Tibetan
ཀྱི་བདག་དགག་པ་དང༌། བཀག་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། སོ་དང་སེན་མོ་སོགས་བདག་ཡིན་པ་འགོག་པ་ནི་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བའི་དོན་དུ་ཡིན་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དེ་དག་ང་ཡི་བར་འཛིན་པ་ཡོད་ཀྱི་ངར་འཛིན་པ་མེད་པས་མི་རིགས་སོ། ཞེ་ན། འདི་ནི་མདོ་ལས། གཟུགས་བདག་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་སོགས་དང་དོན་གཅིག་པས། འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི། ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ང་ཙམ་དང་ང་ཡི་བའི་རང་ལྡོག་ཙམ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་འཇིག་ལྟས་ང་དང་ང་ཡི་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གྲུབ་པར་ཞེན་པ་ཡིན་པས་ང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ན། །དེའི་མཚན་གཞིར་ཕུང་པོའི་ཚོགས་པ་དང་རྒྱུན་དང་དེའི་ཡ་གྱལ་དང་ཆ་ཤས་དང༌། དེ་རྣམས་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་གང་རུང་ཞིག་ངའི་མཚན་གཞིར་བསྒྲུབ་དགོས་པ་ལ། དེ་རྣམས་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕུང་པོའི་ཡ་གྱལ་བདག་གི་མཚན་གཞི་ཡིན་པ་འགོག་པ་ནི། སོ་དང་སྐྲ་སེན་བདག་མ་ཡིན་བདག་གི་མཚན་གཞི་ནི་རུས་པ་དང་ཁྲག་ མ་ཡིན་སྣབས་མ་ཡིན་པད་ཀན་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་ལ་བདག་ཏུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར། ཆུ་སེར་དང་ནི་རྣག་ཀྱང་ངའི་མཚན་གཞི་མིན་བདག་གི་མཚན་གཞི་ནི་ཞག་དང་རྡུལ་མིན་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་སྔ་མའོ། །གློ་མཆིན་དག་ཀྱང་བདག་གི་མཚན་གཞི་མ་ཡིན་ལ་རྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པའི་ནང་ཁྲོལ་གཞན་ཡང་བདག་གི་མཚན་གཞི་མིན་ཏེ། བདག་ནི་ཕྱི་ས་གཅིན་མ་ཡིན། ཤ་དང་པགས་པ་བདག་མིན་ཏེ། དེ་དག་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲོད་དང་རླུང་ཡང་བདག་མ་ཡིན། །ལུས་ཀྱི་ནང་གི་བུ་ག་སོགས་ཀྱང་བདག་མ་ཡིན་ཏེ་གོ་བར་ཟད་དོ། །དེ་དག་གི་དོན་བསྡུས་ན། རང་སྡེ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་གང་ཟག་གི་མཚན་གཞིར་ཕུང་པོ་འཛིན་ལ། ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་གང་ཟག་རྗེ་བོ་དང་ཕུང་པོ་ཁོལ་པོ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་བདག་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་བསྟན་པ་འདི་དག་ནི། དབུ་མ་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཁམས་དྲུག་གང་ཟག་ཡིན་པ་བཀག་པ་དང་དོན་གཅིག་པས་བུ་ག་མིན་ཞེས་པ་ནི། ནམ་མཁའི་ཁམས་གང་ཟག་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་དུའང་ཕུང་པོའི་ཚོགས་པ་དང༌། རྒྱུན་དང་ཡ་གྱལ་དང་ཆ་ཤས་གང་ཡང་གང་ཟག་གི་མཚན་གཞིར་བཟུང་དུ་མི་རུང་ལ། དེ་རྣམས་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་གཞན་ཡང་གང་ཟག་ཏུ་བཞག་ཏུ་མེད་དེ། དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་གང་ཟག་ཏུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་སོ། འོ་ན། གང་ཟག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བཞག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཁྱོད་ལ་ལྷས་བྱིན་དང་མཆོད་
Chinese
关于“我”的破斥，以及对破斥的辩论的消除。首先，破斥牙齿和指甲等是“我”的观点，如果是为了从轮回中解脱，那么众生对这些持有“我的”的执着，而没有“我”的执着，因此不合理。如果有人这样认为，那么，这与经部中所说的“色非我”等意义相同。俱生我执的两种对境，是作为业果之所依的“我”以及“我的”的自相。对于此，俱生我执执着“我”和“我的”以自性成立。如果“我”以自性成立，那么必须证明蕴的集合、相续、部分、支分以及与这些本体各异的任何事物是“我”的所依。但是，由于这些都不能如此成立，所以这样解释。破斥蕴的部分是“我”的所依的观点：牙齿、头发、指甲不是“我”，骨头和血不是“我”的所依，鼻涕不是，痰也不是，因为这些只是被假立为“我”而已。黄水和脓也不是“我的”所依，脂肪和灰尘也不是“我”的所依，理由同前。肺和肝也不是“我”的所依，肠子等其他的内脏也不是“我”的所依，大小便不是“我”。肉和皮肤不是“我”，因为这些只是被假立而已。体温和气息也不是“我”。身体内部的孔隙等也不是“我”，这只是为了理解而已。这些的意义总结起来是：自宗说有部认为，补特伽罗的所依是蕴，而外道则认为，补特伽罗像是主人，蕴像是仆人一样，承认有与蕴本体各异的“我”。这里所说的这些，与《中观宝鬘论》中破斥六界是补特伽罗的意义相同，所谓“孔隙不是”等，是破斥虚空界是补特伽罗。因此，即使在名言中，蕴的集合、相续、部分和支分，任何一个都不能被认为是补特伽罗的所依，而且与这些本体各异的其他事物也不能被认为是补特伽罗，因为这些只是依赖于它们而被假立为补特伽罗而已。那么，难道一点补特伽罗也不能安立了吗？如果这样问，对于你来说，天授和供
