Tibetan
གས་འདི་འདྲ་ཞིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱ་མི་ནུས་པས་རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་འདོད་ཀྱང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་མི་འདོད་བ་ཡིན་ནོ། །རྟེན་འབྱུང་གི་གཏན་ཚིགས་དང་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཔེ་ལ་བརྟེན་ནས་མྱུ་གུ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་གཞན་གྲགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་བཀོད་པ་ལ། །རང་ཉིད་མྱུ་གུ་རྟེན་འབྱུང་དང་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཁྱད་པ་ཁས་མི་ལེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་གཉིས་ཀ་ལ་མ་གྲུབ་པ་དང་གཞན་གྲགས་ཞེས་ཟེར་བ་མིན་གྱི་སྔར་ལྟར་ཕྱི་རྒོལ་ལ་ཚད་མས་རང་དབང་དུ་བསྒྲུབས་མ་བྱུང་བས་དེ་ལྟར་དུ་ཚད་མས་རང་གཞན་གཉིས་ཀ་ལ་མ་གྲུབ་པའི་དོན་ནོ། །མྱུ་གུ་དང་དེ་རྟེན་འབྱུང་སོགས་སུ་ཐ་སྙད་པའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡང་རྒོལ་ཕྱི་རྒོལ་གཉིས་ཀའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་མོད་ཀྱང་དེ་དང་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་གཉིས་ཕྱི་རྒོལ་གྱི་ངོར་འདྲེས་ནས་ལྟ་བ་མ་སྐྱེས་བར་དུ་མི་ཕྱེད་པས་སྔ་རྒོལ་གྱིས་ཕྱེད་ཀྱང་དེའི་རིང་ ལ་སྟོན་མི་ནུས་སོ། །ཐལ་འགྱུར་བ་ནང་ཕན་ཚུན་ལ་ཁས་བླངས་ལ་མ་འཁྲིས་པར་ཚད་མས་གྲུབ་ཚུལ་བསྟན་དུ་ཡོད་ཀྱང་མིང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པའི་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་པས་རང་རྒྱུད་མི་རུང་ངོ༌། །མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པར་འཛིན་པ་དང་དེར་མེད་པར་འཛིན་བ་དང་དེ་གཉིས་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་འཛིན་པ་གསུམ་ཡོད་ལ། ལྟ་བ་སྐྱེས་པའི་རྒྱུད་ལ་གསུམ་ག་ཡོད་ཀྱང་ལྟ་བ་མ་རྙེད་པའི་རྒྱུད་ལ་དང་བོ་དང་ཐ་མ་གཉིས་ལས་མེད་བའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ལེགས་པར་ཤེས་ན། རྟོག་པས་འདིའོ་སྙམ་དུ་གང་བཟུང་ཐམས་ཅན་རིགས་པས་མི་འགོག་པ་དང༌། ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་གོང་གི་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྦྱོང་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བདེན་འཛིན་ནམ་མཚན་འཛིན་དུ་འདུག་སྙམ་ནས། ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པར་རློམ་པའི་འོག་ཏུ་སྤྱོད་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེ་རྩིས་མེད་པའི་ལོག་ལྟ་རྣམས་ལེགས་པར་ཁེགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཞན་གྲགས་ཀྱི་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཕ་རོལ་བོས་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་གི་ཆོས་ཅན་གཉིས་དང་རྟགས་ལ་སོགས་པ་རང་ངོས་ནས་གཞལ་ན་ཚད་མས་ཀྱང་གྲུབ་ལ་ཁོ་རང་ཡང་ངེས་པར་འདོད་དགོས་པའམ་འདོད་པ་ཅིག་དགོས་ཏེ། དེ་མེད་པར་ཞེན་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་ན་དེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་སྐྱེད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་དོན་དམ་པ་འཇལ
Chinese
因为不能确定“是这样的”，所以虽然想要立宗和所立，但不想要自续的立宗和所立。通过缘起的理由和影像的比喻，来建立为了证明苗芽没有以自性成立的为他称的比量。因为自己不承认苗芽是缘起和依赖于缘起而生，没有自性的差别，所以说两者都不成立和他称，不是这样的，而是像以前一样，因为外敌没有被量自主地成立，所以像那样，量对自他两者都不成立。苗芽和它是缘起等等，虽然在名言上被与生俱来的量所成立，也存在于敌方和非敌方两者的相续中，但是那个和衡量以自性存在着的量，在敌方的面前混合在一起，在没有生起见解之前无法区分，所以即使先敌方区分了，在那期间也无法显示。应成派内部，即使不依赖于相互承认，也可以显示以量成立的方式，但这是以名称的术语的权力而安立的量，而不是以事物的自性权力而安立的，所以自续是不行的。对于像苗芽这样的事物，有执着于以自性存在，执着于在那里不存在，以及对两者都不作区分的执着这三种。如果见解生起于相续中，则三种都有，但如果见解没有获得，则只有最初和最后两种的差别要好好了解。凡是分别念认为“是这个”而抓住的一切，理智都不会阻挡，以及在见解没有生起于相续之前，所有的菩提心修习等等，都认为是在执着真实或执着相，所以在自以为见解生起于相续之后，对于所有行为方式都毫不顾忌的邪见，都会被很好地遮破。因此，以他称的理由来成立所立，仅仅是被对方承认是不够的，法和有法两者以及理由等等，如果从自己方面衡量，也必须被量所成立，而且他自己也必须确定地想要或者有一个想要，如果没有那个，如果对所执着境迷惑，那么它就不能生起证悟那个真实性的见解。名言的量衡量胜义谛。
