Chinese
“如果解脱”是指：这是在陈述前者的观点，它的意思是，正如“因见真谛而得解脱”所说的那样，通过修习无常等十六行相之道，如果能够断除烦恼而获得解脱，那么就应该这样说。之所以要这样说，是因为这里争论的焦点在于仅仅通过无常等十六行相之道是否能够从烦恼中解脱，而且也因为这比“因见真谛”等等的争论要清晰得多。因此，如果承认无常等十六行相之道能够使烦恼止息，然后又说它不能从一切痛苦中解脱，那么这绝对不是它的本意。因此，通过在相续中生起如前所说的道，从而暂时没有现行生起的那些被认为是与声闻部两派共同的烦恼，如果安立为获得烦恼止息的解脱，那么仅仅暂时断除了烦恼的现行，紧接着就会获得一切烦恼都止息的解脱。这是为了遮止这种观点。之所以不能接受这种观点，是因为“虽无诸烦恼，然见业功能。”即使暂时没有烦恼的现行，但由于业力的作用，仍然能够见到投生后世的功能。这些经文就是这样阐释的。这些经文必须这样解释，但有些注释和藏人却不应该像这样理解：“即使没有烦恼，但由于见到目犍连之子和圣者指鬘等人，在以前凡夫时期所积累的道的果报会产生痛苦，所以不是立即解脱。”因为这并不是今生痛苦生起的功能，而是因为业力投生后世的功能不可逆转，所以没有解脱。这是它所要阐释的。第三个问题是：如果通过修习无常等之道而获得阿罗汉果，那么是否可以肯定地说，由于道已经彻底断除了作为近取蕴的俱生缘的贪爱，从而没有了种子，因此不会再有后世的投生呢？如果这样问，那么你所认为的阿罗汉果位的人，他的相续中的贪爱，即使不是如《俱舍论》中所说的烦恼，但《俱舍论》中对于一切愚昧的意识，也认为有烦恼和非烦恼两种。
English
"If liberated" means: This is stating the view of the former, and its meaning is, just as it is said, "Liberation is attained by seeing the truth," if one can abandon afflictions and attain liberation by cultivating the path of the sixteen aspects of impermanence, etc., then it should be said in this way. The reason for saying this is that the focus of the debate here is whether one can be liberated from afflictions merely through the path of the sixteen aspects of impermanence, etc., and also because this is much clearer than the debate about "seeing the truth," etc. Therefore, if one acknowledges that the path of the sixteen aspects of impermanence, etc., can cause afflictions to cease, and then says that it cannot liberate from all suffering, then this is definitely not its intention. Therefore, by generating the path as previously described in the continuum, those afflictions that are considered common to the two Hearer schools, if they are established as attaining the liberation of the cessation of afflictions when they are temporarily not manifest, then merely temporarily abandoning the manifestation of afflictions will immediately lead to the attainment of the liberation of the cessation of all defilements. This is intended to prevent this view. The reason why this view cannot be accepted is that, "Although there are no afflictions, the power of karma is seen." Even if there is temporarily no manifestation of afflictions, the power of karma is still seen to have the ability to project rebirth in the future. These scriptures explain it in this way. These scriptures must be explained in this way, but some commentaries and Tibetans should not understand it in this way: "Even if there are no afflictions, it is not immediate liberation because the suffering that arises from the fruits of the path accumulated in the past as an ordinary being is seen in Maudgalyayana's son and the venerable Angulimala, etc." Because this is not the function of the suffering arising in this life, but because the function of karma projecting rebirth in the future is irreversible, there is no liberation. This is what it is intended to explain. The third question is: If one attains Arhatship by cultivating the path of impermanence, etc., is it certain that because the craving that is the co-emergent condition for taking rebirth, which is not merely a temporary abandonment, has been completely abandoned by the path, and therefore there is no seed, there will be no future rebirth? If you ask this, then the craving in the continuum of the person you consider to be an Arhat, even if it is not an affliction as described in the Abhidharma, but in the Abhidharma, for all ignorant consciousness, it is considered to have both afflictions and non-afflictions.
