Tibetan
དགོས་པ་མེད་ཅིང་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ལའང་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་མི་དགོས་པར་མ་ཟད། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་མིང་ཙམ་ཡང་ཁས་མི་ལེན་ཅིང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་བཀར་ཁས་མི་ལེན་པ་དེ་དག་ཕྱོགས་སྔའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། ཞར་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་ཚད་མར་བཞེད་ཀྱང་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མི་དགོས་པར་བཞེད་པ་དེ་དག་ཀྱང་བཀག་ནས། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཉིད་སྲིད་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ལམ་དུ་སྒྲུབ་བཞེད་ནས་གཞུང་འདི་དག་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་སྲིད་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ལམ་དུ་སྒྲུབ་པ་དང༌། མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལམ་དུ་སྒྲུབ་པ་དང༌། དེས་ན་གྲོལ་བ་དོན་གཉེར་གྱིས་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་རིགས་པར་གདམས་པའོ། །དང་པོ་ལ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་བཀར་ལུང་གིས་བསྒྲུབས་པའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་པ་དང༌། །རིགས་པས་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ལའང་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་ངེས་པར་དགོས་པར་ཐལ། རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ཕྱིར་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མདོ་སྡེའི་ལུང་ལས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལམ་འདི་ནི་གོམས་པ་མེད་པར་བྱང་ཆུབ་གསུམ་ག་ཐོབ་པ་མེད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱོད་འཇུག་འགྲེལ་ཆེན་དུ། ཡུམ་གྱི་མདོ་ལས། དངོས་པོའི་འདུ་ཤེས་ཅན་ལ་ཐར་པ་མེད་པ་དང༌། དུས་གསུམ་གའི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང༌། རྒྱུན་ཞུགས་ནས་རང་རྒྱལ་གྱི་བར་རྣམས་ཤེས་ཕྱིན་འདི་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པར་གསུངས་པ་དྲངས་པ་ལྟར་ཡིན་གྱི། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་རྐྱང་པ་ལ་བྱེད་པ་གཞུང་གི་དོན་མིན་ནོ། །གཞན་ཡང་མདོ་ཕྱོགས་ནས་ཉན་རང་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་སྟོན་པའི་ལུང་མཐའ་ཡས་པ་ཡོད་པ་རྣམས་མ་དྲངས་སོ། །གཞུང་རྐང་པ་གཉིས་པོ་འདི། ཉན་ཐོས་སྡེ་བ་འགའ་ཞིག་གི་བློ་ངོར། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བཀར་སྒྲུབ་པར་བཞེད་ནས། སྒྲུབ་བྱེད་འདི་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལུང་ཚད་མར་མི་འདོད་ན། དེ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་པའི་རིགས་པ་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་རམ་ སྙམ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། སྒྲུབ་བྱེད་བཀོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་དང་པོ་ནས་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་གྲུབ་མི་དགོས་ལ། འདིར་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་འདིའི་ཁྱབ་པ་འོག་ནས་འགོ་མཚུངས་དང༌། རྣལ་མའི་རིགས་པས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་ཐེག་ཆེན་མདོ
Chinese
如果有人问，这没有必要，也不合理，那么，有些声闻部派不仅认为证得佛果不需要证悟空性，甚至不承认法无我的名称，而且不承认大乘经是佛说，这些是前派的主要观点。另外，虽然他们也承认大乘经是量，但否定证得阿罗汉果需要证悟法无我。驳斥了这些观点后，为了确立证悟空性的智慧本身是脱离轮回的道路，所以撰写了这些论著。第二，确立证悟空性的智慧本身是脱离轮回的道路，确立其是不住涅槃的道路，因此劝诫希求解脱者修习空性是合理的。第一，通过以大乘经的圣言量来成立，以及通过理证来成立。第一，声闻、缘觉、阿罗汉的果位也必须证悟空性，这是必然的。理由是什么呢？因为在《般若波罗蜜多经》的圣教中说，不串习证悟空性的道路，就无法获得三种菩提。在《入行论大疏》中，引用《母经》说：具有实物概念者没有解脱，三世圆满正等觉佛陀，以及从预流果到独觉果的圣者，都是依靠此般若波罗蜜多而获得的。因此，仅仅认为是对无上菩提而言，并非论著的本意。此外，从经典方面来说，有无数圣教证明声闻和缘觉证悟了法无我，这里没有引用。这两句论著，是考虑到某些声闻部派想要成立大乘是佛语，所以才写了这个论证。如果有人认为，如果不承认大乘经是量，那么用它来作为论证，岂不是不合道理吗？没有过失。因为并非所有作为论证的都需要一开始就被对方承认其三相具备，而且这里这个论证的周遍性将在下文通过共同承认和真实的理证来成立。论师也曾说过大乘经
English
If someone asks, is this unnecessary and unreasonable? Some Śrāvakayāna schools not only believe that attaining Buddhahood does not require realizing emptiness, but they do not even acknowledge the name of selflessness of phenomena, and they do not accept the Mahāyāna sūtras as the words of the Buddha. These are the main views of the former schools. In addition, although they also accept the Mahāyāna sūtras as valid, they deny that realizing selflessness of phenomena is necessary to attain the fruit of an Arhat. Having refuted these views, in order to establish that the wisdom of realizing emptiness itself is the path to liberation from saṃsāra, these treatises were written. Secondly, to establish that the wisdom of realizing emptiness itself is the path to liberation from saṃsāra, and to establish that it is the path to non-abiding nirvāṇa, therefore, it is reasonable to advise those who seek liberation to cultivate emptiness. First, to establish through the scriptural authority of the Mahāyāna sūtras, and to establish through reasoning. First, it is necessarily the case that even the fruits of Śrāvakas, Pratyekabuddhas, and Arhats must realize emptiness. What is the reason? Because in the teachings of the Prajñāpāramitā sūtras, it is said that without familiarizing oneself with the path of realizing emptiness, one cannot attain the three enlightenments. In the great commentary on the Bodhicaryāvatāra, it is quoted from the Mother Sutra: "Those who have a concept of reality have no liberation, and the Buddhas who are perfectly enlightened in the three times, as well as the Stream-enterers up to the Solitary Realizers, are all attained by relying on this Prajñāpāramitā." Therefore, it is not the intention of the treatise to only consider it for unsurpassed enlightenment. Furthermore, from the perspective of the sūtras, there are countless teachings that prove that Śrāvakas and Pratyekabuddhas realize the selflessness of phenomena, which are not quoted here. These two verses of the treatise were written because some Śrāvakayāna schools wanted to establish that the Mahāyāna is the word of the Buddha, so this argument was written. If someone thinks, if one does not accept the Mahāyāna sūtras as valid, then is it not unreasonable to use them as an argument? There is no fault. Because not all arguments need to have their three characteristics accepted by the opponent from the beginning, and here the pervasiveness of this argument will be established below through common agreement and genuine reasoning. The teacher also said that the Mahāyāna sūtras