English
Refutation of "I" and elimination of disputes about refutation. First, refuting that teeth, nails, etc., are "I" is for the purpose of liberation from samsara. If so, sentient beings have attachment to these as "mine," but not attachment to "I," so it is unreasonable. If someone thinks so, then this is the same meaning as what is said in the sutras, such as "Form is not I." The two objects of innate ego-clinging are just the "I" that is the basis of karma and its results, and the self-aspect of "mine." To this, ego-clinging clings to "I" and "mine" as being established by their own nature. If "I" is established by its own nature, then it must be proven that the aggregates, the continuum, the parts, the divisions, and anything that is different in essence from these are the basis of "I." However, since these cannot be established in this way, it is explained in this way. Refuting the view that a part of the aggregates is the basis of "I": Teeth, hair, and nails are not "I," bones and blood are not the basis of "I," snot is not, phlegm is not, because these are only labeled as "I." Serum and pus are also not the basis of "mine," fat and dust are not the basis of "I," for the same reason as before. The lungs and liver are also not the basis of "I," and other internal organs such as intestines are also not the basis of "I." Feces and urine are not "I." Flesh and skin are not "I," because these are only labeled as such. Heat and breath are also not "I." The pores inside the body, etc., are also not "I," this is just for understanding. The meaning of these can be summarized as follows: Those of our own school who speak of entities hold the aggregates as the basis of the person, while outsiders consider the person as the master and the aggregates as the servant, and acknowledge an "I" that is different in essence from the aggregates. These teachings here are the same in meaning as the refutation of the six elements being the person in the Garland of Jewels of the Middle Way. The statement "Pores are not," etc., is a refutation of the space element being the person. Therefore, even in conventional terms, neither the collection of aggregates, nor the continuum, nor the parts, nor the divisions can be considered the basis of the person, and other things that are different in essence from these cannot be considered the person, because they are only labeled as the person in dependence on them. So, is it that no person can be established at all? If you ask this, for you, Devadatta and Offerings
Tibetan
