉིས་ཀ་མེད་ལ། གལ་ཏེ་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་བློ་ཀུན་རྫོབ་པ་ རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་ཞེན་པའི་ངོར་བདེན་པར་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི། ཡུལ་རང་གི་ངོས་ནས་བདེན་པར་མེད་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཁྱེད་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་དེའང་ཐག་པའི་ངོས་ནས་སྦྲུལ་དུ་མེད་ཀྱང་སྦྲུལ་དུ་ཞེན་པའི་ངོར་སྦྲུལ་དུ་ཡོད་པ་ལྟར་རོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་བློ་གཞན་གྱིས་ཡོད་པར་རློམས་པ་ཙམ་གྱིས་བཞག་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་མྱ་ངན་ལས་ག་ལ་འདའ་སྟེ་ཐར་པ་ཐོབ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་རློམ་པ་ཙམ་དུ་ཟད་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་ལྟ་བ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། ལན་ནི། དབུ་མ་པས་ཁས་བླངས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའོ་ཞེས་པ་འདི་ནི་ཞེན་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པའི་བློ་གཞན་བདེན་འཛིན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་གིས་ཡོད་པར་རློམ་པ་ཙམ་དེ་ནི་དབུ་མ་པ་རང་གི་ལུགས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའི་དོན་མིན་ཏེ་རང་གི་ལུགས་ནི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ལྟ་བའི་ཡུལ་དུ་འདོད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིས་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བྱེད་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡོད་པ་དེ་མ་འཆོལ་བར་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངེས་པ་ཡོད་པར་འཇོག་ཐུབ་ན་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའི་དོན་ཡིན་གྱི་ད་ལྟར་མིན་པར་རང་ལུགས་ལ་བྱ་བྱེད་ཚད་མས་གྲུབ་པར་འཇོག་མི་ཤེས་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གྲུབ་པའང་མེད་པ་ཉིད་དོ། །རང་ལུགས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་འཇོག་ཚུལ་ནི་ཡུལ་ཅན་ རྟོགས་པ་དང་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡུལ་གཉིས་པོ་དག་རྩ་ཤེ་ལས། བྱེད་པོ་ལས་ལ་བརྟེན་བྱས་ཤིང་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར། གཉིས་པོ་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པ་སྟེ་བལྟོས་ནས་འཇོག་པ་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ལ་གྲགས་པ་བཞིན་དུ་མིང་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་སྟེ་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་གི་ཚེ་ཆོས་རྣམས་ལ་བདེན་པར་ཡོད་མེད་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱིས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་བ་དཔྱོད་བར་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་དཔྱོད་མཁན་གྱི་བློ་དེ་དཔྱད་བྱ་དེའི་ཁོངས་སུ་མི་གཏོགས་པས་དེ་བདེན་མེད་དུ་དཔྱད་དགོས་སམ་མི་དགོས། མི་དགོས་ན་གཞན་ལའང་མཚུངས་པས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་ཡིན་པ་ཉམས། དགོས་ན་དཔྱོད་བྱེད་དེའང་ནི་རྣམ་དཔྱོད་གཞན་གྱི
Chinese
存在，但两者都不存在。如果色、声等世俗的意识，执着于以自己的自性成立而存在，那是就执着者的角度而言是真实存在的。但从境本身来说，并非真实存在，所以你承认是世俗存在。如果是这样，你的世俗也就像绳子上本来没有蛇，但就执着为蛇的角度而言，蛇是存在的。世俗存在仅仅是被其他意识认为存在而安立的，如果是这样，那么众生在世俗中又怎么能从痛苦中解脱呢？因此，不可能获得解脱。因为一切存在都只是颠倒错乱的认为而已。如果承认，那么为了获得解脱而确立见解就变得没有意义了。回答是：中观宗所承认的世俗存在，是指对执着境产生错觉的其他有真实执着的心的分别念，认为存在，这并不是中观宗自己宗派的世俗存在的含义。因为自己宗派是将所有被认为是证悟实相的见解的对境的法，证悟为自性空性之后，产生的能生和所生等作用，如果不混淆地以量成立的方式确定存在，那就是世俗存在的含义。如果现在不明白，在自己的宗派中，如果不明白以量成立的方式安立作用，那么世俗成立也是不存在的。自己宗派安立世俗的方式是，有境的 证悟和所观察的境这两个，如《中论》中所说：“作者依赖于业”，等等。这两个互相依赖，也就是互相观待而安立，丝毫没有以自己的体性成立的。就像世间的名言量所共称的那样，仅仅依赖于名称而进行分别，也就是宣说一切名相。第二，当以辨别诸法真实存在与否的辨别智慧来辨别自性空性时，那么，进行辨别的意识不属于所辨别的范畴，因此，需要辨别它是否为真实不存在吗？如果不需要，那么对其他也一样，一切都是真实不存在的，这就不对了。如果需要，那么进行辨别的也需要其他的辨别智慧。
English
exists, but neither exists. If forms, sounds, etc., are conventionally conceived by the mind, believing that they truly exist by their own nature, then they exist as true from the perspective of the one who clings to them. However, from the perspective of the object itself, they do not truly exist, so you acknowledge that they exist conventionally. If that is the case, then your conventional existence is like a rope that is not a snake, but from the perspective of clinging to it as a snake, the snake exists. Conventional existence is merely established by other minds presuming it to exist, and if that is the case, then how can sentient beings ever transcend suffering even in conventional existence, and thus it would be impossible to attain liberation. Because all existence is merely a matter of perverse presumption. If you accept this, then establishing a view for the purpose of attaining liberation would be meaningless. The answer is: the conventional existence acknowledged by the Madhyamikas is not the meaning of conventional existence in the Madhyamika system itself, which is merely the presumption of existence by other minds with true clinging, which are deluded about the object of clinging, and the conceptual thoughts of the mind. Because in our own system, after realizing that all phenomena that are considered to be objects of the view that realizes the nature of reality are empty of inherent existence, the subsequent arising of causes and effects, etc., if one can establish with certainty that the existence of conventional phenomena is established by valid cognition without confusion, then that is the meaning of conventional existence. If one does not understand this now, and if one does not know how to establish actions and agents as established by valid cognition in one's own system, then there is no establishment of conventional existence either. The way to establish conventional existence in one's own system is that the subject, consciousness, and the object to be examined, both of which, as stated in the Root Verses, "The agent depends on the action," etc. These two depend on each other, that is, they are established in relation to each other, and there is not even a little that is established by its own essence. Just as it is known in the valid cognition of worldly conventions, all distinctions are expressed by relying solely on names. Second, when the discriminating wisdom that examines whether phenomena truly exist or not examines emptiness of inherent existence, then does the mind that discriminates not belong to the category of what is being examined, and therefore does it need to be examined as truly non-existent or not? If it does not need to be, then it is the same for others, and everything is truly non-existent, which is wrong. If it needs to be, then the one that discriminates also needs other discriminating wisdom.