English
Because one cannot be certain that "it is like this," although one wants to establish the sign and the probandum, one does not want the svatantrika's sign and probandum. Through the reason of dependent arising and the example of an image, to establish the inference for others to prove that the sprout does not exist by its own nature. Because one does not admit the difference that the sprout is dependently arisen and arises from dependence, and does not have its own nature, it is not said that both are not established and are called "for others," but as before, because the opponent has not been independently established by valid cognition, therefore, valid cognition does not establish both self and other in that way. Although the sprout and its dependent arising, etc., are established by the innate valid cognition in name, they also exist in the continuum of both the opponent and the non-opponent, but that and the valid cognition that measures existence by its own nature are mixed together in the opponent's mind, and cannot be distinguished until the view arises, so even if the former opponent distinguishes them, he cannot show them during that time. Within the Prasangikas, even if one does not rely on mutual agreement, one can show how it is established by valid cognition, but this is a valid cognition established by the power of the term "name," not established by the power of the nature of things, so the svatantrika is not permissible. For things like sprouts, there are three kinds of clinging: clinging to existence by its own nature, clinging to non-existence there, and clinging that does not distinguish between the two. If the view arises in the continuum, then all three exist, but if the view is not obtained, then the difference that there are only the first and last two should be well understood. Whatever is grasped by conceptual thought as "this," reason will not prevent, and all the practices of bodhicitta, etc., before the view arises in the continuum, are thought to be clinging to truth or clinging to signs, so after presuming that the view has arisen in the continuum, all the wrong views that have no regard for all modes of behavior will be well refuted. Therefore, to establish the probandum by the sign known to others, it is not enough to be merely admitted by the other party, both the subject and the predicate, as well as the sign, etc., must also be established by valid cognition if measured from one's own side, and he himself must definitely want or have a desire, and if there is not that, if one is confused about the object of clinging, then it cannot generate the view that realizes that very reality. The conventional valid cognition measures the ultimate truth.
