Tibetan
ཡུལ་སྔར་མི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་བདེན་པར་ཡོད་པ་དེ་འཇིག་པར་ཐལ། ཕྱིས་རྐྱེན་གཞན་གྱི་སྟོབས་ལས་ཡུལ་ ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཅི་སྟེ་བདག་ལ་འགྱུར་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ཁས་བླངས་ན། སེམས་པས་བདག་དེ་ལ་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་བྱས་ནས་ཡུལ་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བདག་འགྱུར་མེད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ལྟར་བདག་དེ་ཤེས་པ་མེད་པ་དང་བྱ་བ་དང་བྲལ་བར་ཁས་བླངས་པས་ནམ་མཁའ་བདག་ཏུ་བྱས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་བདག་ཁས་བླངས་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་དེ། ཕན་གནོད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ། ལས་འབྲས་མི་འཐད་པར་ཐལ་བ་སྤངས་པ་དང༌། སྙིང་རྗེ་སྒོམ་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ། རྩོད་པ་དང༌། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བཅིངས་གྲོལ་ཀུན་གྱི་གཞིར་གྱུར་པའི་བདག་ནི་ཡོད་པ་མིན་པར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པ་ཡིན་ན། དགེ་མི་དགེའི་ལས་དང་དེའི་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་བ་རིགས་པ་མིན་ཏེ། དགེ་མི་དགེའི་ལས་བྱས་ནས་ནི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་ཞིག་པས་ན་ཕྱིས་ལས་དེ་བྱེད་པ་པོ་སུའི་ལས་སུ་འགྱུར་ཏེ་འབྲས་བུ་མྱོང་བའི་དུས་དེར་བདག་སྟེ་ལས་བྱེད་པ་པོ་མེད་པར་ཡང་འུ་བུ་ཅག་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པས་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་སྟོན་པའི་སྐབས་འདིར་ཁྱོད་ཀྱིས་བརྩད་པ་དོན་མེད་མ་ ཡིན་ནམ། རྒྱུ་བྱེད་དུས་ན་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་མེད། མྱོང་དུས་ན་ལས་བྱེད་པ་མེད་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། དེ་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ན་ཁྱོད་རང་ལའང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱུན་ལྡན་ཏེ་རྒྱུ་གསོག་དུས་ན་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་དང་བཅས་ཞེས་མཐོང་བ་འདི་ནི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཁྱོད་རང་གི་ལུགས་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ཕུང་པོའི་རྒྱུན་གཅིག་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོ་ཞེས་བྱ་བར་བསྟན་པ་སྟེ་གདགས་སོ། །རྒྱུན་ཤེས་པ་ནི། ཆ་ཤས་སུ་གྱུར་པའི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་བར་གསུམ་ཉེ་བར་བླང་བྱར་ཡོད་པའི་ཆ་ཅན་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་སྟེ། མདོར་ན། གང་ཟག་འདིས་ལས་ཀྱང་བྱས་འབྲས་བུའང་མྱོང་ཞེས་པ་འཐད་ཀྱི། རྒྱུ་འབྲས་དུས་གཅིག་པ་སུས་ཀྱང་བཞག་མི་ནུས་སོ། །འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་སེམས་བདག་མིན་ཏེ། དེ་ནི་ཞིག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པས་བདག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར། འོན་ཏེ་སྐྱེས་པའི་སེམས་ད་ལྟར་བ་བདག་ཡིན་ན་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་དེ་ཞིག་ནའང་ཁྱོད་འདོད་པའི་བདག་མེད་དེ། དཔེར་ན་ཆུ་ཤིང་སྡོང་བོ་དག་ཆ་ཤས་སུ་ཕྱེ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་འགའ་ཡང་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་མ་གྲུབ་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ཡིས་བཙལ་ན་བདག་ཀྱང་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ་མིན་ཏེ། འོག་ནས་འཆད་པའི་བདག་མེད་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་རང་བཞིན་གྱིས་ གྲུབ་པ་འགལ་ཡང་ཡོད་པ་མིན་ན་སུ་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ་སྙིང་རྗེའི་དམིགས་ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་ན་སྙིང་རྗེའི་དམིགས་ཡུལ་མི་འཐད་པའི་སྐྱོན་མེད་པར་ཐལ། འབྲས་བུ་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་རྨོངས་པས་བརྟགས་པ་གང་ཡིན་པའི་སེམས་ཅན་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་དེ་སྙིང་རྗེའི་དམིགས་ཡུལ་དུ་འཐད་པའི་ཕྱིར། རྨོངས་པས་བརྟགས་པ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ལ་བྱས་ན་དེ་ལ་སེམས་ཅན་བདེན་པར་བརྟགས་པ་ཡིན་པས་དེས་བརྟགས་པ་ལྟར་དུ་གྲུབ་པ་བཀག་པས་སེམས་ཅན་མི་ཁེགས་ཏེ། དེ་བཀག་པས་སེམས་ཅན་བརྟགས་ཡོད་མིང་རྐྱང་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་རྨོངས་པ་མ་རིག་པ་ཙམ་ལ་བྱས་ནས་དེས་བརྟགས་པར་གྱུར་བའི་སེམས་ཅན་སྙིང་རྗེའི་དམིགས་ཡུལ་དུ་ཡོད་ཅེས་པའོ། །སེམས་ཅན་མེད་ན་སྙིང་རྗེ་གོམས་པའི་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་དེ་གང་ཟག་སུའི་ཐོབ་བྱ་ཡིན་ཏེ། སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པ་ལ་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་འབྲས་དེ་དག་བདེན་པར་མེད་པ་བདེན་ཏེ་འོན་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཆོས་སུ་རྨོངས་པ་ལས་སྙིང་རྗེ་གོམས་པ་སོགས་མི་འགལ་བར་འདོད་དོ། །སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་དོན་དུ་རང་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྐབས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་རྨོངས་པ་བཟློག་པར་མི་བྱ་སྟེ། རེ་ཞིག་ལ་བཟློག་མི་ནུས། མ་བཟློག་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་འདིས་ནི་དེ་ཁོ་ནའི་དོན་ལ་རྨོངས་པ་ལ་སྦྱོར་ན་བདེན་ པར་རྨོངས་པ་སྟེ་བདེན་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པར་སེམས་ཅན་ཙམ་ལ་དམིགས་ནས་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་དང་ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་པར་བསྟན་པ་ལའང་སྦྱར་དུ་རུང་མོད། དེ་ལས་གཞན་དུ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་མིན་པའི་སེམས་ཅན་ཙམ་ལ་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་བཟློག་བྱ་མིན་པའི་དོན་ནོ། །འོ་ན་སྔར། རྨོངས་པ་ཡུལ་དང་བཅས་པ་བཀག་པ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། སྔར་འདིར་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུར་གྱུར་བའི། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་བསྟན་པ་ལྟར། །འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་
Chinese
如果先前不了解的对境以自性的方式真实存在，则会坏灭，因为后来凭借其他因缘的力量才了解对境。如果承认我没有丝毫变化，那么心对那个我做了什么而了解对境呢？因为不会改变。因为承认我是不变的。总而言之，像那样承认我不具有知觉且与作用分离，就会变成将虚空作为我。承认那样的我没有必要，因为不会产生丝毫利益和损害。第三，遣除不符合业果的过失，以及遣除不符合修习慈悲心的过失。第一，辩论和回答。第一是：如果作为一切系缚解脱之基础的我不是存在，而是所有事物都以刹那生灭的方式存在，那么善不善业和它的果报之间的关系是不合理的。因为造作善不善业后，在第二刹那就已坏灭，那么后来那个业会变成谁的业呢？因为在感受果报的时候，我和造业者都不存在，这对我们双方来说都是成立的，因此在这种阐述业果关系的情况下，你的辩论不是没有意义吗？因为你在造作因的时候没有感受果报，在感受的时候没有造业者，这也是你承认的。如果那是过失，那么对你来说也是一样的，并且通常所见的在积累因的同时感受果报是不可能的。那么你自己的宗派是怎样的呢？是依凭一个蕴的相续，从而显示能造业者和能感受果报者。相续的知觉是：具有作为部分的前后中间三个刹那可以接受的，具有部分的接受者。总之，说这个人既造业也受果是合理的，但谁也不能安立因果同时。过去和未来的心不是我，因为它们已经坏灭和尚未产生，因此不存在我。然而，如果已产生的现在的心是我，那么在第二刹那它坏灭时，也没有你所希望的我，例如水树等树木是部分。
English
If an object previously unknown truly exists in its own nature, it would be destroyed, because later it is understood through the power of other conditions. If you assert that the self has no change whatsoever, then what action does the mind do to that self to understand the object, since it does not change? Because you assert that the self is immutable. In summary, since you assert that the self is without knowledge and separate from action, it would become making space the self. There is no need to assert such a self, because it does not produce any benefit or harm. Third, refuting the fault of not conforming to the law of karma and result, and refuting the fault of not conforming to the cultivation of compassion. First, debate and answer. The first is: If the self, which is the basis of all bondage and liberation, does not exist, but all things arise and cease momentarily, then the relationship between virtuous and non-virtuous actions and their fruits is not reasonable. Because after performing virtuous and non-virtuous actions, they are destroyed in the second moment, then whose action will that action become later? Since at the time of experiencing the result, neither I nor the actor exists, this is established for both of us, so in this case of explaining the relationship of karma and result, is your debate not meaningless? Because you do not experience the result when creating the cause, and there is no actor when experiencing, this is also what you admit. If that is a fault, then it is the same for you, and it is impossible to see that the result is experienced while accumulating the cause. So what is your own system like? It is based on a single stream of aggregates, and thus it is shown that the actor and the experiencer of the result are designated. The consciousness of the stream is: having the three moments of past, present and future as parts that are acceptable, the acceptor of parts. In short, it is reasonable to say that this person both performs actions and experiences the results, but no one can establish cause and effect simultaneously. The past and future minds are not the self, because they have perished and have not arisen, therefore there is no self. However, if the present mind that has arisen is the self, then when it perishes in the second moment, there is no self that you desire, just as water trees and other trees are parts.