སྦྱིན་སོགས་མ་དཔྱད་པར་ འཇུག་པ་འདིས་མི་ཆོག་གམ། གང་ཟག་ཅེས་པའི་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་གཞི། གང་ཟག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཞིག་འདོད་ན་ནི། རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐར་ལྟུང་བར་འགྱུར་བས་དེ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ། གྲངས་ཅན་བདག་ཤེས་པར་འདོད་པ་དགག་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་པ་བདག་བེམ་པོར་འདོད་པ་དགག་པའོ། །ཕྱི་རོལ་པའི་བདག་རྫས་གྲུབ་ཁས་ལེན་པའི་གསལ་བའི་དབྱེ་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱང༌། དེ་རྣམས་བེམ་རིག་གང་རུང་ཞིག་ཏུ་འདོད་པས་འདི་གཉིས་བཀག་པས་གཞན་རྣམས་ཀྱང་འགོག་ནུས་པར་དགོངས་ནས་གཉིས་པོ་དགག་པ་འདིར་གསུངས་སོ། །དང་པོ་ལ། བཀག་པ་དངོས་དང༌། དེའི་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གྲངས་ཅན་ཤེས་བྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་གྲངས་ངེས་པ་ལ། གཙོ་བོ་སོགས་ཉེར་བཞི་བེམ་པོ་དང༌། ཉེར་ལྔ་པ་ཤེས་པ་དང་རིག་པ་དང་མྱོང་བ་དང་སེམས་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་ཏུ་འདོད་ལ་གཙོ་བོས་རྣམ་འགྱུར་རྣམ་བྱེད་ཤེས་ཀྱང་ལོངས་སྤྱོད་མི་ཤེས་ལ། ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུས་ཡུལ་ལོངས་སྤྱོད་ཤེས་ཀྱང་བྱེད་མི་ཤེས་པའི་རྟག་དངོས་སུ་འདོད་ལ། ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཚེ། བློ་དང་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་དེ་ལ་ཕྱི་ནས་སྒྲ་སོགས་དེ་ཙམ་ལྔ་ཡང་སྣང༌། ནང་ནས་སྐྱེས་བུའང་སྣང་ནས་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང༌། བློས་ལོངས་སྤྱད་བྱ་དང་སྤྱོད་བྱེད་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པར་བྱས་པ་ལས་འཁོར་བར་འདོད་དོ། །འདིར་ཞིབ་ཏུ་མ་སྤྲོས་ཤིང་འདི་དག་གི་རྣམ་གཞག་གཞན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གྲངས་ཅན་གྱི་ལུགས་འདི་ ལ་མིང་གཞན་བཏགས་ནས་རྣལ་འབྱོར་བླ་མེད་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་དགོངས་པར་འདོད་པ་དུ་མ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་དང་ཤེས་པ་རྟག་པར་འདོད་མི་འདོད་མི་བཞི་འོང་ཡང་གྲངས་ཅན་གཉིས་ཀ་རྟག་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་དང་སྒྲ་སོགས་དེ་ཙམ་ལྔ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་རྟག་དངོས་ཡིན་ན་སྐྱེས་བུ་དེས་སྒྲ་ཡོད་མེད་ཀྱི་དུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ན་སྒྲ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། དེ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པའི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་རིགས་པ་ཐལ། ཡུལ་ཤེས་བྱ་མེད་ན་ཅི་ཞིག་རིག་ནས་ཡུལ་གང་གི་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་ཞེས་པར་རྗོད་པར་བྱེད་དེ་བརྗོད་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་མ་གྲུབ་སྟེ། སྒྲ་མ་གྲུབ་ཀྱང་དེར་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་རྟག་པར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཤིང་ཡང་ཤེས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་བྱ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཁས་བླངས་པས་ཆོག་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཤེས་བྱ་སྒྲ་སོགས་ཉེ་བར་གནས་པ་མེད་པར་ཤེས་པ་མེད་ཅེས་ངེ
Chinese
不经考察布施等， 这样做可以吗？作为“人”这个词语的应用基础，如果认为人是由其自身的自性所成立，那么将会堕入常断二边，因此要知道这一点连微尘许也不存在。第二，驳斥数论派认为的“我”是识，以及胜论派认为的“我”是物质。外道承认“我”是实有的清晰分类虽然无边无际，但因为他们认为这些都是物质或意识中的一种，所以认为驳斥这二者也能驳斥其他，因此在此宣说了驳斥这二者。第一，驳斥正文，以及驳斥其回答。第一是，数论派将所知确定为二十五种，其中自性等二十四种是物质，第二十五种认为是具有识、智慧、经验和心的人我，自性虽然知道变化和作用，却不知道享受，而具有知识智慧的补特伽罗虽然知道享受对境，却不知道作用，认为是常实。在享受时，所谓的觉和胜，从外境显现声音等五种，从内境显现补特伽罗而进行享受，觉将享受之境和能享受者执着为一，由此认为是轮回。此处没有详细阐述，这些的相状应当在其他地方了解，因为这种数论派的观点， 改头换面后被认为是无上瑜伽续部的密意的情况有很多。声音和意识是否恒常有四种观点，但数论派二者都认为是恒常的。如果声音和声音等五境的享受者，具有知识智慧的补特伽罗是常实，那么补特伽罗在声音存在与否的所有时间里，都应该以声音为所取而执持，因为这是以声音为所取而执持的常法。不应理，因为如果没有对境所知，那么认识什么，又将如何称作哪个对境的具有对境的意识呢？不应理。立宗不成，如果说即使没有声音，在那里也恒常存在执持的意识，那么也将会推及树木也具有意识，因为承认没有所知的意识就足够了。因此，要知道没有所知声音等安住的处所，就没有意识。