Tibetan
་བའི་རྒྱུར་མེད་མི་ རུང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད། ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་རྟོགས་མི་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནོ། །འདི་པ་ལྟར་ན་ལེགས་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་དོན་དམ་པར་དང་བདེན་པར་གྲུབ་བའི་དོན་ཁས་ལན་པས་དབུ་མ་པར་མི་འཇོག་གམ་སྙམ་ན། ལྟོ་ལྡིར་བ་ངེས་ཀྱང་གཞི་དེ་བུམ་པར་མ་ངེས་པ་ལ་ཚད་མས་གདོད་སྒྲུབ་དགོས་པས་དེས་གཞི་དེ་བུམ་པར་འདོད་དོ་ཞེས་སྨྲ་མི་ནུས་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་པས་བུམ་པ་ལ་རང་གི་ཡན་ལག་ལས་རྫས་གཞན་པའི་ཡན་ལག་ཅན་མེད་པའི་དོན་ཚད་མས་གྲུབ་ཀྱང་ཡན་ལག་ཅན་རྫས་གཞན་འདོད་པའི་གྲུབ་མཐའ་བ་མིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་མི་ནུས་པ་བཞིན་དུ། མཁས་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཆོས་བདེན་པར་ཡོད་པའི་གྲུབ་མཐའ་རིགས་པའི་སྒོ་དུ་མས་འགོག་ཅིང་བདེན་མེད་དུ་ལེགས་པར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པས་དབུ་མ་པ་ནི་ཡིན་ནོ། །དབུ་མ་པ་ཡིན་ན་རང་རྒྱུད་བྱ་མི་རིགས་པར་གསུངས་པ་དང་མི་འགལ་ཏེ་བཅས་ལྡན་གྱི་དགེ་སློང་གིས་བཅས་པ་དང་འགལ་བར་མི་རིགས་ཀྱང་དེ་དང་འགལ་བ་ཙམ་གྱིས་དགེ་སློང་མིན་མི་དགོས་བ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། དགོངས་འགྲེལ་དང་འགལ་བ་སྤང་བ་དང༌། དེ་དང་བྱམས་ཞུས་ཀྱི་ལེའུ་གཉིས་མི་མཚུངས་པར་བསྟན་བའོ། །དང་པོ་ནི། དགོངས་འགྲེལ་གྱི་མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་མེད་ཕྱེ་བ་དང་དྲང་ངེས་འཇོག་ཚུལ་སློབ་དཔོན་གཞན་གྱི་བཞེད་པ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ ཡིན་ན་སློབ་དཔོན་འདི་ཇི་ལྟར་བཞེད་ཅེ་ན། འདི་ལ་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་གཉིས་ཀྱི་གཞུང་ཁུངས་མ་ནས་གསལ་བར་བཤད་པ་མེད་ལ། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་ཀྱང་དེའི་ཁྱད་པར་གསལ་བར་མ་བཤད་དོ། །འོན་ཀྱང་འཇུག་པ་ལས། རྣམ་པ་དེ་ལྟའི་མདོ་སྡེ་གཞན་ཡང་ནི། །དྲང་དོན་ཉིད་དུ་ལུང་འདིས་གསལ་བར་བྱེད། ཅེས་པའི་རང་འགྲེལ་ལས་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མདོ་སྡེ་གང་ཞེ་ན། ཇི་སྐད་དུ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བའི་མདོ་ལས། བཏགས་པ་དང་གཞན་གྱི་དབང་དང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རང་བཞིན་གསུམ་བསྟན་པ་ལས། བཏགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དང་གཞན་གྱི་དབང་ཡོད་པ་ཉིད་དང་དེ་བཞིན་དུ། ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཟབ་ཅིང་ཕྲ། །ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་འབབ། །བདག་ཏུ་རྟོག་པར་གྱུར་ན་མི་རུང་ཞེས། །འདི་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ངས་མ་བསྟན། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་འདི། ཇི་ལྟར་ནད་པ་ནད་པ་ལ། །སྨན་པ་སྨན་རྣམས་གཏོང་བ་ལྟར། །སངས་རྒྱས་དེ་བཞིན་སེམས་ཅན་ལ། །སེམས་ཙམ་དུ་ཡང་རབ་ཏུ་གསུངས། ཞེས་བྱ་བའི་ལུང་འདིས་དྲང་བའི་
Chinese
的因，这是不可缺少的。如云：不依于名言，不能证达胜义谛。此乃其义。若有人认为，正量部等自续派承认胜义和真实成立，因此不应被视为中观派，那么，就像肚子胀是确定的，但其基础不一定是瓶子，需要通过量来首先证明，因此不能说他们认为那个基础是瓶子。同样，分别部认为瓶子的有支不是独立于自身支分的其他物质，这通过量来成立，但也不能说他们是认为有支是其他物质的宗派。同样，那些智者也以多种理路遮止了法真实存在的宗派，并且很好地承认了无实有，因此是中观派。如果说是中观派就不应作自续，这并不相违，就像具戒的比丘不应违背戒律，但仅仅违背戒律并不一定就不是比丘一样。第三方面有二：消除与《解深密经》的矛盾，以及说明该经与《慈氏请问经》的两品不相同。第一，如果像之前所说的那样，其他论师通过《解深密经》的三种特征来区分自性有无，以及安立了义和不了义的方式，那么这位论师是如何认为的呢？对此，圣父子二人的论著中没有明确说明，佛护论师也没有明确说明其中的差别。然而，《入中论》中说：“如是余经亦，此说为了义。”其自释中说，什么样的经是“如是”呢？如《解深密经》中所说，宣说了遍计所执性、依他起性和圆成实性这三种自性。其中，遍计所执性是无，依他起性是有，同样，“取识甚深且微细，一切种子如水流，若执为我则非理，此非我为童蒙说。”等等。就像“如医治病者，施与诸药物，如是佛亦尔，为众生说唯心。”这样的经文，都属于不了义的