Tibetan
ཞིན་དུ་སྲེད་པ་ལའང་མངོན་པ་ནས་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་པ་ཞིག་དང་མིན་པ་ཞིག་ཀྱང་ཅི་སྟེ་མེད་དེ་འདོད་དགོས་སོ། །གཞུང་དེས་ནི། སྡེ་པ་གཉིས་དང་ཐེག་ཆེན་པ་ལ་ཐུན་མོང་དུ་གྲགས་པ་ལྟར་གྱི་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་སྲེད་པ་ཡོད་པར་སྟོན་གྱི། རང་ལུགས་ཀྱི་སྲེད་པ་ལ་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་མིན་གཉིས་སུ་འདོད་པ་གཏན་མིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་གང་ཟག་རང་རྐྱང་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པའི་བདག་འཛིན་གྱིས་དྲངས་པའི་སྲེད་པ་མངོན་གྱུར་བ་རེ་ཞིག་སྤངས་ཀྱང༌། གང་ཟག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟས་དྲངས་པའི་སྲེད་པ་ཅི་སྟེ་མེད་ཅེས་པ་ཡིན་པས། སྔར་བཤད་པའི་མངོན་གྱུར་སྤངས་པ་ལ་ནི། བཤད་མ་ཐག་པའི་འཇིག་ལྟ་དང་སྲེད་པ་མངོན་གྱུར་བའང་མི་ལྡོག་གོ །གལ་ཏེ་ལུགས་དེ་གཉིས་ཀའི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་བ་སྤངས་ན། གཉིས་ཀའི་ས་བོན་མ་སྤངས་པར་ནི་འདྲ་ལ། མངོན་གྱུར་ཡོད་མེད་ལ་ཁྱད་པར་མ་བྱུང་ན། སྲེད་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཕྱེ་བ་དོན་མེད་དོ། །སྟོང་ཉིད་མ་རྟོགས་པའི་གང་ཟག་དེ་དག་ལ་ཚོར་བ་ལ་བདེན་འཛིན་གྱི་མ་རིག་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་སྤངས་པས་ཚོར་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ ཚོར་བ་བདེ་བ་ལ་མི་འབྲལ་བར་སྲེད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་འབྲལ་འདོད་ཀྱི་སྲེད་པ་ངེས་པར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ་ཚོར་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་ཞེན་པ་ཁྱོད་དགྲ་བཅོམ་དུ་འདོད་པ་དེ་དག་ལའང་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་ལ་བདེན་པར་དམིགས་པ་དང་ནི་བཅས་པའི་སེམས་གང་ཟག་འགའ་ཞིག་གི་རྒྱུད་ལ་ནི་མངོན་གྱུར་དུ་གནས་པར་འགྱུར་བ་དེ་སྲིད་དུ་དེས་དྲངས་པའི་སྲེད་པ་མངོན་གྱུར་ཡང་ལྡོག་པ་མི་སྲིད་དོ། །བཞི་པ་ནི། གང་ཟག་དང་ཕུང་པོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དང་ནི་བྲལ་བའི་སེམས་ལ་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་བ་རེ་ཞིག་འགགས་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་སླར་ཡང་མངོན་གྱུར་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་ལ་གནས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་མ་ཟད་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་ཙམ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་ལའང་དགག་བྱ་ཕྲ་མོ་བཀག་པའི་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ་བར་ངེས་པར་འདོད་པར་བྱའོ། །རྩེགས་དབང་ཕྱུག་སེང་གེ་ལ་སོགས་པས་ཉན་རང་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མེད་པ་སྤྱོད་འཇུག་གི་དགོངས་པར་བྱེད་པ་དང༌། ཚོར་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ཞེས་པ་ལ། རྒྱུས་འབྲས་བུ་དཔོག་པ་ཁྱབ་པ་མ་ངས་ཞེས་སྐྱོན་འཛིན་པ་ནི་ཕྱོགས་སྔའི་ནམ་མ་ལངས་ཤིང་ཚོགས་པར་དབྱུང་དུ་མི་རུང་བའི་གཏ
Chinese
对于强烈的贪欲，也必须承认，既有如《俱舍论》中所说的烦恼性的贪欲，也有非烦恼性的贪欲。该论典表明，存在着二部派和大众部共同承认的非烦恼性的贪欲。应当了解，绝对不能认为自宗的贪欲有烦恼性和非烦恼性两种。因此，即使暂时断除了执著于独立自主的实有之我的我执所引发的现行贪欲，但怎么会没有执著于人以自性成立的坏聚见所引发的贪欲呢？所以，对于先前所说的断除现行，刚刚所说的坏聚见和现行贪欲也不会消失。如果这两个宗派都断除了烦恼的现行，那么两者的种子都没有断除是相同的。如果现行存在与否没有区别，那么区分贪欲就没有意义了。那些没有证悟空性的人，对于感受，由于没有丝毫断除执著真实的无明，因此，由于感受的缘故，必然会产生不愿与快乐的感受分离的贪欲，以及想要与痛苦分离的贪欲。因为那些你认为是阿罗汉的人，也执著于感受以自性成立。只要以真实为对境的心，在某些人的相续中以现行的方式存在，那么由它所引发的现行贪欲也不可能消失。第四，对于人与蕴以自性成立而空性的证悟相违背的心，即使烦恼的现行暂时止息，也会再次现行产生，就像处于无想定中一样。因此，不仅要证得一切智智，即使想要获得阿罗汉的果位，也必须修习遮破微细所破的空性。有些论师认为静命论师等认为声闻和缘觉没有证悟法无我，这是《入行论》的观点。对于“以感受为缘”这句话，如果有人指责说“原因推断结果并不普遍”，这是黎明前的黑暗，是不允许聚集的言论。
