Tibetan
དུ་གསུངས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་སྙིང་པོ་དང་བདག་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་གཉིས་མི་མཚུངས་པར་བསྒྲུབས་ལ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་བདག་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གང་ལ་བསམས་ནས་སྨྲས་པ་ནི་བསྟན་ཚོད་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ། སྟོན་པས་གང་ལ་བསམས་ནས་གསུངས་པའི་དགོངས་པའི་དོན་དང་སྒྲས་ཟིན་གྱི་དོན་གཉིས་ཆེས་མི་མཐུན་པ་དང༌། བདག་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་རྟག་པ་སོགས་སུ་བསྟན་པ་ནི་སྒྲས་ཟིན་གྱི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་དུས་ཀུན་ཏུ་ངེས་པ་བརྟན་དུ་གཏོང་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། སྟོན་པས་གསུངས་པ་ནི་རེ་ཞིག་སྒྲས་ཟིན་གྱི་དོན་དེ་ཡོད་པར་བསྟན་ནས་ཕྱི་ནས་གང་ལ་བསམས་ནས་གསུངས་པའི་དོན་དེ་ལ་དྲང་བའི་ཕྱིར་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་མི་མཚུངས་སོ་ཞེས་མཚུངས་པ་འབྱེད་དགོས་པས། སྙིང་པོ་སྔར་ལྟར་གསུངས་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་འཛིན་ན་བདག་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང་མཚུངས་པར་གསལ་བར་བསྟན་ཏེ་དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ཀྱང་དེ་ཉིད་དོ། །སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་བཟུང་དུ་མི་རུང་བ་ནི་སྔར་སྨིན་རྒྱུའི་དཔེ་དོན་སྦྱར་ནས་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱའི་བརྗོད་པ་ལ་ཆགས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་གསལ་བས་མདོ་འདིས་མདོ་གཞན་ལས་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་དེ་དགོངས་གཞི་དང་དགོས་པ་དང་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་དྲང་དོན་དུ་བསྒྲུབས་མ་བསྒྲུབས་ལ་ཤེས་རབ་ཅན་སུ་ཞིག་རྩོད། འོན་ཀྱང་འདིས་བཀྲལ་བ་ལྟར་ མི་འདོད་ན་འདིའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ལ་རིགས་པའི་གནོད་པ་བསྟན་ནས། འདི་ཉིད་དྲང་དོན་དུ་འཆད་པ་རྒྱ་གར་མཁས་པའི་མན་ངག་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་དུ་བྱའི་མདོ་སྔ་མས་ཀྱང་དེ་ལྟར་མ་བསྟན་ཞེས་བྱས་ན་རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས་ཀྱང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་འདུལ་བའི་དབང་གིས་ཐེག་པའི་སྒོ་སྣ་ཚོགས་ཉེ་བར་སྟོན་པས་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་འདི་སྟོན་ཏེ། ཞེས་མཚམས་སྦྱར་ནས་སྔར་དྲངས་པའི་མདོ་རྣམས་དྲངས་ལ་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་འདི་ཞེས་ཉེ་ཚིག་གིས་སྨོས་པ་ནི་དེའི་གོང་ཉིད་དུ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་ལ་སོགས་པ་མང་དུ་དྲངས་ནས་ཆོས་བདག་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་གསུངས་པ་རྣམས་སོ། །འདུལ་བའི་དབང་གིས་ཞེས་པ་ནི་གདུལ་བྱའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་བཤད་ཅེས་པ་སྟེ་སྔར་བྱིས་པ་མགུ་བར་བྱེད་པའི་གཏམ་ཡིན་གྱི་དེ་ཁོ་ནའི་གཏམ་མིན་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནོ། །སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་བཟུང་ན་བདག་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང་མཚུངས་ལུགས་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་དང་མ་སྐྱེས་པ་དང༌བདག་མེད་པ་ལྟ་བུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ཅིང་སྐྱེ་བ་དང
Chinese
以所說之徵相，成立了有實質與說有我二者不相同。如此一來，說有我者心中所想而說的，就是所顯示的那個程度而已。而導師心中所想而說的意涵與字面意義二者極不相同。說有我者將我顯示為常等，是為了使字面意義於一切時堅定不移。導師所說的，是暫且顯示字面意義存在，之後為了將之導向心中所想而說的意義，因此二者並不相同，必須辨別其相同之處。若如先前所說般執持實質，如同字面意義，則清楚顯示與說有我者相同，對實物也有損害。不可執持字面意義，如先前結合成熟之譬喻與意義，不應執著於應隨意義而行的言說等，也極為清楚，因此此經由顯示彼經等如此宣說之意圖與必要，以及損害字面意義之方式，來成立是否已成立為不了義，有智慧者誰會爭辯？然而若不欲如是解釋，則顯示此經字面意義有理智之損害後，將此經解釋為不了義是印度智者的口訣，應如是行，若說先前的經典也未如是顯示，則僅是顯示自己的真實而已。於《攝一切經》中也說：「如來以調伏之故，以多種方便示現乘之門，故宣說此甚深法性。」如此連結後，引用先前所引之經，以近指詞「此甚深法性」所指的，是其上方所引之《般若經》等許多經典，宣說法無我之空性等。以調伏之故，意指隨所化眾之意樂而說，意指先前是為了使孩童高興之語，並非僅是真實之語所說之意。若執持字面意義，則與說有我者相同之方式是，如空性與無生及無我等，以自性而存在且生等。
English