English
This is indispensable as the cause of. As it is said: Without relying on terminology, one cannot realize the ultimate truth. This is the meaning. If someone thinks that the Sautrāntikas and other Svātantrikas acknowledge the establishment of ultimate truth and reality, therefore they should not be regarded as Madhyamikas, then, just as it is certain that the stomach is bloated, but its basis is not necessarily a vase, and it needs to be proved first by valid cognition, so it cannot be said that they think that the basis is a vase. Similarly, the Vaibhāṣikas believe that the parts of a vase are not other substances independent of their own parts, which is established by valid cognition, but it cannot be said that they are a school that believes that parts are other substances. Similarly, those wise men also prevent the school of thought that dharmas truly exist through various reasonings, and they have well acknowledged non-reality, so they are Madhyamikas. If it is said that if one is a Madhyamika, one should not act as a Svātantrika, this is not contradictory, just as a monk with vows should not violate the vows, but merely violating the vows does not necessarily mean that one is not a monk. The third aspect has two: eliminating the contradiction with the Saṃdhinirmocana Sūtra, and explaining that the two chapters of that sutra and the Maitreya Inquiry Sutra are not the same. First, if other teachers distinguish the existence and non-existence of self-nature through the three characteristics of the Saṃdhinirmocana Sūtra, and establish the way of definitive and non-definitive meanings as mentioned before, then how does this teacher think? On this, there is no clear explanation in the treatises of the two holy fathers and sons, and the commentator Buddhapālita has not clearly explained the difference either. However, the Madhyamakāvatāra says: "Like other sutras, this says for definitive meaning." Its auto-commentary says, what kind of sutra is "like this"? As the Saṃdhinirmocana Sūtra says, it explains the three natures of parikalpita, paratantra, and pariniṣpanna. Among them, parikalpita is non-existent, paratantra is existent, and similarly, "The taking consciousness is very deep and subtle, all seeds flow like a stream of water, it is unreasonable to cling to it as self, this is not what I said to the children." and so on. Just like the scripture saying "As a doctor treats a sick person, giving various medicines, so is the Buddha, speaking only of mind for sentient beings.", all belong to the non-definitive meaning.