English
Isn't it permissible to engage without examining generosity and the like? What is the basis for applying the term "person"? If one believes that a person is established by their own intrinsic nature, then one will fall into the extremes of permanence and annihilation. Therefore, one should know that even a particle of that does not exist. Secondly, there are the refutation of the Samkhya school's belief that the self is consciousness, and the refutation of the Vaisheshika school's belief that the self is material. Although the clear distinctions of the externalists who accept the self as a substance are endless, since they believe that all of these are either material or consciousness, it is thought that refuting these two can also refute the others. Therefore, the refutation of these two is spoken of here. First, there is the actual refutation and the refutation of its answer. The first is that the Samkhyas fix the number of knowables at twenty-five. Of these, the twenty-four, such as primordial matter, are material, and the twenty-fifth is considered the self, which is consciousness, intelligence, experience, and mind. Although primordial matter knows transformation and action, it does not know enjoyment. And the purusha of knowledge and intelligence, although knowing the enjoyment of objects, does not know action, and is considered permanent and real. At the time of enjoyment, the so-called intellect and great one, from the outside, the five elements such as sound appear, and from the inside, the purusha also appears and enjoys. The intellect clings to the object of enjoyment and the enjoyer as one, and from this, it is considered samsara. Here, it is not elaborated in detail, and these aspects should be understood elsewhere, because this Samkhya system, having been given another name, is considered to be the intention of the tantras of Highest Yoga in many cases. There are four views on whether sound and consciousness are permanent, but both Samkhyas consider them to be permanent. If the enjoyer of sound and the five elements such as sound, the purusha of knowledge and intelligence, is permanent and real, then that purusha should grasp sound as the object to be grasped at all times, whether sound exists or not, because it is the permanent nature of grasping sound as the object to be grasped. It is unreasonable, because if there is no object of knowledge, then what would one know, and how would one call the consciousness that possesses the object of which object? It is unreasonable to say. The sign is not established, if one says that even if there is no sound, there is always the consciousness of grasping there, then it will also be inferred that trees also have consciousness, because it is enough to admit consciousness without an object of knowledge. Therefore, one should know that without the abode of knowable sound and the like, there is no consciousness.