English
Regarding intense craving, it must be admitted that there is both afflictive craving, as described in the Abhidharma, and non-afflictive craving. That treatise shows that there is non-afflictive craving that is commonly acknowledged by both the two schools and the Mahasamghikas. It should be understood that it is absolutely not to be considered that the craving of one's own system has both afflictive and non-afflictive aspects. Therefore, even if one temporarily abandons the manifest craving caused by the self-grasping that clings to a person as an independently existing entity, how could there not be craving caused by the view of the aggregates as inherently existent, which clings to a person as being established by its own nature? Therefore, regarding the previously mentioned abandonment of the manifest, the view of the aggregates as inherently existent and manifest craving that were just mentioned will also not be reversed. If both of those systems abandon the manifest afflictions, then it is the same that the seeds of both have not been abandoned. If there is no difference in whether or not the manifest is present, then distinguishing craving is meaningless. Those individuals who have not realized emptiness, regarding feeling, since they have not abandoned even a little of the ignorance that clings to reality, therefore, due to the cause of feeling, craving will necessarily arise that does not want to be separated from the feeling of pleasure, and craving that wants to be separated from suffering. Because those whom you consider to be arhats also cling to feeling as being established by its own nature. As long as the mind that takes reality as its object exists in the continuum of some individuals in a manifest way, then the manifest craving caused by it will also not be able to be reversed. Fourth, for the mind that is contrary to the realization of the emptiness of persons and aggregates as being established by their own nature, even if the manifest afflictions temporarily cease, they will arise again in a manifest way, just like being in the absorption of non-discrimination. Therefore, not only to attain omniscience, but even if one wants to attain just the fruit of an arhat, it must be asserted that one must meditate on emptiness that refutes subtle objects of negation. Some teachers, such as Shantarakshita, consider that the Hearers and Solitary Realizers do not realize the selflessness of phenomena, which is the view of the Bodhisattvacaryavatara. Regarding the phrase "due to the cause of feeling," if someone accuses that "the cause does not universally infer the result," this is the darkness before dawn, and is speech that is not allowed to be gathered.