Chinese
正如本来就没有任何自性成立的事物一样，如果用理智来分析，看自性成立与否，那么我也不是真实成立的。因为会被下面要讲的证明无我的道理所损害。第二：如果说众生自性成立相违，但实际上并不存在，那么应该对谁修慈悲呢？因为没有慈悲的对境。如果说众生没有自性成立，那么没有慈悲的对境的过失是没有的。因为在名言中，凡是承认为了获得解脱的果而由愚痴所假立的众生，都可以作为慈悲的对境。如果把愚痴假立执着于人我和法我，那么就是把众生执着为真实，所以如果像那样执着而成立的话，众生就不会被破除。因为破除了它，众生就仅仅成立为被假立的名言。或者，如果把愚痴仅仅理解为无明，那么由它所假立的众生就是慈悲的对境。如果众生不存在，那么串习慈悲的果——佛陀，应该是谁获得的呢？如果修慈悲没有果，那么这些因果虽然在胜义中不存在，但是在名言中，从对法类的愚痴而串习慈悲等等是不相违背的。为了平息众生的痛苦，自己获得佛果之后，后得位的无有烦恼的愚痴是不应该遮止的。暂时无法遮止。即使不遮止，如果把获得一切智智的方法的支分，用于仅仅为了那个目的的愚痴，那就是对真实的愚痴，也就是不区分真实和不真实的差别，仅仅缘于众生而修慈悲，那么缘于众生的慈悲和缘于法类的慈悲也会变成成佛之因。也可以这样理解。除此之外，对于没有证悟实相的仅仅缘于众生等等的世俗谛，是不应该遮止的。那么，之前所说的，遮止了包含对境的愚痴是什么意思呢？就像之前在“成为痛苦之因”的语境中所说的那样，轮回的痛苦。
English
Just as there is nothing that is inherently established, if one analyzes with reason whether something is inherently established or not, then I am also not truly established. This is because it will be harmed by the reasoning that proves selflessness, which will be explained below. Second: If it is said that the inherent existence of sentient beings is contradictory, but it does not actually exist, then who should compassion be cultivated towards? Because there is no object of compassion. If it is said that sentient beings do not inherently exist, then there is no fault of not having an object of compassion. Because in name, whatever sentient beings are nominally posited by ignorance, which is accepted for the purpose of attaining the fruit of liberation, can be the object of compassion. If ignorance is posited as grasping at the self of persons and phenomena, then sentient beings are grasped as true, so if it is established as grasped in that way, sentient beings will not be refuted. Because by refuting it, sentient beings are merely established as nominally posited names. Alternatively, if ignorance is taken as mere ignorance, then the sentient beings that are posited by it are the object of compassion. If there are no sentient beings, then who will attain the fruit of familiarizing with compassion, the Buddha? If there is no fruit from cultivating compassion, then although these causes and effects do not truly exist in the ultimate sense, in the conventional sense, familiarizing with compassion and so on from ignorance of the Dharma is not contradictory. In order to pacify the suffering of sentient beings, one should not prevent the non-afflicted ignorance of the subsequent attainment stage after oneself has attained the fruit of Buddhahood. It cannot be prevented for the time being. Even if it is not prevented, if one applies the limb of the method of attaining omniscience to ignorance for that very purpose, then that is ignorance of the truth, that is, without distinguishing between truth and untruth, merely focusing on sentient beings and cultivating compassion, then compassion focused on sentient beings and compassion focused on phenomena will become the cause of Buddhahood. It can also be understood in this way. Apart from that, the conventional truths that merely focus on sentient beings and so on who have not realized reality are not to be prevented. So, what was the meaning of the previous statement that ignorance including the object was prevented? As stated earlier in the context of "becoming the cause of suffering," the suffering of samsara.