With the signs mentioned, it is established that the two, those who speak of essence and those who speak of self, are not the same. If this is done, what those who speak of self think and say is only the extent of what is shown. And the meaning of what the Teacher thought and said and the literal meaning are very different. Those who speak of self show the self as permanent, etc., in order to make the literal meaning firm and unshakable at all times. What the Teacher said was to temporarily show that the literal meaning exists, and then to lead it to the meaning that was thought and said, so the two are not the same, and it is necessary to distinguish the similarities. If the essence is held as it was said before, just like the literal meaning, then it is clearly shown to be the same as those who speak of self, and it also harms the reality. It is not permissible to hold the literal meaning, such as previously combining the example of ripening and meaning, and one should not be attached to the expression that should follow the meaning, etc., which is also very clear, so this sutra shows the intention and necessity of saying so in other sutras, and the way to harm the literal meaning, to establish whether it has been established as provisional or not, who with wisdom would argue? However, if you do not want to interpret it as explained by this, then show the rational harm to the literal meaning of this sutra, and explain this sutra as provisional is the oral instruction of Indian scholars, so it should be done, if you say that the previous sutras did not show it like this, then it is only showing your own truth. In the Compendium of All Sutras it is also said: "The Tathagata, because of taming, shows the gates of the vehicle in various ways, so he proclaims this profound Dharma-nature." After connecting in this way, the sutras quoted earlier are quoted, and the term "this profound Dharma-nature" refers to the Prajna Sutra and other sutras quoted above, which speak of the emptiness of the selflessness of phenomena, etc. Because of taming, it means speaking according to the inclinations of those to be tamed, meaning that it was previously said to please children, not just the meaning of the true words. If the literal meaning is held, the way it is the same as those who speak of self is, such as emptiness and non-arising and selflessness, etc., exist by their own characteristics and arise, etc.
Tibetan
་ཆོས་ཀྱི་བདག་གི་སྤྲོས་པ་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་གྱི་དགོངས་པའི་དོན་ལ་བསམས་ནས་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་མིན་པར་སྒྲས་ཟིན་གྱིས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་ལྟར་ཡིན་ན། དེ་ཡི་རྟག་པ་ཡང་དགག་བྱ་འཇིག་པ་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་གྱི་འཇིག་མེད་མིན་པས་དགག་བྱ་བཅད་པའི་ངོས་ནས་འཇོག་མི་དགོས་པར་སྔོ་སེར་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོར་འཆར་བའི་ རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་མུ་སྟེགས་ཀྱི་བདག་རྟག་པར་སྨྲ་བའི་རྟག་ལུགས་དང་ཁྱད་པར་མེད་པས་དངོས་པོ་རྟག་པ་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལ་གནོད་བྱེད་ནི་གཞན་སྡེ་འདོད་པའི་རྟག་པ་འགོག་པའི་རིགས་པར་རང་སྡེ་གོང་འོག་གིས་བཤད་པ་རྣམས་ཡིན་པས་དེ་དག་གིས་ཀྱང་དེ་འདྲ་བའི་དོན་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །རྟག་པའི་དོན་འཛིན་པ་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་གྱི་རྣམ་བཅད་མིན་པའི་ཡོངས་གཅོད་ལ་འདོད་ཕྱིན་ཆད་བདག་གཉིས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་ཡང་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་སྟོན་པའི་བདག་མེད་གཉིས་གང་ཡང་རེ་ཞིག་བཤད་པའི་སྣོད་དུ་མི་རུང་བས་མདོ་སྡེ་དེ་དག་གིས་སྔར་ལྟར་གསུངས་པ་དེ་བདག་མེད་ལ་སྐྲག་པ་སྤང་བ་དང་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་ཞེན་པ་རྣམས་དྲང་པའི་ཕྱིར་དུ་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དྲང་དོན་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་དེ་རེ་ཞིག་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཐུན་མོང་བ་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རགས་པ་བཤད་པའི་སྣོད་དུ་རུང་བའི་རང་སྡེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རིམ་གྱིས་དྲང་བའི་ཕྱིར་དུ་གསུངས་པའི་དྲང་དོན་གྱི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ལ་ནི་གནོད་བྱེད་སྟོན་ཤིན་ཏུ་དཀའོ། །སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གཞན་སྡེ་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དངོས་སམ་དེའི་ལྟ་བ་ལ་ཚེ་རབས་སྔ་མར་གོམས་པ་ཆེས་པས་རེ་ཞིག་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཐུན་མོང་བ་ཡང་རྫོགས་པར་བཤད་དུ་མི་རུང་བའི་གཞན་སྡེའི་རིགས་ཅན་དྲང་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པའི་དྲང་དོན་གྱི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ལ་གནོད་བྱེད་སྟོན་བར་སླ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྟག་པ་སོགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་བསྟན་པ་དྲང་དོན་ཡིན་པས་ ཀུན་གཞི་དྲང་དོན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་ཅེ་ན། རྒྱན་སྟུག་པོ་བཀོད་པ་ལས། ས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ཀུན་གཞི་སྟེ། །བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོ་དགེ་བའང་དེ། །སྙིང་པོ་དེ་ལ་ཀུན་གཞིའི་སྒྲས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་སྟོན་པར་མཛད། །སྙིང་པོ་ཀུན་གཞིར་བསྒྲགས་པ་ཡང༌། །བློ་ཞེན་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་སོ། ཞེས་གསུངས་ཤིང་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་ཀྱང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བསྒྲགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བདུན་དང་བཅས་པ་ཞེས་དེ་གཉིས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སུ
Chinese
如果认为，并非考虑到对法之我的戏论仅仅是断除的意旨而说有心要，而是按照字面意义所显示的那样，那么，它的常恒也是对所破的坏灭仅仅是断除的无坏灭，因此不需要从断除所破的角度来安立，而是像蓝黄一样，成为在成立的自性中显现的常恒。如果是这样，就与外道的我常恒论没有差别，因此就变成了承认事物是常恒的。对此的损害是，其他宗派所希望的常恒，是自宗上下部派所说的遮破的理路，因此他们也不会承认这样的意义。如果坚持常恒的意义是仅仅断除的断除，而不是总的遮止，那么，对于二我的戏论仅仅是断除，也显示为无我的真如，因此二无我无论哪一个，暂时都不能作为讲述的对境，因此那些经部按照以前那样所说，是为了舍弃对无我的恐惧和对说我者的执着而说的。因此，不了义有两种方式，一种是暂时可以作为讲述人我空和粗大法无我的对境，为了逐渐引导自宗的真如而说的不了义的字面意义，很难指出损害。如前所说，其他宗派对说我者本身或其见解，在前世已经非常熟悉，因此暂时连共同的人我空也无法圆满讲述，为了引导其他宗派的种姓而说的不了义的字面意义，很容易指出损害。这样，由于显示常恒等的心要是不了义， 那么，阿赖耶识如何成立为不了义呢？《宝积经》中说：“诸地是杂染的阿赖耶识，善逝心要也是它。心要以阿赖耶识之名，如来们如是宣说。心要宣称为阿赖耶识，是愚钝者们所不了解的。”《楞伽经》中也说：“如来藏阿赖耶识，宣说为与七识相应的阿赖耶识”，因此二者是名称的不同。
English
If it is thought that the essence is spoken of not by considering the meaning of the elaboration of the self of phenomena as merely cutting off, but as it is shown by the literal meaning, then its permanence is also not the non-destruction of merely cutting off the destructible, so it is not necessary to establish it from the point of view of cutting off the destructible, but like blue and yellow, it becomes the permanence that appears in the nature of establishment. If this is the case, there is no difference from the eternal theory of the self of the heretics, so it becomes an admission that things are eternal. The harm to this is that the permanence desired by other schools is the reasoning of refuting what is said by the upper and lower schools of one's own school, so they will not admit such a meaning either. If one insists that the meaning of permanence is merely cutting off, not a general exclusion, then the elaboration of the two selves is merely cutting off, and it is also shown as the suchness of selflessness, so neither of the two selflessnesses can be used as an object of explanation for the time being, so those sutras said as before are said to abandon the fear of selflessness and the attachment to those who speak of self. Therefore, there are two ways of indirect meaning, one is that it can be used as an object of explaining the common selflessness of persons and the coarse selflessness of phenomena, and it is very difficult to show harm to the literal meaning of the indirect meaning spoken for the purpose of gradually guiding the true nature of one's own school. As mentioned earlier, other schools are very familiar with the speaker of the self or its view in previous lives, so even the common selflessness of persons cannot be fully explained for the time being, and it is easy to point out the harm to the literal meaning of the indirect meaning spoken for the purpose of guiding the lineage of other schools. Thus, since showing the essence of permanence etc. is indirect meaning, How does the alaya become established as indirect meaning? The Ornamented Array Sutra says, "The various grounds are the alaya, the Sugata essence is also that. The Tathagatas teach the essence with the name of alaya. The essence is proclaimed as the alaya, but the dull-witted do not understand it." The Lankavatara Sutra also says, "The Tathagatagarbha alaya is proclaimed as the alaya corresponding to the seven consciousnesses," so the two are different names.